Thursday, September 21, 2017

සියවැනි සටහන : අඳුර



අන්ධකාරය දසත පැතිරී ඇත. මහා කැලයක් මැද නිමක් නොපෙනන පාළු පාරක මිනිසෙක් ගමන් කරමින් සිටියි. ඔහු ඉදිරියට පය තබන්නේ හැඟීමක් දැනීමක් නැත්තෙකු සේය. කිසිදු අරමුණකින්වත්, විඩාවකින්වත් තොරවය ඔහු ඉදිරියට ඇදෙන්නේ.

ඔහු කොපමණ වේලාවක් ඇවිද ගියාදැයි ඔහුවත් නොදනියි.

ගමනාන්තය !

ඉදිරියේ දිස් වන්නේ ගුප්ත බවින් වෙළී ගිය විශාල නිවසකි.

ඔහු නිවසට ඇතුළු විය යුතුය. ඔහුට එසේ නොකර සිටීමට තේරීමක් නැත.

නිවසට ඇතුළුවන ඔහු දකින්නේ කුඩා පිරිමි ළමයෙකි. කට්ට කළුවරේ ළමයා බිම ඉඳගෙන සිටියි. ළමයාගේ මුහුණ අමුතුම හැඟීමකින් වෙළී ඇත. නමුත් ඒ හැඟීම බිය වත්, දුකවත්, පාළුවවත්, කේන්තියවත් නොවන බව ඔහු තේරුම් ගනියි. ළමයා අසරණ බවින් පිරුනු දෑසින් ඔහු දෙස බලයි.

ඔහුට මේ ළමයා ගැන දුකක් දැනේ. ඔහුගේ ජීවිතයේ කිසිම දවසක කිසිම කෙනෙක් උදෙසා නොදැනුන දුකක් දැනේ. ඔහුට මේ ළමයාට උදව් කිරීමේ තදබල උවමනාවක් තිබුනද කුමන හෝ හේතුවක් නිසා ළමයාගේ අසරණ දෑස දෙස බලා සිටිනවා හැර වෙන කල හැකි දෙයක් ඔහුට නැත. කවදාවත් හිතෙන් මැකිලා යන්නෙ නැති භයානක හීනයක් වගේ දර්ශනයක් !

දෙදෙනාම මේ නිවස තුළ සිරවී සිටින සිරකරුවන්ය. ඔහුගේ හිස පුපුරන්නට එනබව ඔහුට දැනෙයි. මෙය තව දුරටත් දරා ගත නොහැකිය. ඔහු පිස්සෙකු මෙන් වේගයෙන් නිවසෙන් එළියට දුවගෙන එයි.

නිවස ඉදිරිපිට මහා කළු ගල් දෙකකි. සිත් පිත් නැති කළු ගල් දෙකකි. ඒ කළු ගල් දෙක උඩ රතු පාට රෝස මලකි.

"කළු ගලක් උඩ රෝසමලක් ආවේ කොහොමද? වෙන්න බැරි දෙයක්නෙ.." මෙය ඔහුට ප්‍රශ්නාර්ථයකි.

""රෝස මලක් ආවේ කොහොමද කියල කල්පනා කරල වැඩක් නෑ. කළු ගලක් උඩ රෝස මලක් ආපු එකම මදිද?" එය සැබවින්ම රෝස මලක් යයි ඔහුට සිතෙයි.

කළු ගල මත ඔහු යමක් කුරුටුගාන්නට පටන් ගනියි.

"..මට මගෙ ජීවිතයෙන් බාගයක්ම මතක නැති වුනාට 
මට මුහුණ දෙන්න වුන අඳුරුම අත්දැකීම් නම් අද වගේ මතකයි
ඒවා කිසිදවසක මතකයෙන් නොයන තරමට 
තදින් හිතේ පැළපදියම් වෙලා ඇති සමහර විට
කවදාවත් නොමැකෙන විදියට
නොසැඟවෙන විදියට
ඒත් 
මම අදත් ඒ අඳුරු අත්දැකීම් වලට 
ආදරෙයි
මොකද
ඒ අඳුරු අත්දැකීම් නොවන්නට 
මේ වචන ලියනා මම නොසිටින්න තිබූ නිසා
මේ වචන ලියන 
තැළුණු, පොඩිවුනු, බිඳුනු මට 
මම හරිම කැමතියි
ඒ නිසයි ඒ අඳුරු අත්දැකීම් 
කිසිදා මැකී යනවාට මම අකමැති
ඒ දේවල් සිදු නොවූ අතීතයක් 
මම කිසිදවසක නොපතන්නේ 
ඒ නිසයි
ඒවා වෙනස් වුනොත් 
මට මාව නැතුව යන නිසයි
ලෝකය නරුමයෙක් විදියට දකින 
ඒ මමට මම හරිම ආසයි
මම මගේ නරුමකමට ආසයි.
ඒ අඳුරු අත්දැකීම් මගේ අනන්‍යතාවය ගොඩනඟපු නිසා 
මම ඒවට ආදරෙයි
හැමදේටම වඩා ආදරෙයි.."

..ඔහු නොමේරූ කුඩා දරුවෙක්ව සිටි කාලයේ සිට ඔහු හා සමඟ සිටි අඳුර කවදා හෝ නැවත ඔහුව සොයාගෙන එනබව ඔහු සහතික ලෙසම විශ්වාස කරයි..

ඔහු ආපසු හැරෙයි.

ඔහු ඉදිරියේ යමෙක් සිටගෙන සිටියි.

"අඳුර.. මගේ මිත්‍රයා !"

කෙටි කලකට ඔහුව අතහැර ගොස් සිටියද ඔහු හා සමඟ සෙවනැල්ල මෙන් සිටි මිත්‍රයා නැවත ඔහු සොයා පැමිණ ඇත.

"අපි යං.."

"හා" ඔහු පිළිතුරු දෙයි.

මුළු ලොවම ඔහු ඉදිරියේ ක්‍රමයෙන් නැතිවී යන බව ඔහුට පෙනෙයි. කවුරුත් මොනවත් නැති ලෝකයක්. සියල්ලන්ගෙන් ඈත් වුන තනිකම සහ අඳුර සමඟ මොහොතක් !

අවසනයේ ඔහුගේ සිහිනය සැබෑවී ඇත.

මඳහහසකින් මුව සරසාගෙන ඔහු නිදයි. කිසිදා අවදිනොවන නින්දක නිදයි.


©Jamis Banda


Tuesday, September 19, 2017

මගේ පළවෙනි ලව් එක

කෙල්ලෙක්ට මුලින්ම ලයින් දැම්මේ ඉස්කෝලෙ කාලෙදි.

එතකොටම මට වයස අවුරුදු දහහතයි. කෙල්ල හිටියේ අපේ පන්තියට එහා පන්තියෙ. මා එක්ක බලද්දි ඇඟ පතින් කෙල්ල සෑහෙන පොඩියි. මිටියි. ඒත් ඉතින් හැඟීම් කියන ඒවා තෝරගෙන බේරගෙන ඇති වෙන ඒව නෙමේනෙ. ඉබේ ඇති වෙන දේවල් නෙ.

ඒකිගෙ තිබ්බ අහිංසක හැසිරීමට, බිම බලාගෙන ඇවිදින විදියට, ගොතපු කොණ්ඩෙට, හිනා වෙන විදියට විතරක් නෙමේ කොටින්ම මාව දැක්කම අහක බලන විදියටත් මාරම විදියට ලව් කරන්න ගත්තා දවස් දෙක තුනක් යද්දිම.

දැන් මම කෙල්ලට ලව්. මට තේරෙනවා මම කෙල්ලට ලව් කියල. මට හිතෙනවා අම්මට සිරි මේ මට ඇති වෙලා තියෙන හැඟීමට නේද මේ ලව් එක කියන්නෙ කියල. මාරම ලල් එකක් තිබ්බෙ ඒ ෆීලින්ග් එකේ.

ඉතින් මමත් හරකා වගේ සීන් එක කියනවා මගේ හොඳම යාලුවට. ඌට පෙන්නනවා හා හා පුරා කියල මගෙ හිත මුලින්ම ගිය කෙල්ලව. ඌ කියනවා උගෙ යාලුවට, උගෙ යාලුවා කියනවා උගෙ යාලුවට. කෝම හරි සතියක් යන්න කලින් මුළු සෙක්ෂන් එකම දන්නවා මම මේකිට ලයින් කියලා. සති දෙකක් විතර යද්දි ඉස්කෝලෙ ඉන්න සර්ලා මිස්ලා පවා දන්නවා සීන් එක. ඇයි ඉතින් අපේ සෙක්ෂන් එකේ සර්ලා මිස්ලාගෙම ළමයි කීයක් නම් හිටියද?

දැන් මම කෙල්ලට ලයින් කියල දන්නෙ නැත්තෙ කෙල්ල විතරද කොහෙද. ඒත් මම හිතන්නෙ කෙල්ල සීන් එක දන්නවා කියල. ඉන්ටර්වල් එකේදි මම කෙල්ල දිහා එහෙන් බලනවා, මෙහෙන් බලනවා.. කෙල්ල ඔහේ ඉන්නවා ඉතින්. මං හිතන්නෙ මේකි ලැජ්ජාවට දැක්කෙ නෑ වගේ ඉන්නව කියල. කෝම හරි ඕම ඕම කාලය යනවා මාසයක් විතර.

දැන් මට මේකිව ඕන. අම්බානකට ඕන. පුළුවන් තරම් ඉක්මනින් ඕන. ඒත් මොකාටද වගේ ගිහින් මූණටම යාලුවෙන්න අහන්නත් බෑ. හයිය නෑ. ගට නෑ. ඇත්තම කියනව නම් කොන්ද පණ නෑ.

ලිව්වා කෙල්ලට ලියුමක්. දුන්නා මගේ පන්තියේ ගෑණු ළමයෙක්ට. යාලුවත් පැනල ගත්තා ඉතින් හරිම ආසාවෙන්. මුළු සෙක්ෂන් එකම සීන් එකට මට බොක්කෙන් සපෝට් ඉතින්.

අනේ ලියුම දුන්නලු මෙන්න මේක බණ්ඩා දෙන්න කිව්ව කියල. කෙල්ල ඇහැව්වලු කවුද බණ්ඩා කියන්නෙ කියල. ලියුම ගන්න බෑ කිව්වලු. අනේ ඉතින් වැලේ වැල් නෑනෙ. අර යාලුවා මූණ දික් කරගෙන ලියුම ආයෙම ගෙනල්ලා දුන්නා එයා ගන්න බෑ කිව්වා අනේ කියල. මම කෙල්ලට ට්‍රයි කියල දන්නෙ නැතුව ඉඳල තියෙන්නෙ කෙල්ල විතරයි.

පළවෙනි පරාජය !

හෙණම අවුල් ඉතින්. ගෙදර ඇවිත් ගත්තා ගිණි පෙට්ටිය. පිච්චුවා ලියුම. ආයෙම ඕකිගෙ මූණවත් බලන්නෑ කියල හිතාගත්තා ලෙසටම.

ඕම හිතින් පොර ටෝක් දාගෙන ආයෙම ඉස්කෝලෙ ගියාට දවස් දෙකතුනක් යද්දි ඉන්නම බෑ අරකිව දකිද්දි. ලව් එක ඉතින් ආයෙ ආයෙ මෝදු වේගෙන වේගෙන ඇවිත් මගේ පොරසිටියට දැම්මා කෙළෝලම.

පටන් ගත්තා ආයෙම ගේම. දැන් ඉතින් කොල්ලා ෆුල්ම අධිෂ්ඨානයෙන් කෙල්ලව දාගන්න වැඩ.

ඉස්කෝලෙ එද්දි මඟ ඉන්නවා.. ඒකි අහක බලාගෙන යනවා. ඉන්ටර්වල් එකට ඒකිගෙ පන්තිය ගාවට ගිහින් ලයින්පාර දානවා.. ඒකි අහක බලාගෙන ඉන්නවා. ඉස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාවට කට්ට අව්වේ මේකි එනකල් බලාගෙන ඉන්නවා... ඒකි අහක බලාගෙන යනවා.

මූණ දිහා ඇස් කොණකින්වත් නෑ බලන්නෙ මේකි ! ආඩම්බරකාරි !

හරියන්නේ නෑ වැඩේ කියල හිතල ඕම මාස හයක් හතක් ගියායින් පස්සෙ කොල්ලා ගන්නවා අර තිබ්බේ නැති ගට හිතට. වෙලාවක් බලලා බලලා ගියා හම්බෙන්න කෙල්ලව. පළවෙනි පාරට කෙල්ලක් ඉස්සරහා බල්ලෙක් වෙන්න යන බව දැන දැන කොල්ලා යනවා දැන් කෙල්ල ගාවට. වෙව්ල වෙව්ල ගැහි ගැහී ගියා කෙල්ල ඉස්සරහට.

"මේ.. පොඩ්ඩක් ඔයා එක්ක කතා කරන්න පුළුවන්ද?"

"සොරි. බෑ"

දෙවනි පරාජය !

අප්පා.... ඈත ඉඳන් ආසාවෙන් බලාන හිටිය යාලුවෝ රෑනටම පේන්න ඇති මගේ මූණේ වෙනස. රෙදි නැතුවා සේ දැම්මා ආපහු රිවස් ගියරයට. මූණ එල්ලගෙනම ගියා ඉතින් යාලුවෝ ගාවට. එවෙලේ යාලුවෝ දුන්නේ කිසිම දවසක අමතක නොවෙන සප් එකක්.

දැන් වැඩේ ෆුල්ම අවුල්. ඒත් හිතේ තියෙන ලව් එක නම් දවසෙන් දවස වැඩි වෙනවා මිසක අඩුවක් නම් නෑ. ඕම ඕම ආවා අපි ඉස්කෝලේ යන අන්තිම දවස.

මේක තමා මගේ ලාස්ට්ම චාන්ස් එක.

මුළු දවසම ෆුල් ෆන් එකේ යාලුවෝ පිස්සු කෙළකෙළ අන්තිම දවස සැමරුවත් මගේ හිතේ තිබ්බෙම අද මම කෙල්ලගෙන් අහද්දි මේකි මොනව කියයිද කියන එක. මං මෙච්චර කල් පස්සෙන් ආව නිසාවත් හා කිව්වොත්. එකම එක අවස්ථාවක් මට දෙන්න ඒකිට හිතුනොත්..

හරි. ඉස්කෝලෙ ඉවරයි. අවසාන වතාවට අපි ගෙදර යන වෙලාව. කෙල්ල යනවා කෙල්ලගෙ යාලුවත් එක්ක ඉස්සරහින්. මම දුවගෙන දුවගෙන ගිහින් හිටගත්තා කෙල්ල ගාවින්.

"නිරාෂා.. මට පොඩ්ඩක් ඔයා එක්ක කතා කරන්න පුළුවන්ද? එක විනාඩියක්??"

"බෑ"

තුන් වෙනි පරාජය හෙවත් මාරම පරාජය !

මගේ ඒකපාර්ශ්වික ප්‍රථම ප්‍රේමය පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ මගෙන් ඈත් වෙලා නැත්තටම නැති වෙලා යන හැටි පාර අයිනේ ගල් වෙච්චි පිළිමයක් වගේ මම බලාගෙන ඉන්න ඇති.

අවුරුදු දෙක තුනක් යනකල් විතර මාරම කුජීත හැඟීමක් ආවේ ඔය පළවෙනි ලව් එක ගැන මතක් වෙන වාරයක් වාරයක් ගානේ.

ඒත් ඊට පස්සේ ආදරය කරලා, ආදරය විඳලා, ආදරෙන් පැරදිලා, ආදරෙන් පරිප්පු කාලා, ගැලපෙනම ආදරය හම්බෙලා, ආදරය කියන්නෙ මොකක්ද කියල තේරීගෙන එන වයස වෙද්දි ඒ පළවෙනි ලව් එක මතක් වෙද්දි දැනුනේ හරිම සොඳුරු හැඟීමක්.

දැන් ඒ කෙල්ල බැඳලා මං හිතන්නෙ. ළමයි ඉන්නවද දන්නෑ. මොනව වුනත් දැන් හිතෙනවා ඒ කෙල්ල මා එක්ක යාලු නොවුන එක හොඳයි කියල.

ඒක පාර්ශ්වික වුනත් ප්‍රේමය ගැන හම්බෙච්චි ඒ පළවෙනි අත්දැකීම නම් කවදාවත් අමතක නොවන එකක්.

මේවා කියන්න මොකටද ලැජ්ජ වෙන්නෙ.. කාටද මෙහෙම අත්දැකීම් නැත්තෙ.. නේ? ;)

Saturday, September 16, 2017

බුක්ෆෙයාර් ආතල්

මේ දවස් වල හැමෝම කතාවෙන කූඹියෝ ටෙලිනාට්‍යයේ දෙවන කොටසේ ජෙහාන් කියනවා මෙහෙම කතාවක්.

"සුපර්මාකට් වලින් බඩු ගන්න එක වෙනම ආතල් එකක් බං..දැන් උඹ හිතපං.. අපිට කොහෙද ඔය පොඩි කාලෙ වගේ පුංචි රෝද තියෙන කරත්තයක් තල්ලු කරගෙන විවිධ බාධක මැද්දෙන් මෙහේම කප කප යන්න පුළුවන් වෙන්නෙ?....මං දැකල තියෙනව සමහර එවුන් එහෙම යන අතරෙ.... බ්ර්බ්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්....ගාල කටින් සද්දෙකුත් දානව. අනිත් එක උඹ හිතපං.. අපිට කවදාවත් ගන්න බැරි බඩුවක් ළඟට ලං වෙලා.. ඒකෙ ගාන බලන්න... ඒක අතට අරං බලන්ඩ.. ඒකෙ සුවඳ බලන්ඩ.. ඒක අතගාල බලන්ඩ.. අපිට ඒ බඩුව ගන්න බැරි වුනාට එකෙ සම්පූර්ණ ආතල් එක අපිට ගන්න පුළුවන් වෙනව. අනිත් එක..උඹ හිතපං නිකං වෙන කඩේකට ගියාට අපි යන වාහනේ පේන්නෑනෙ.. ඒවුනාට බං සුපර්මාකට් එකේදි තමයි ලොකු වීදුරු දාල තියෙන හින්ද ඇතුලෙ ඉන්න එවුන්ට අපි යන වාහනෙත් පේන්නෙ. ඒක වෙනම ආතල් එකක් !"

මට මතකයි මම පොඩි එකා දවස් වල කාලයක් හැමදාම හවසට අර අමුතු මියුසික් එකක් දාගෙන ගිය වෝල්ස් අයිස්ක්‍රීම් කාර්ට් එක. අම්මගෙන් වැඳල වැඳල සල්ලි කීයක් හරි ඉල්ලගෙන වෝල්ස් අයිස්ක්‍රීම් එකක් කනවා කියන්නෙ ඉතින් ඒ කාලෙ හැටියට කියල නිමකරන්න බැරි සතුටක්. සාමාන්‍යයෙන් අම්මා අරන් දෙන්නෙ රුපියල් දහයට පහලවට තිබ්බ අයිස්ක්‍රීම් එකක්. රුපියල් 32 ට තිබ්බ අයිස්ක්‍රීම් එක තමයි මම බලාපොරොත්තු වුන හොඳම අයිස්ක්‍රීම් එක. අම්මා ඒක අරන් දුන්නා කියන්නෙ ඉතින් රජ මඟුල් වගේ තමා.

කොහේ හරි ගමනක් ගිහින් ගෙදර එන ගමන් මහන්සිය නිවා ගන්න කඩේකට එක්කන් ගිහින් අම්මා අරන් දෙන අයිස්ක්‍රීම් එක වගේ නෙමේ වෝල්ස් අයිස්ක්‍රීම් එක.

හවස ගෙදර කම්මැලිකමේ ඉද්දි ඇහෙන අර මියුසික් එක.. අර පාට පාට කාර්ට් එක..

එතන තියෙන්නෙ අර ජෙහාන් කිව්ව වගේ වෙනම ආතල් එකක් !

ඔය වගේම අමුතු ආතල් එකක් තමයි අර ඇත්තටම පොෂ් සහ වෙන්ඩ පොෂ් සමහර ගෑණු කියන්නෙ "මගෙ හොබී එක ෂොපිං කරන එක මෙයා" කියල. ඒ කතාව හරියටම හරි. සමහරුන්ගේ හොබී එක ෂොපිං කිරිල්ල. ඒ කියන්නෙ ඒ අය ෂොපිං යන්නේ ඇඳුමක් ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය ඉෂ්ඨ කරගන්න නෙමේ. ඒ අයගේ අවශ්‍යතාවය තමා ෂොපිං කරන ප්‍රෝසෙස් එක විඳින එක. ඒ අයගේ ආතල් එක තියෙන්නෙ එතන.

තට්ටු දෙක තුනක ඒසී කරපු ඇඳුම් සාප්පුවකට වාහනයක ගිහින්, සඟ දාගෙන වාහනෙන් බැහැල, කඩේ ඇතුලෙ පැය ගාණක් ඇවිද ඇවිද ඇඳුම්..හෑන්ඩ්බෑග් අතගගා බල බල, ෆිට් ඕන් කරල හැඩ බල බල අන්තිමේ ක්‍රෙඩිට් කාඩ් එකෙන් බිල ගෙවල වාහනේම ගෙදර එන ප්‍රෝසෙස් එකෙන් ඒ අය ගන්නව අර ජෙහාන් කිව්ව වගේ වෙනම ආතල් එකක් !

සමහර විට ඒ ගේන ඇඳුමක් මාස ගාණක් යනකන් අඳින්නේ නැති වෙන්න පුළුවන්.. මාස ගාණ නෙමේ කවදාවත්ම අඳින්නෙ නැති වෙන්න පුළුවන්.. ඒත් ඒක අදාලම නෑ, මොකද ඒ අයට ආතල් එක තියෙන්නේ ඇඳුම අඳින එකටත් වඩා ෂොපිං කිරිල්ලෙ.

දැන් පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ තේරෙනව ඇති මේ වහෙන් ඔරෝ කියන්න යන්නෙ මොකක් ගැනද කියල. ඔව් බං මේ කියන්නෙ මේ දවස් වල ජයටම යන පොත් ප්‍රදර්ශනේ ගැන තමා.

ඔය පොත් ප්‍රදර්ශනේට කියවන්න නිසා පොත් ගන්නම යන පිරිසක් ඉන්න බව ඇත්ත. ඒ බව මුලින්ම කියල ඉන්න ඕන. නමුත් මට හිතෙන්නෙ නම්, ඔය පොත් ප්‍රදර්ශනේට යන අයගෙන් අතිමහත් බහුතරයක් යන්නෙ අර ජෙහාන් කිව්ව වගේ "පොත් ප්‍රදර්ශනේ ඇතුලෙ තියෙන ආතල් එක" ගන්න.

අවුරුද්දට සැරයක් එන මහා පොත් ප්‍රදර්ශනයක්.. හැමජාතියේම පොත් එකම තැනක.. යාලුවො එක්ක සෙට් වෙලා ගිහින් අයිස්ක්‍රීම් එකක් කාලා.. බීම එකක් බීලා.. නූඩ්ල්ස් එකක් කාලා.. ඇවිදලා කරලා.. සෙල්ෆි ගහලා.. ගහන සෙල්ෆි බුකියේ අප්ලෝඩ් කරලා.. පොත් තෝරලා.. පොත් ගොඩක් එකතු කරගෙන.. ඒවයේ ෆොටෝ ගහලා.. ඒ ෆොටෝ බුකියේ අප්ලෝඩ් කරලා... මීට කලින් හම්බුනේ නැති සයිබර් යාලුවන්ව ඇත්තට දැකගෙන.. ඒ අය එක්කත් සුහද වෙලා ෆොටෝ එකක් හෙම ගහලා... ඔය ගන්න අත්දැකීමත් අමුතුම ආතල් එකක් !

කොටින්ම මමත් ගිය අවුරුද්දෙ ඔය ආතල් එක ඔහොමම ගත්තා. ඒකේ රසය වින්දා.

මේ කියන්නෙ ඒකෙ කිසිම විදියක වැරැද්දක් තියෙනව කියල නෙමේ. කාටවත් හානියක් නැති අහිංසක ආතල් එකක්නෙ. ඔය ගන්න පොත් පහලවෙන් විස්සෙන් අඩුම තරමෙ එක පොතක තුන්කාලක්වත් කියවනවා නම් ඒකත් වටිනවානෙ.

මම කොහොමවත් කියන්නෙ නෑ පොත් ප්‍රදර්ශනේට යන්න ඕන කියවන්න බලාගෙනම පොත් ගන්න උන් විතරය.. සල්ලි දීලා ගන්න පොත් කියවන්නෙ නැති උන් බොරු ෂෝ කාරයොය කියල. ඒ වගේ "දොරමඬලා" ටෝක් දාන්න තරම් මොළේ අමාරුවක් තවම නෑ.

ඒත් ඉතින් පොත් ගැනිල්ල අස්සෙ හැංගිලා තියෙන ඇත්ත කතාව ඕක කියලයි මට හිතෙන්නෙ. ඒ කිව්වෙ "පොත් ගැනීමේ ආතල් එක" ගැන.

හැබැයි ආතල් එකක් අස්සෙ හැංගිලා තියෙන ඇත්ත මොකක්ද කියල දැනගත්තාය කියල ආතල් එක ගන්න බැරි වෙන්නෙත් නෑ. එනිසා ආතල් එක ගනිල්ලා.

ගිය අවුරුද්දෙ පොත් ප්‍රදර්ශනේ ආතල් එක ගත්ත නිසා මේ පාර පොත් ගන්න යන්න මට අදහසක් නැහැ.

ඒත් යන උන් යමල්ලා.. ගිහින් පොත් ගනිල්ලා.. සෙල්ෆි ගහපල්ලා.. ඒවා බුකියේ අප්ලෝඩ් කරහල්ලා..'පොත් ප්‍රදර්ශනේ' කියන ඉවෙන්ට් එකට ගිහින් ඒ ෆන් එක ගනිල්ලා.

අර ජෙහාන් ගොයිය කිව්ව වගේ.. සුපර්මාකට් එකේ වගේම, වෝල්ස් අයිස්ක්‍රීම් කාර්ට් එකේ වගේම, විනෝදාංශයට ෂොපිං කිරිල්ල්ලෙ වගේම

පොත් ප්‍රදර්ශනේ ඇතුලෙ තියෙන්නෙත් විඳින්න වටින වෙනම ආතල් එකක් ! :)

Friday, September 15, 2017

දේශපාලකයෝ වැරදි කරති...අපි?

දේශපාලකයෝ වැරදි කරති.

 ...අපි?

කහ ඉරෙන් පාර නොපැනීමේ සිට, හෙල්මටය නැතිව මෝටර් සයිකලයේ යාමේ සිට පාසැලට දරුවා දමා ගැනීමට බොරු ඇඩ්‍රස් හැදීම දක්වා දිනපතා නීතිය කඩකරන ජනතාවකි, අපි.

මාර්ග නීති උල්ලංඝනය කොට අසුවූ පසු අල්ලස් නොගෙන උසාවි දැමීම ගැන පොලිසියට දොස් පවරන ජනතාවකි, අපි.

“ඉස්සර නම් රුපියල් පන්සීයක් දාහක් දීලා ශේප් කරගන්නවා. දැන් මුංට සල්ලි කීයක් හරි දීලාවත් ශේප් කරගන්න බෑනෙ. දීලා තියෙන ටාර්ගට් එක කවර් කරගන්නයි මුංට ඕන..කාලකණ්ණි හැත්ත” කලක් නීතිය කඩකරන ජහමනයා පොලිසිය විසින් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන විට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ එහෙමය.

බැංකුවකට ගියද කාර්‍යාලයකට ගියද, ගුවන්තොටුපලට ගියද හැඳුනුම්කම් ඉදිරියට දමා අඩුම තරමේ පෝලිමෙන් හෝ පැන ඉදිරියට යන්නට දඟලන ජනතාවකි, අපි.

හැඳුනුම්කම් පමණක් නොව, නෑදෑකම්, යාලුකම් පමණක් නොව, පට්ටම්, උගත්කම් වැනි ඕනෑම දෙයක් ඉස්සරහට දමමින් ඕනම වෙලාවක අනෙකා පරයමින් කුමක් හෝ වාසියක් ලබා ගන්නට තටඹන, අනෙකා පාගා තමන්ගේ කුමන හෝ අපහසුතාවයක් මඳක් හෝ අඩු කරගන්නට දතකන ජනතාවකි, අපි.

තමාගේ බලපුලුවම්කාරකම් යොදා තම දරුවාට, නෑදෑයාට හැකි උපරිමයෙන් යමක් කරදීමට වෑයම් කරන ජනතාවකි, අපි.

නීතියේ ආධිපත්‍යය යනු කුමක්ද, එහි වැදගත්කම මොකක්ද, සැමට නීතිය එක හා සමානව ක්‍රියාත්මක විය යුත්තේ ඇයි, වැනි කාරණා ගැන අවබෝධයක් නැති ජනතාවකි, අපි.

කොටින්ම පාලකයාගේ වැරදි ගැන කතා කිරීමේදී "අපි ඔතනට ගියත් ඉතින් අපිත් කරන්නේ ඕකමනෙ" කියා නිර්ලජ්ජිත කතා කියන ජනතාවකි, අපි.

කතාව ඇත්තය. අපි ඔතනට පත් වුවද තත්වය මෙසේමය.

අපිට අනුව අපරාධකරුවන් ආයුධ පෙන්වීමට යැවීම හොඳය, අප අකමැති උන් මැරීමට යොදාගන්නවා නම් සුදුවෑන් පවා හොඳය, අප සමාජයේම නිර්මාණයන් වන 'කළු චරිත' එල්ලා මරා විනාශ කර දැමීම හොඳය. 

අපට අනුව අපරාධකරුවන්ට මක් වුවද කම් නැත. සමලිංගිකයන්ට මක් වුවද කම් නැත. සංක්‍රාන්ති ලිංගිකයන්ට මක් වුවද කම් නැත. අපේ නොවන අනෙක් ජාතීන් වල මිනිසුන්ට අපේ යහපැවැත්මේ නාමයෙන් මොනවා වුවද කම් නැත. අපිට අපි නොවන, අපි වගේ නොවන, අපිට වඩා වෙනස් අනෙකුට මක් වුවද කම් නැත.

අපට අනුව පාලකයා වැරදි කලද කම් නැත. පාලකයා කුමන ක්‍රමයක් හෝ යොදාගෙන අපගෙ මනදොල සනසනවා නම් පාලකයා අතින් වන බරපතල වැරදි වලට පවා නොපසුබටව සමාව දීමට සූදානම් ජනතාවකි, අපි. එවන් ජඩ පාලකයන් හිර ගෙවල් වලට යද්දි මෙන්ම හිර ගෙවල් වලින් එද්දී ද මල් මාලා දමමින් පිළිගැනීමට සූදානම් ජනතාවකි, අපි. අප කැමති උන්ට නීතිය අදාල නැත. අපි කැමති දේ කරනවා නම් උන්ව නීතියෙන් ආරක්ෂා කිරීමටද සැදී පැහැදී සිටින ජනතාවකි, අපි.

ඒ අපේ කමය. සැකවින් කීවොත් ඒ අපේ සිස්ටම් එකේ හැටිය. කොහේන් හෝ අපට උරුම වී දිගින් දිගටම අප විසින් නඩත්තු කරනා සිස්ට්ම් එකේ හැටිය.

ඔබ සහ මම ඒ තරම් තිත්ත, අප්‍රසන්න, අමිහිරි, සමාජ ක්‍රමයක කොටස් කාරයන්ය.

සිස්ටම් එකට සාපේක්ෂව බැලුවහොත්, සැබෑම වරද වැරදි කිරීම නොව, අහුවෙන්න වැරදි කිරීමය.

මෙය චක්‍රයකි. මුලක් මැදක් අගක් සෙවිය නොහැකි මඩ ගොහොරුවක කැරකැවෙන රෝදයකි.

ජඩයන් වූ පාලකයන් බිහිවන්නේ ඉහත සඳහන් කල චින්තනයක් හිසේ දරාගෙන සිටිනා ජනතාව අතුරිනි. ජනතාව අතුරෙන් බිහිවන පාලකයන් නිර්මාණය කරන දේශපාලන සංස්කෘතිය යනු අප සමාජ චින්තනයේ ප්‍රතිබිම්බයයි. ජනතාව අතුරෙන්ම තේරී පත්වී තමාගේ පැවැත්ම තහවුරු කරගැනීම ඉලක්ක කරගෙන ජනතාව තුළ තිබෙන මේ පසුගාමී චින්තනයට උල්පන්දම් දෙමින් එය තමන්ගේ වාසියට යොදාගන්නේද ජනතාව විසින්ම ඒ චින්තනය උරුම කර දුන් පාලකයායි.

මේ විකෘති වූ සිස්ටම් එක වෘක්ෂයක් නම් එහි කඳ නරුම දේශපාලකයායි. ඒ වෘක්ෂය නොවැටෙන සේ දරා සිටිනා මුල් වන්නේ මේ රටේම ජනතාවයි.

තත්වය එසේ තිබියදි රටේ අනාගතය බාර ගන්නට සිටිනා දරුවන්ට සිතන හැටි කියා දෙන්නේද මේ ජනතාවමය. ඒ දරුවන්ව මිනිසුන් කරනා අධ්‍යාපන ක්‍රමය කෙසේ විය යුතු දැයි කියා දෙන්නේ මේ පාලකයාමය.

මෙවන් නරුම ක්‍රමයක කොටස්කාරයන් වන අපි, පාලකයන් අතින් අපි අකමැති විදියේ වැරදි සිදුවූ විට පමණක් පාලකයාට දොස් තබමු. ශාප කරමු.

අපගේ ඇඟවල් බේරා ගැනීමට අපේ ජිවිතයේ හැම ප්‍රශ්නයකටම ඔවුන් වග උත්තරකාරයන් කරමු.

මොන දෙය වුවද වෙනකකුට ඇඟිල්ල දික්වන තාක් අපට සතුටුය. අපට ඕනෑ අපගේ ප්‍රශ්න වලට වගකිව යුතු වරදකරුවෙක් පමණි. ඒ වරදකරු අප නොවන තාක් අපට සැනසිල්ලේ නිදාගැනීමට ඇහැකිය.

කොහෙන් ගියත් ප්‍රතිපත්තිගරුක, ගුණගරුක, නීතිගරුක ජනතාවක් වන අපි, හරිය. අපිහරිම හොඳය.අපි සුදනෝය.

අපිට අනුව වැරැද්ද අපේ නොව පාලකයාගේය.

මෙය චක්‍රයකි. මුලක් මැදක් අගක් සෙවිය නොහැකි දිනපතා මඩ ගොහොරුවක කැරකැවෙන රෝදයකි. 

දේශපාලකයෝ වැරදි කරති.

 ...අපි?


Tuesday, September 12, 2017

විල් යූ මැරී මී ?



ඉස්කෝලෙ යන උනුත් බඳින්නම බලාගෙන යාලුවෙන රටක..
යාලු වෙලා මාසයක් යන්නත් කලින් දෙපැත්තේ දෙමව්පියන් හම්බෙලා බඳින්න අවසර ඉල්ලන රටක..
අතින් අල්ලන්නත් කලින් බඳින්න පුළුවන්ද කියලා දැනගන්න කේන්දර ගලපන රටක..
කවදහරි හරි මාවම බඳියි කියන දැඩි විශ්වාස නිසාම කෙල්ල කොල්ල ඉස්සරහ කකුල් දෙක ඈත් කරන රටක..
ලව් කරපු කොල්ලා/කෙල්ල බඳින්නෙ නැතුව අත ඇරියොත් පොළවේ හැපි හැපී අඬ අඬ ජීවිත කාලකණ්ණි කරගන්න රටක..
බඳින්නේ නැතුව අතරමඟ සම්බන්ධයක් නැවතුනාම දෙන්නාම වෛරක්කායයෝ වෙලා නවතින ආකල්ප තියෙන මිනිස්සු ජීවත් වෙන රටක..
බඳින්න දුන්න බලාපොරොත්තු කඩ උනාම කෝච්චියට බෙල්ල තියන රටක..
බඳිනවා කියලා බැන්දේ නැති වුනාම පිහිපාරවල් ඇනලා තමාගේ සහකරුවා/කාරිය ඝාතනය කරන රටක..

මැරේජ් ප්‍රපෝසල් එකක් කියන එක 'සර්ප්‍රයිස් එකක්' වෙන්නෙ කොහොමද කියලා පුළුවන් මොකෙක් හරි මට කියල දෙනවකො ඕයි !


Thursday, September 7, 2017

වැලිකඩ සිරකරුවන් සුදු වෑන් යැවීම




මීට ශතවර්ෂ ගාණකට කලින් ම්ලේච්ඡ ක්‍රියාවල නිරත වුන අපරාධකරුවො කියල සැලකුන මිනිස්සුන්ට සමාජයෙන් උත්තර දුන්නේ ම්ලේච්ඡ ක්‍රම වලින්මයි.

ඇතුන් ලවා පාගා මැරීම... කිඹුලන්ට, මෝරුන්ට කන්න දැමීම, විෂ සහිත ගෝනුස්සන්, සරපයන් ලවා දෂ්ඨ කරවීම.. පණ පිටින් හමගැසීම.. වතුර, තෙල්, තාර බැරල් වල දමා නටන තුරු රත්කර මරා දැමීම.. පණපිටින් වැළලීම.. පණපිටින් පුළුස්සා දැමීම.. කුරුසියේ ඇණ ගැසීම.. දියේ ගිල්වා මරා දැමීම.. උස් තැන් වලින් තල්ලු කර මරා දැමීම.. හාමතේ සිටින්නට හැර මියයාමට සැලැස්වීම.. වස දීම මඟින් මරා දැමීම..

වගේ දඬුවම් ක්‍රමයි ඒ යුගවල අපරාදකරුවන්ට දුන්නෙ.

ඒත් මානව සංහතිය ක්‍රමයෙන් ශිෂ්ඨාරගත වීමත් එක්කම අපරාධකරුවන්ට මරණ දඬුවම දෙද්දි අඩු වේදනාවෙන් යුක්ත, ක්ෂණික මරණයක් ලැබෙන සාපේක්ෂව ශිෂ්ඨ කියල සැලකෙන එල්ලා මැරීම..වෙඩි තබා මැරීම..විදුලි පුටුව මඟින්, විෂ එන්නත් මඟින් මරණයට පත් කිරීම වැනි ක්‍රම වලට පරිවර්තනය වුනා.

ඒ විතරක් නෙමේ, වර්තමාන ලෝකෙ මරණීය දණ්ඩනය ලබා දීමේ සදාචාරාත්මක බව, තොරතුරු ලබා ගන්න අපරාධකරුවන්ව වධහිංසාවට(torture) ලක් කරන එකේ හරි වැරැද්ද වගේ දේවල් ගැන ඉතා වැදගත් කතිකාවත් පවා ඇති වෙලයි තියෙන්නෙ.

අපරාධකරුවන්ට පවා මානව අයිතීන් තියෙන බව පිළිගන්න කතිකාවත් ඇතිවී තියෙන්නෙ,  ඔවුන් සමඟ කටයුතු කරද්දි පවා වඩා ශිෂ්ඨ සහගත ක්‍රම සහ විධි අනුගමනය කිරීමේ වැදගත්කම ගැන කතිකාවත් ඇතිවී තියෙන්නෙ අශිෂ්ඨත්වය සමඟ ශිෂ්ඨ විදියට කටයුතු කරන එක ශිෂ්ඨත්වයේ මූලිකම ලක්ෂණයක් බව වර්තමාන ලෝකය තේරුම් අරන් ඉන්න නිසා.

මානව සදාචාරාත්මක පරිනාමය කියන්නෙ ඒක.

........

වර්තමාන ලෝකයේ ශිෂ්ඨත්වය ගැන චින්තනය එහෙම වුනාට අවාසනාවකට අපේ ලාංකික සමාජයේ චින්තනය තියෙන්නේ අර ශතවර්ෂ ගණනකට කලින් මිනිස් සංහතිය සිටි තැනමයි. අපේ චින්තනය ඉන් ඉදිරියට පරිනාමය වීමක් සිද්ධ වෙලා නැහැ. අපරාධකරුවෙක්ට මානව අයිතීන් ඇති බවවත්, ඔවුන් සමඟ කටයුතු කල යුතු අන්දම ගැනවත් ශිෂ්ඨාචාරගත අදහසක් ලාංකේය මනස තුල නැහැ.

අපි තාම ඉන්නෙ කෙනෙක් අපරාධයක් කරපු නිසාම (බොහෝ විට ඒ අපරාධය නීතිය ඉදිරියේ ඔප්පු වෙන්නත් කලින් ඉඳලම) අර ශතවර්ෂ ගාණක් පරණ දඬුවම් ක්‍රම ඔහුට ලබා දෙන්න දතකමින්.

පහුගිය ආණ්ඩුව කාලයේ සුදු වෑන් වලින් පාතාල නායකයින්ව මැරුවා කිය කිය සුදු වෑන් සාධාරණීයකරනය කරන මිනිස්සු, අපරාධකරුවන්ව "ආයුධ පෙන්නන්න" එක්කන් ගිහින් වැඩේ දෙන එක ඉතාම හොඳ දෙයක් බව කියන මිනිස්සු, යුධ සමයේ සිද්ධ වුනා කියල සැලකෙන යුධ අපරාධ සාදාරණීයකරනය කරන මිනිස්සු, කොණ්ඩයා එල්ලල මරන්න ඕන කියල මහ හඬින් අඬ අඬ  කෑගගහ උද්ඝෝෂණය කරපු මිනිස්සු, අපරාධකරුවන්ව මහ පාරේ නිරුවත් කරල ගහල මරල දාන්න ඕන කියන මිනිස්සු,  හොරෙක්ඔ අහු වුනාම ඌව ගස් බැඳල ඌට තඩිබාලා කේන්තිය පිටකරගන්න මිනිස්සු, හදිසි අනතුරක් වුනාම රියැදුරුගේ අඬුකඩල වාහනය ගිනි තියන මිනිස්සු සහ එහෙම කරන එක අනුමත කරන්න මිනිස්සු, රජ කාලයේ නීති ආයෙ ගේන්න ඕන කියන මිනිස්සු, අරාබියේ නීති ලංකාවට ගේන්න ඕන කියන මිනිස්සු.

සැලකිය යුතු පිරිසක් (බහුතරයක්?) අපේ සමාජයේ ඉන්නේ සහ ඒ අදහස් කිසිම පැකිළීමක්ප්‍ නැතුව ප්‍රසිද්ධියේ  කියන්නේ මේ අය මම කලින් කියපු මානව සදාචාර්මක පරිනාමයට ලක් නොවී ශතවර්ෂ ගණනකට කලින් කල් ඉකුත් වුන චින්තනයක් තවමත් ඔලු අස්සෙ තියාගෙන ඉන්න හින්ද.

ඉතින් ඒ වගේ චින්තනයක් තියෙන අය වැලිකඩ සිදුවුනාය කියන මිනිස් ඝාතන, ඝාතන වුනේ අපාරධකරුවන් නිසාම සාධාරණය කියල කියන එක තේරුම් ගන්න බැරිද? මොකද මේ අයට අනුව කෙනෙක් නීතිය සහ සමාජය ඉදිරියේ වරදකරුවෙක් කියල ඔප්පු වුන ගමන්ම සුටුස් ගාලා ඒ මනුස්සයාට තියෙන මානව අයිතීන් අන්තරස්දාන වෙලා යනව.

ඒ මිනිස්සුන්ව මරපු එක හරිද කියල අහපු ගමන් උත්තරේ විදියට එන්නේ

"ඉතින් උන් මිනීමරපුවා හොඳඳ එතකොට? මිනීමරුවන්ව නලවන්නද කියන්නේ?" වගේ ප්‍රතිචාර

මේ චින්තනයට අනුව හිර ගෙවල් වල ඉන්න මිනිස්සුන්ට අයිතිවාසකම් නැහැ.
ඒ මිනිස්සුන්ට ශිෂ්ඨත්වය අදාල නැහැ.
සිරකරුවන්ව ඝාතනය කල අයට නීතිය ක්‍රියාත්මක වෙන්න ඕන නැහැ.
ඒ මීනිස්සුන්ව මැරුවත්, ඒ අයට අසූචි කන්න දුන්නත් කමක් නැහැ.

කොටින්ම යටත් කරගත්ත මිනිස්සුන්ව දණ ගස්සල, මාරුවෙන් මාරුවට නැගිට්ටල තාප්පෙකට තියල වෙඩි තියන එකේ කිසිම වැරැද්දක් නැහැ. ඇයි?

උන් හිරකාරයොනෙ !

හිරකාරයන්ට කොහෙද මානව අයිතීන්? අපරාධකාරයන්ව මරන අයට මොකද දඬුවම් දෙන්නෙ? උන්ව මරනව නම් ඒ මරපු අය වීරයොනෙ !

එක අතකින් බලද්දි, ශතවර්ෂ ගාණක් පරණ මගුල් ඔලුවේ තියාගෙන ඉන්න උන් නෙමේ මෝඩයො..

වතුර ඉල්ලල උද්ඝෝෂණය කරපු තමන්ගේම සහෝදර ජනතාවටත් උණ්ඩයෙන් උත්තර දුන්න පාලකයන්ට දිගින් දිගටම කතිරය ගහන්න කට ඇරන් ඉන්න මිනිස්සුන්ට... ඒ පාලකයොම සිරකරුවන්ට උණ්ඩයෙන් උත්තර දුන්න එකේ හරි වැරැද්ද තේරෙයි කියල හිතාගෙන මෙහෙම යුනොකෝඩ් කොටන අපියි මෝඩයො !

වැද්දෙක්ට සදාචාරාත්මක වටිනාකම් කියන්නෙ මේවය කියල ලියල පෙන්නන්න පුළුවන්. ඒත් කොටල පොවන්න බැහැනෙ.

Tuesday, September 5, 2017

සිවුරුකරුවෝද මනුෂ්‍යයෝය



තරුණ හාමුදුරුනමක් තරුණියක්ව සිපගන්නවා වගේ පේන සිද්ධියක් ගැන වීඩියෝවක් ගැන සයිබරයේ කතා බහක් ඇති වෙලා තියෙනව දැක්කා. නමුත් වීඩියෝවේ පේන විදියට එතන මොකක්ද වෙන්නේ කියල පැහැදිළිව කියන්න බැහැ (මේ බ්ලොග් පෝස්ටුවත් එක්ක ඒ වීඩියෝවේ පල නොකරන්නේ ඒ නිසයි). මොක වුනත් මේ වීඩියෝව ගැන සයිබරයේ පලවෙලා තිබ්බ අදහස් නිසා මේ ටික ලියන්න තීරණය කලා.

වීඩියෝවේ සිද්ධ වෙන්නේ මොක වුනත් ඔය වගේ සිදුවීම් වලදි සමාජය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ එකම විදියට.

මේ වගේ දෙයක් දකිද්දි බෞද්ධයෙක්ට නම් තරහක්, කේන්තියක් එන්න පුළුවන්. මොකද ඒ අය මේ වීඩියෝවේ සිවුරක් ඇඳගෙන ඉන්න මනුස්සයාට මුළු ජීවිත කාලයටම ඔය විදියට හැසිරෙන එක සම්මතයෙන් තහනම් කරල තියෙන නිසා. (මේ හැසිරීම අපේ සංස්කෘතියේ සම්මත හැසිරීමක් නොවන බව ඇත්ත. නමුත් මේ වීඩියෝව ශෙයාර් වෙන්නේ මේ මනුස්සයා සිවුරක් ඇඳගෙන සිටීම කියන කරුණම හයිලයිට් කරගෙන). ඒත් මනුස්ස හැඟීම් ආගමික සංකල්ප වලින් ෆිල්ටර් නොවෙන මට මේක දැක්කාම මුලින්ම ආවේ කේන්තියක්වත් තරහක්වත් නෙමේ, අනුකම්පා සහගත හැඟීමක්

අපිත් ඔය වයසෙදි ඔය වගේ වැඩ කරල තියෙනව (ඔච්චර නෝන්ඩි වෙන්න හැමෝටම පේන්න නම් නෙමේ හැබැයි). ඒත් මේ කොල්ලට (භික්ෂුවට) ඒ කොල්ලා ඉන්න තත්වය අනුව ඒ වයසෙදි අපි වගේ ෆිල්ම් හෝල් එකකට යන්න , පාර්ක් එකකට යන්න , ඒසී බස් එකක අන්තිම සීට් එකේ මුල්ලට ගිහින් කෙල්ලෙක් එක්ක ඉඳගන්න , රූම් එකකට යන්න බැහැනෙ. ඉතින් හරි හෝ වැරදි මේ කොල්ලා ඒ අවස්ථාවේ පාලනය කරගන්න බැරි හැඟීම් වලට යටවෙලා ගත්ත තීරණය තමා මේ දැන් රටක් ලෝකයක් ඉස්සරහා දිග ඇරෙන්නෙ.

අපි කරපු දේවල්, අපි විඳපු අත්දැකීම්, අපි ලබපු ආදරය ලබන එක මේ මනුස්සයාට සමාජයෙන් අහිමි කරල. පොඩි කාලෙම සමාජයෙන් වෙන් වුන, සමාජයෙන් නියම කරන ලද වෙනස්ම ජීවන රටාවක් අනුගමනය කරන්න නියම කරල. සමාජයේ අනිත් මිනිස්සුන්ට වඩා දැඩි කොන්දේසි සහිත සංවෘත රාමුවක් අස්සේ ඒ මනුස්ස හැඟීම් බලෙන් කොටු කරල.

ඒකට හිලව් විදියට නිකං දෙන බත් පිඟාන ඇතුළු පැකේජයක් සමාජය විසින් දෙන බව ඇත්ත. නමුත් ඒක ඒ මනුස්සයා වැඩිහිටියෙක් විදියට ගත්ත තීරණයක් නෙමේ. නොතේරෙන වයසේ දරුවෙක්ව ඒ ජීවිතයට බලෙන් ඇදල දාන්නේ තේරෙන වයසේ ඉන්න අපි.

මේ වගේ දේවල් දැක්කාම බෞද්ධයන්ගේ ස්ටෑන්ඩර්ඩ් ප්‍රතිචාර විදියට එන්නේ "සිවුරු හරින්න පුළුවන්නෙ, ඇයි ශාසනයට අපහාස කරන්නේ, මුංට නම් හෙණ ගහනවා" වගේ කතාවල්. නමුත් මගේ පුද්ගලික අදහස තමා සිවුරු අරින එක ඔය කියන තරම් ලේසි වැඩක් නෙමේ කියන එක. එතනදිත් ඒ මනුස්සයට අපි දීලා තියෙන්නේ අමාරු තීරණයක්. අපි කොයිතරම් අසාධාරණද?

මම ඉස්කෝලේ යන කාලේ මට සිංහල උගන්නපු සර් සිවුර අතහරින භික්ෂුන් ගැන පන්තියේදී දවසක් කිව්වා මෙහෙම කතාවක්,

"වදාපු අම්මගෙන්, තාත්තගෙන් පවා වැඳුම් අරගෙන, මිනිස්සු පිනට දීපු දානෙ ටික කකා ඉඳල, කරදඬු මහත් වෙලා සිවුර අත අරිනවා කියන්නේ මහාම මහා කරුමක්කාර වැඩක්. ඒ වගේ කරුමක්කාරයෝ මැරිලා උපදිනවා ප්‍රේතයෝ වෙලා. ඊට පස්සේ උන් බලන් ඉන්නවා මිනිස්සු මලපහ කරනකන්. උන් කන්නේ ඒ මලපහ. ආන්න ඒ තරම් බරපතල දෙයක් තමයි සිවුර හරිනවා කියන එක"

ඔන්න ඔහොම කතාවක් තමා මට සිංහල උගන්නපු ගුරුදෙවියා කිව්වෙ..

කතාවෙ ඇත්ත නැත්ත පැත්තකින් තියමු. ඒත් මේ තරම්ම නැති වුනත් සමාජයේ සිවුර අත හරින්නන් ගැන තියෙන්නේ සෘණාත්මක ආකල්පයක්කියන එක රහසක් නෙමේ.

කොටින්ම සිවුරු අරින එක ලේසියි කියන කෙනෙක් ඉන්නව නම් පොඩ්ඩක් හිතන්න, එක දිගට අවුරුදු 25ක් 30ක් එකම රස්සාව කරලා එකපාරම ඒ රස්සාව අත ඇරලා වෙනම ජීවන ක්‍රමයක් තෝරගෙන වෙනම ජීවන රටාවකට හැඩගැහෙන එක ගිහියෙක්ට වුනත් කොයි තරම් අමාරු දෙයක්ද කියල.

ඒ අතින් බලපුවම, අපි මේ කුඩා ළමයිව මහණ කරලා ඒ අසරණයන්ව හිර කරන්නේ මර උගුලකට.

ඒ අසරණයන් වැඩිවියට පත් වුනාම හැකි සෑම පුංචි අවස්ථාවෙන් පවා ජීවිතය 'විඳින්න' දතකන එක, අපි වගේ වෙන්න හදන එක, අපි දකින්නේ මහා වැරැද්දක්, පාපකර්මයක් විදියට.

භික්ෂූන් ගිහියන් විදියට හැසිරෙන හැම අවස්ථාවකදිම ඒ අයට ඇඟිල්ල දික් කරන බෞද්ධයො මතක තියාගන්න ඕන කාරණය තමා භික්ෂුව දෙසට එක ඇඟිල්ලක් දික් වෙද්දි තමාගෙ පැත්තට ඇඟිලි හතරක් එල්ල වෙන බව.

බෞද්ධයන්ගේ ඒ චෝදනා සර්ව සාධාරණ වෙන්නේ භික්ෂූ ජීවිතය කියන්නේ වැඩිහිටියෙක් විසින් තේරුමක් ඇතුව යන්නා තීරණයක් වෙච්චි සමාජ ක්‍රමයක් ඇතුලෙ විතරයි. මොකද එහෙම තත්වයකදි, කෙනෙක් භික්ෂු ජීවිතය කියන්නෙ මොකක්ද කියල දැනගෙන කැමැත්තෙන් ඒකට ඇතුළත් වෙලා භික්ෂූන්ට සමාජයෙන් ලැබෙන වරප්‍රසාද විඳින ගමන් ගිහියන් විදියට හැසිරෙනව නම්, එතනදි ඒ අයට සාධාරණ චෝදනාවක් කරන්න පුළුවන්.

නමුත් හයක් හතරක් නොතේරෙන ළමයෙක්ව වැඩිහිටියන් විසින් භික්ෂු ජීවිතයට බලෙන් ඇතුල් කරලා ඒ ළමයා වැඩිහිටියෙක් වුනාම තමන් කියන විදියට හැසිරෙන්නේ නෑ කියන එක සාධාරණ චෝදනාවක් නෙමෙයි.

මට වයස අවුරුදු 30යි. මට පුළුවන් මගෙ කැමැත්තට අනුව කිසිම ප්‍රශ්නයක් නැතුව බාර් එකකින් අරක්කු බෝතලයක් අරගෙන මට තියෙන නිදහස පාවිච්චි කරලා ඒක රසවිඳින්න. ඒත් මගෙම වයසෙ ඉන්න තවත් අවුරුදු 30ක තරුණයෙක්ට මම කරන ඒ දේම කරන එක සමාජයෙන් තහනම් කරල. "උඹට ජීවිත කාලයටම අරක්කු බොන්න බැහැ.. කෙල්ලෙක්ගෙ අතින් අල්ලන්න බැහැ" කියල ඌට සමාජය කියන්නේ ඌ නොදරුවෙක් කාලෙ ඉඳලම. ඌටත් වැඩිහිටියෙක් වුනයින් පස්සෙ "නෑ මටත් අරක්කු බොන්න ඕන.." කියල හිතෙනවා නම් ඒක සාධාරණ නැද්ද?

ලොකුම වැරැද්ද, අරක්කු බොන එකද? (අරක්කු බොන එක වැරැද්දක්ම නෙමේනෙ). අම්මා තාත්තාගෙන් පවා වැඳුම් ලබල සිවුර අතහරින එක මාරම නෙගටිව් දෙයක් විදියට දකින සමාජයක් ඇතුලෙ ඉඳගෙන  සිවුරු නොහරින එකද? සිවුරක් ඇඳගෙන අරක්කු බොන එකද? පොඩි කාලෙ ඉඳලම තෝ කවදාවත් අරක්කු බොන්න එපා, මේ විදියට හිටපිය කියල නියම කරන එකද?

මොළයක් තියෙන මනුස්සයෙක් නම් මේ ටිකෙන් ලොකුම වැරැද්ද මොකක්ද කියන තේරෙන්න ඕන. ඉතාම සරල කාරණයක්නෙ.

මේ මීනිස්සු ගෙවන්නේ අසරණ ජීවිත..

තවත් මිනිස්සු කොටසකගේ සමාජ ආර්ථික ගැටළු, මානසික ෆැන්ටසි, දේශපාලන අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් හිලව් වෙන අසරණයෝ

විඳවන ජීවිත ජීවත් වෙලා, සමාජ චින්තනයම ආපස්සට අදින සංවිධානයක කොටස්කාරයෙක් වෙලා, රටටවත් ලෝකයටවත් අඩුමගානේ තමාටවත් වැඩකට නැති ජීවිතයක් ගත කරලා මැරිලා යනවා.

පව් !

අපි වගේම ලේ ඇට මස් නහර වලින් හැදුන මනුස්ස ප්‍රාණියෙක්ගේ අවශ්‍යතා සහ උවමනා... ආශාවල්... කහ රෙදි කෑල්ලකට වහලා දාන්න පුළුවන් නම්.. මේ තියෙනවාය කියන සසර දුකට, ඇලීමට හොඳම විසඳුම කහ රෙදිකෑලි වෙන්න ඕන නේද?

මොහොතක් හිතන්න.

Saturday, September 2, 2017

එයාර් හොස්ටර්ස්ලාගේ ලොකු කම !

"ඔය ලංකාවේ ෆ්ලයිට් වල එයාර් හොස්ටර්ස්ලා හිතන් ඉන්නේ උන් ලෝකෙට ලොක්කො කියල. ඒත් කරන්නේ මහ ලොකු වැඩක් යැ? ප්ලේන් එක ඇතුලේ වේටර් කං කර කර එනවා ලොකු සීන් දාන්න. සුද්දො ආවම දෙන්නෙ දෙකට නැමිලා. ඔය හම්බකරන සල්ලි මහරෑට කොළඹ පාරක් අයිනේ හිටගෙන හිටියත් ගෑණුන්ට හොයන්න පුළුවන්" 


මේ ටික කාලයකට කලින් සයිබරයේ මම දැක්ක අදහසක්. එවෙලාවෙ ඒ ගැන මම පළකරපු අදහස බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් විදියට දාන්න හිතුවා. පහත ඇත්තේ ඒ ගැන මගේ අදහසයි

පළවෙනි කරුණ - වේටර්කම යනු යම් වෘතියකට නිගරු කිරීමක් ලෙස සෘණාත්මකව භාවිතා කල හැකි වචනයක් නොවේ. වේටර් කෙනෙකුද ඉටු කරන යම් කාර්‍යක් ඇත. ඔහුටද/ඇයටද වගකීමක් ඇත. එම වෘතියටද ගරුත්වයක් ඇත. එනිසා වේටර් කෙනෙක්ය කියන වචනය නිගරු කිරීමක් ලෙස භාවිත කිරීම දැන්වත් නවත්වන්න.

දෙවනි කරුණ - සාමාන්‍යය වේටර්වරයෙකු මෙන් නොව ගුවන් සේවක/සේවිකාවන්ට තම රැකියාව හා බැඳුනු විශාල වගකීම් රාශියක් ඇත. හදිසි අවස්ථාවකදී ගුවන්යානයේ සිටිනා මඟීන්ගේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ වගකීම ඇත්තේ ඔවුන් අතේය. ඒ සඳහා අතිවිශේෂ පුහුණුවක් ඔවුන් සතුය. ඔවුන්ගේ හැකියාව නිරතුරුවම පරීක්ශණයට භාජනය කරන්නේ එහි ඇති වැදගත්කම නිසාමය.

තුන්වෙනි කරුණ - ඔබ ගමන් කල ගුවන් යානයේ කාර්‍ය මණ්ඩලයෙන් ලැබුන සේවය ගැන සෑහීමකට පත් නොවේ නම් ඔබට එවෙලේම අදාල ගුවන් සේවකයන්ගේ නායකයාට ඒ බව වාචිකව හෝ ලිඛිතව පැමිණිලි කල හැක (මේ සඳහා අවශ්‍යය පෝරම ඔවුන් සතුව ඇත. ඉල්ලීමක් කොට ලබා ගැනීමට පුළුවන) නැත හොත් ඊමේල් මඟින් පැමිණිලි කල හැක. පැමිණිලි සම්බන්ධව අනිවාර්‍යෙන්ම සෑම ගුවන් සමාගමක්ම පියවර ගනු ඇත. ඒ පියවර ගැන ඔබව දැනුවත් කරනු ඇත.

හතරවෙනි කරුණ  - ශ්‍රීලාංකිකයාගේ ලක්ශණය මෙයයි. අදාල තැනදී කතා කිරීමට කොන්ද පණ නැති නිසා ගෙදර ඇවිත් එකතු වී බැණ සිත සතුටු කරගන්නා සේ දැන් බුකියට ඇවිත් බැණ වදියි. තමා ගෙවන මුදලට සරිලන සේවාවක් නොලැබුනා නම් කොන්ද පණ නැති නිවටයන්සේ තැන තැන කියවන්නේ නැතුව අදාල ස්ථානයේදීම තම අයිතීන් වෙනුවෙන් කතා කරන්නට සහ පැමිණිලි කරන්නට ඉගෙන ගන්න.එය බුකියේ කරන විවේචනයට වඩා වඩාත් පලදායක වේවි.

පස් වෙනි කරුණ - සමහරු ගුවන් සේවිකාවන් වේසියන් යනුවෙන් හඳුන්වන්නේ සහ ඔවුන් ගෙවනා ජීවින රටාව නරක ජීවන රටාවක් ලෙස හඳුන්වන්නේ එසේ හඳුන්වන අය තුල ඇති ලිංගික කුහකත්වය සහ ඊර්ෂ්‍යාව නිසාය. වසර ගාණක් මහන්සිවී ඉගෙනගෙන අධ්‍යාපන සහතික පත්‍ර ලබාගෙන ඉන් පසුද වසර ගණනක් සේවය කොට අත්දැකීම් ලබාගෙන රැකියාවෙන් ඉහළට ගොස් කෙනෙක් ලබනා වැටුපටත් වඩා ඉහළ පඩියක් ගුවන් සේවක සේවිකාවන් රැකියාවට සම්බන්ධ වී මාස දෙක තුනෙන් ලබා ගන්නවා වෙන්නට පුළුවනි. එහෙත් එය ඔවුන්ට ඊර්ෂ්‍යා කිරීමට කාරණයක් කර නොගන්න. යමෙක් ඔවුන්ව ගණිකාවන්ට සමාන කරයි නම් එයට හේතුව ඊර්ෂ්‍යාව සහ කුහකත්වය නොවේ නම් වෙන කුමක් ද?

අවසාන කරුණ - ඕනම කාර්‍ය මණ්ඩලයක් විදේශිකයන් ඉදිරියේ හොඳ සැලකිලි ලබා දෙන්නේ හමේ පාට නිසා නොව විදේශිකයන් ඔවුන්ගේ මේ අයිතින් දන්නා බව සේවකයන් දන්නා නිසාය. ඔවුන්ට හරිහමන් විදියට නොසැලකුවොත් වෙනදේ දන්නා නිසාය. ඔබ වැනි අයට මෙසේ සලකනවා නම් (එසේ කිරීම වැරැද්දක් වුවත්) එසේ කරනුයේ ඔබ ගෙන් අදාල සේවය ගැන ආයතනයට පැමිණිල්ලක් ඉදිරිපත් වීමට ඇති සම්භාවිතාවය අවම බව ඔවුන් දන්නා නිසාය.. එනිසා තම අයිතීන් පිළිබඳ දැනුවත් වගකීමකින් යුත් පාරිබෝගිකයෙක් වන්න. තම අයිතීන් වෙනුවෙන් කතා කරන්න. තමා ගෙවන මුදලට සරිලන සේවාවක් නොලැබේයයි තමා සිතනවා නම් ගුවන් සේවයේදී පමණක් නොව ඕනෑම තැනකදී ඉහළ නිලධාරීන්ට පැමිණිලිකරන්න පසුබට නොවන්න.

ස්තූතියි.

Wednesday, August 30, 2017

පොහොය දින වල රට පුරා සියළු වෙළඳ සැල් වසනු !



ඉහත ලිපිය කියවන්න. කදුරුවෙල ජයන්ති විහාරයේ ධම්මපාල හිමිපානන්ගේ යෝජනාව කෙතරම් කාලෝචිත යෝජනාවක්ද සිතන්න. මෙම යෝජනාව එම ප්‍රදේශයට පමණක් සීමා නොකොට රට පුරා ක්‍රියාත්මක කල යුතු යෝජනාවක් නොවේද මිත්‍රවරුනි?

ලංකාවේ බහුතරයක් බෞද්ධයන්ය. පෝය යනු බෞද්ධයන්ගේ දිනයකි. පෝයට බෞද්ධයන් හැසිරිය යුත්තේ බෞද්ධයන් විදියටය. පෝයට අබෞද්ධ ක්‍රියාවල නිරතවිය නොහැක.

ඒ නිසා පෝය දවස් වලට අනෙක් සියලු අමතර වැඩවල නිරත වීම තහනම් කොට බාල, ළමා, වැඩිහිටි, ගැහැණු, පිරිමි, මහළු, අන්ධ, ගොළු, බීරි සියල්ලන්ටම පන්සල් යාමද අනිවාර්‍ය කල යුතුය. මන්ද හෙළයේ අනාගතය බාර ගැනීමට සිටින දරුවන් හරි මාර්ගයේ යැවීමට පෙර ඔවුන්ට මඟපෙන්වීමට සිටින වැඩිහිටියන් හරිමාර්ගයේ යැවිය යුතු නිසාය.

ඉන් නොනැවතී පෝදාට පන්සල් යාමට බාධාවන සියලු දේ රට පුරා තහනම් කොට සියලු දුරාචාර වලින් තොර දිනයක් සේ ගත කිරීමට සියලුම සිංහලබෞද්ධයින්ව පෙළඹවිය යුතුය.

ඒ සඳහා,

එදින බාර් වැසිය යුතුය, මස්කඩ වැසිය යුතුය, නිකන් කඩත් වැසිය යුතුය, Food City වැසිය යුතුය, බැංකු ඇරලා නම් ඒවත් වැසිය යුතුය,  A.T.M මැෂිනුත් ක්‍රියා විරහිත කල යුතුය, විශේෂයෙන් පර සුද්දා හඳුන්වා දුන් ක්‍රිකට් මැච් බැලීම නැවැත්විය යුතුය, ක්‍රිකට් මැච් TV එකේ පෙන්වීම නැවැත්විය යුතුය, සංගීත සංදර්ශන තහනම් කල යුතුය, TV රේඩියෝ වල සින්දු ටෙලිනාට්‍යය චිත්‍රපට පෙන්වීම තහනම් කොට බණ සහ දහම් සාකච්ඡා පමණක් විකාශය කල යුතුය. පෙට්‍රල් ශෙඩ් වැසිය යුතුය, කොණ්ඩා කපන සැලූන් වැසිය යුතුය, පෙම්වතුන් පෙම්කිරීමට යොදා ගන්නා උද්‍යාන වැසිය යුතුය(ගෝල් ෆේස් ද ඇතුළුව), චිත්‍රපට ශාලා වැසිය යුතුය, සියලූම ලැගුම්හල් සහ හෝටල් වැසිය යුතුය, පෙම්වතුන්ට පෙම්කිරීම තහනම් කල යුතුය (ඔවුන් පෙම්කිරිමට බහුල ලෙස යොදාගන්නා දුරකථන සහ SMS පහසුකම් බ්ලොක් කල යුතුය), දේශපාලනය කතා කිරීම නැවැත්විය යුතුය. Facebook යාමට සහ වැල බැලීමට අප තරුණ පරපුර වැඩියෙන්ම යොදාගන්නා internet පහසුකම් බ්ලොක් කල යුතුය, කාන්තාවන්ට ඇඳීමට සිහළබෞද්ධ න්‍යායාචාරවරුන්ගේ අනුමැතිය සහිත dress code එකක් නිර්දේශ කල යුතුය. එය නොඇඳ ජංගි සේ කොට සායවල් සහ ඇඟට හිර ඩෙනිම් කලිසම් අඳින ගැහැණු ළමුන්ට එරෙහිව දැඩි ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතුය.

එකී මෙකී නොකී ධර්මානුකූල නොවන සියලු දේ තහනම් කොට ධර්මානුකූල දේ පමණක් කල යුතු බවට සඳහන් කරමින් නීති සම්පාදනය කල යුතුය.

රෝගීන් වෙනුවෙන් රෝහල් පමණක් ක්‍රියාත්මක කල යුතුය. රෝහල් වලද මුළු රෝහලටම ඇසෙන අන්දමට පිරිත් දැමීම අනිවාර්‍ය කොට නීති ගෙන ආ යුතුය.

එදින සියල්ලන් බණ ඇසිය යුතුය, බණ කිව යුතුය. බණ දැමිය යුතුය. දහම් සාකච්ඡාවල නිරත වී දහම් දැනුම වැඩිකරගත යුතුය. සියලුම දෙනා එදින පන්සල් ගොස් ධර්මානුකූලව දවස ගත කල යුතුය.

අනෙක් ආගම් වල අයට සිය නිවෙස් වලට වී එළියට යන්නේ නැතිව විවේක සුවයෙන් ගත කල හැකිය. මේක බෞද්ධයින් බහුතරයක් ඉන්න රටක් නිසා ඔවුන් එයට එකට විය යුතුය (දැනටමත් පෝය දිනයන්හි යම් මට්ටමකට එය සිදුවන නිසා ලොකු ප්‍රශ්නයක් ඇති නොවනු ඇත)

හොඳින් කිව්වම තේරෙන්නේ නැත්නම් බලෙන් හරි අපේ රට ගොඩගත් යුතුය. පන්සල් යාම සහ ධර්මානුකූලව දවස ගත කිරීමට අමතර දේ කරන අයව අත් අඩංගුවට ගත යුතුය. දඩ ගැසිය යුතුය. හිරේ දැමිය යුතුය. දඬුවම් කල යුතුය.

දැන්ටමත් අප පමා වැඩිය. කලයුතු දේ තේරුම් ගෙන පිටකොන්ද ඇති සිහළුන් සේ දැන්වත් ක්‍රියාත්මක නොකල හොත් අපේ අනාගත පරපුර නිදහස්ව හිතන, අපේ යල් පැනගිය ආකල්ප පසෙකලා අනාගතයට ගැලපෙන සමාජයක් නිර්මාණය කිරීමට පෙළඹෙන, අපේ ජාතිය ආගමට ඇති ආලය පසෙකලා මනුෂ්‍යත්වයට මුල් තැන දෙන මිත්‍යාදෘෂ්ඨික කාලකණ්ණින් පිරිසක් බවට පත් වනු ඇත.

Monday, August 28, 2017

වරෙව් මහතුනේ කුණු කය වළදන්ට

විනේ කටින උන්
විනේ කටින උන් තරහක් නොකියාම
කනේ කොහොඹ මිරිකනවා හැමදාම
ගුණේ රැකන් ඉන්නලු මළ හිමිගේම
වනේ නැතිව උන්
වනේ නැතිව උන් දුක දන්නේ කෝම

ගමේ ගැටව් කරබාගෙන උන්නාට
විසේ නැග්ග නාකිත් පිළ උඩ රෑට
නෙළා ගනින් යැයි කප්රුක පිදුවාට
ඉණේ රෙද්දමයි හිටියේ හරහාට

ළැමේ කිරට මොරගානා පැටියන්ට
අනේ කවුද ඉන්නේ වේලක් දෙන්ට
ළිපේ ගින්න තුන් වරුවේ අවුලන්ට
වරෙව් මහතුනේ කුණු කය වළදන්ට

ප්‍රදීපා ධර්මදාස කියන්නේ ලංකාවේ ගායිකාවන්ගෙන් මම වැඩියෙන්ම ප්‍රිය කරන හඬට හිමිකම් කියන ගායිකාව. "සුපෙන් හැඟුම් ඔබෙන් එපා" ගීතය මුලින්ම අහපු මොහොතේ ඉඳලම මම ඇයගේ හඬත් එක්ක පෙමින් වෙලුනේ නිරායාසයෙන්මයි.

ප්‍රදීපාගේ අසමසම කටහඬත් සමඟ විශිෂ්ඨ පද රචනයක් සහ සංගීතයත් එක්ක මුසු වෙලා නිර්මාණය වුන මම ඉතාමත් ආදරය කරන ගීතයක් තමා "විනේ කටින උන්" ගීතය. මේ ගීතයේ පද රචනයේ තියෙන විශේෂත්වය තමයි අපි එච්චර සංවේදී නොවන අපේම සමාජයේ ජීවත් වෙන මිනිස් ජීවිතයක අප නොසිතන පැත්තක් ඉතාම සංවේදී විදියට ඉදිරිපත් කරල තිබීම.

මනුස්සයෙක්ගේ හැඟීම් මෙච්චර ලස්සනට ගීතයකට කැටි කරන්න පුළුවන් එක සුවිශේෂී හැකියාවක්. ඒ මනුස්සයාගේ හැඟීම් වෙනස්ම ජීවිතයක් ගෙවන කෙනෙක්ට පවා දැනෙන විදියට පදවැල් ගොතන්න පුළුවන් එක ඇත්තටම දක්ෂකමක්.

මේ සටහන ලියන්න හේතු වුනේ "ඇයි මේ වගේ හොඳ සින්දු අද හැදෙන්නෙ නැත්තේ" කියන හැඟීම ඔබට වගේම මටත් ඒ විදියටම එන නිසා.

ඔය "පරණ ඒවා හොඳයි, අලුත් ඒවා චාටර්" කියල හැම දේකටම කියන එක අපේ සංස්කෘතියේ කොටසක්. අනිත්වා කෙසේ වෙතත් නිර්මාණකරනය පැත්තෙන් ගත්තාම නම් ඒ කතාව සම්පූර්ණයෙන් ඇත්ත කියන එකයි මගේ හැඟීම.

මේ වගේ හිතට දැනෙන නිර්මාණ ගොඩක් වෙලාවට සිද්ධ වෙලා තියෙන්නෙ මීට අවුරුදු ගාණකට කලින්. ඒ කියන්නෙ අපි පහුකරල ආපු යුගයෙ.

වර්තමානය ගත්තොත් මේ වගේ නිර්මාණ සිද්ධ වෙන්නෙ නැතිම තරම්. මේ වගේ පදරචනයන් ලියන්න මිනිස්සු නැති තරම්.

මෑත කාලයේ නිර්මාණය වුන ගීත වලින් මගෙ හිතගත්ත පදරචනයන් නම් කරන්න වුනොත් ගීත දෙකතුනකට වඩා නම් කරන්න අමාරුයි. රූනිගේ 'සප්ත ස්වරයයි' , රයනිගේ 'චංචල දෑසේ', ශිහාන්ගේ 'හතර කේන්දරේ' වගේ ගීත කිහිපයක් ඇරෙන්න එහෙම නිර්මාණාත්මක බවින් සරු පද රචනයක් ඔලුවට එන්නෙ නෑ.

දැන් "..මල් සින්දු, බූට් සින්දු.." නමින් හැඳින්වෙන ගීත පොකුරු පිටින් හැදුනත් ඒවයෙත් තියෙන්නේ හරිම ලාමක පද රචනා බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නැහැ.

ඒත් පහුවෙච්චි යුගයේ නිර්මාණ එක්ක සසඳලා අපි දැන් ඉන්න ගායකයින්ට දෙහි කැපුවට ඇත්තටම අවුල තියෙන්නේ ගායකයින්ට වඩා පදරචකයන්ගෙයි සංගීතවේදීන්ගෙයි කියලයි මට හිතෙන්නෙ.

ශෝදාපාළුවට ලක් වෙලා තියෙන්නෙ නිර්මාණාත්මක හැකියාව කියන එකයි මගේ මතය. ගායකයන්ගේ පැත්තෙන් ඒ අයට සිද්ධ වෙනවා තමන්ගේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් හම්බෙන සින්දුවක් කියන්න. සින්දු ලියන්න, සංගීතය දාන්න හරි හමන් අය නැතිය කියල සින්දු කියන්නැතුව හිටියොත් අද කාලේ ගායකයන්ට කන්න අඳින්න දෙන්නෙ කවුද?

හතු පිපෙන්නා වගේ නිර්මාණ කරන්න පුළුවන් අවකාශයක් හැදුනම අන්තිමට එළියට එන ප්‍රතිඵල වල ගුණාත්මක බව අඩුවෙන එක ස්වභාවිකව සිද්ධ වෙන දෙයක්. නමුත් ගුණාත්මක බවක් නැත්තටම නැතුව ගිහින් වගේ පේනව නම් ඒක රසිකයන්ගේ අවාසනාව බව නොකියා බැහැ.

මම කියන්නෙ නෑ හැදෙන්න ඕන තේරුමක් තියෙන, හදවතටයි මොළයටයි දෙකටම දැනෙන සින්දු විතරයි කියල. මම කියන්නේ ඔය බස් සින්දු, මල් සින්දු, බූට් සින්දු අස්සේ එහෙම නිර්මාණත් බිහි වෙන්න ඕනය කියල.

මේවගේ නිර්මාණාත්මකව බංකොලොත් වුන කාලෙක අමරදේව මාස්ටර් ඉපදිලා හිටියත් අමරදේවගේ සින්දුත්

"මම ආදරේ කලා සිතින්
සැමදා නෑ වෙනස් කලේ
හැරදා මා දමා ගියේ
ඇයිද ප්‍රියේ......?"

වගේ තියෙයි ඉතින්.  ඒකට අමරදේව කියලා මක් කරන්නද?



Thursday, August 24, 2017

හීන දහයක්

ජීවිතයක් ජීවත් කරවන්නේ බලාපොරොත්තු නම් ජීවිතයකට සුන්දරත්වයක් එකතු කරන්නේ හීන කියලයි මට හිතෙන්නෙ. කවදා හෝ සැබෑ විය හැකි හීන වගේම කිසිදා සැබෑ නොවන බව දන්නා හීනත් අපි හැමෝටම තියෙනවා. මේ මගේ මිතුරකුගේ ඉල්ලීමක් ඉටු කිරීමේ අරමුණින් ලියවුන මගේ හිතේ තියෙන මගේ "හීන දහය" 

1. ටූපක් ශකූර් ගේ නව ගීත ඇල්බමයක් ඇසීම. (ටූපක් මැරෙන්න කලින් හදපු ඒත් ඒ වෙනකොට එළියට ආවේ නැති සින්දු වලින් අලුත් ගීත ඇල්බම රාශියක් පස්සෙ කාලෙ නිකුත් කෙරුනා. මම මේ කියන්නේ එහෙම එකක් ගැන නෙමේ. ටූපක්ගේ අලුත්ම නිර්මාණ ඇතුලත් ගීත එකතුවක් ගැන)

2. ලංකාව වටේ ට්‍රැවල් කිරීම. (වටේ කිව්වට මැද හරියත් ඇතුළුව)

3. මාස්ටර්පීස් එකක් ලෙස සැලකිය හැකි Batman මූවි එකක් කවදා හෝ නැරඹීමට ලැබීම (ප්ලීස් මොකෙක් හරි හදපන්කො එහෙම එකක්)

4. නැවත ලිවීම ආරම්භ කල ටැබූ සබ්ජෙක්ට්ස්ගේ අප්ඩේට් වන අලුත් බ්ලොගය කියවන්නට ලැබීම.(මේක සැබෑ වීමට වඩා ටූපක් මරණින් නැගිට ඇවිත් කරන අලුත් ගීත ඇල්බමය ඇසීමට තියෙන ආසාව සැබෑ වීමට වැඩි ඉඩක් තියෙන බව හැබෑව ඉතින්)

5. ජේසුස් වහන්සේ සහ බුදුන්වහන්සේ නැමති නිර්මාණය කරන ලද චරිත වලට පාදක වූ මුල් පුද්ගලයන් දෙදෙනා මුණගැසී ඔවුන් සමඟ සතුටු සාමිචියේ යෙදීම, කතාබහ කිරීම.(බාසාව තේරුම් ගන්නේ කොහොමද, ටයිම් ට්‍රැවලර් කෙනෙක් වෙනවද අරව මේවා අහන්න ඔට්ටු නෑ හරිය. මේවා හීනනේ)

6. (මට අනුව) ගරු කටයුතු පුද්ගලයෙක් ලංකාවේ ජනාධිපති වෙනවා දැකීම (විධායක ජනාධිපති නම් මරු)

7. මාලන් සමරවික්‍රමව සැබෑ ජීවිතේ මිතුරෙක් විදියට ළඟින් ආශ්‍රය කරන්නට ලැබීම

8. මම පිහියක් අරගෙන පපුවට ඇන්න කෙල්ලගේ ඒ තුවාලය සුවවී ඇය සතුටින් සිටිනවා දැකීම (දැනටමත් සතුටින්ද දන්නෑ. කන්ටැක්ට්ස් නෑනෙ)

9. පොඩි වත්තක් තියෙන පොඩි ගෙදරක සහකාරියක් සමඟ හෝ තනියම මියයනතෙක් ජීවත් වීමට ලැබීම

10. මගේ එදිනෙදා කරතව්‍යන් මටම කරගන්න නොහැකිවන දිනයක් උදාවීමට පෙර ස්වභාවික හේතූන් නිසා මියයාමට ලැබීම. (නින්දෙදි වගේ නම් මරු)

ඔන්න ඕවයි මගේ හීන :)

 ප/ලි - වල්පල් කියවන පාඨක ඔබටත් 'හීන' තියේ නම් කමෙන්ට් තීරුවේ ඒවා බෙදාගන්න ඉඩ තියෙනවා.

Wednesday, August 23, 2017

එදිනෙදා ඇහෙන මෝඩ කතා #1


"හාල්මැස්සෙක් වෙලා තල්මස්සු ගැන කියවන්න එපා" 


මම මහින්දව විවේචනය කරනවා ඇහිලා අද ඔෆීසියේ කෙනෙක් කිව්ව කතාවක්. කතාව ඉතින් හොඳයි. තවත් හොඳයි ඒක අමු මෝඩ කතාවක් නොවුන නම්.

ඔතන මහින්ද වෙනුවට හිට්ලර් වගේ චරිතයක් ආදේශ කලා නම් කතාවේ අවුල ඉතාම සරලව තේරුම්ගන්න පුළුවන් දෙක වසරේ ළමයෙකුට හරි.

කෙනෙක්ගේ ක්‍රියාකලාපයේ හරි වැරැද්ද ඇගයීමට ලක් කරන්න හරි විවේචනය කරන්න හරි ප්‍රකාශය කරන්නා සතු "අධිකාරී බලයේ" ප්‍රමාණය සාධකයක් නෙමේ.

මොකද එහෙම වුනොත් පොල් පොට්, සදාම් හුසේන්, මාඕ සේතුං, ඇඩෝල්ෆ් හිට්ලර්, ජෝසෆ් ස්ටාර්ලින් වගේ චරිත කිසිම කෙනෙක්ට විවේචනය කරන්න අයිතියක් ලැබෙන්නේ නැහැ. මොකද ඒ වගේ පුද්ගලයන් දරපු බලයට සාපේක්ෂව, ඒ පුද්ගලයන් මිනිස් ඉතිහාසයට කල බලපෑමට සාපේක්ෂව මහින්ද රාජපක්ෂ වගේ චරිතයකුත් හාල්මැස්සෙක් කියලා කෙනෙක්ට තර්ක කරන්න පුළුවන් නිසා.

ඔය ගැන පැහැදිළි කරන්න ඔය වාක්‍යය කිහිපයම ප්‍රමාණවත්. ඒත් තව ටිකක් ලියන්නමයි හිතෙන්නෙ. ඒ නිසා මේ ටිකත් එකතු කරනවා.

යම් පද්ධතියක 'අධිකාරී බලය' නියෝජනය කරන කොටස, ඒ බලය දැරීම නිසාම ඊට වඩා බලය අඩු අය විසින් විවේචනයට ලක් නොකරන්න හේතුවක් කරගන්නවා නම් ඒ වගේ අය හඳුන්වන්න පුළුවන් අවනත, කීකරු බලු කුක්කන් විදියට. එහෙම නැත්තන් කොන්ද පණ නැති නිවටයන් විදියට.

"හාල්මැස්සෙක් වෙලා තල්මස්සු ගැන කියවන්න එපා" කියන කතාවේ අවුල තවත් තේරෙයි මේ චින්තනයම වෙනත් සන්ධර්භයකට ආදේශ කරල බැලුවොත්.

රජතුමා ඇවිත් ගෙදර දුවව උස්සන් ගියත්

"අනේ ඉතින් රජතුමාගෙ කැමැත්තනෙ, මං කවුද ඒක වැරදියි කියන්න.."

කියන චින්තනයම තියෙන කෙනෙක් විසි එක්වන සියවසට ගෙනත් අත ඇරියම තමා ඔය හාල්මැසි කතා වගේ ඒවා කියවෙන්නෙ.

මේ වගේ අයගේ චින්තනය සාරංශගත කරන්න යොදාගන්න පුළුවන් එක වචනයයි

"මෝඩ වහල්ලු"...

(ආ.. වචන දෙකයි නෙහ් ;) )

Saturday, August 12, 2017

සයිමාගේ කෙටි-නවකතාව

මගේ මතකය නිවැරදි නම් වල්පල් බ්ලොගයේ මගේ හැර වෙනකුගේ ලියවිලි මින්පෙර පලකොට නැත. එසේ පලකිරීමට මා අදහස් කරගෙන සිටියේද නැත. නමුත් මා ඉතා අගයකරන මිතුරෙකු ලියන සයිමා ගේ බ්ලොගයේ පලවූ මෙම නිර්මාණය කියවූ විගස මෙම කෙටි-නවකතාව මගේ බ්ලොගයේ පලකිරීමට ආශාවක් ආවේ නිතැතින්මය. ඒ තරම්ම මෙම නිර්මාණය මා සිත්ගත් නිසාය. වල්පල් කියවීමට මෙහි ගොඩවැදෙන අතලොස්සක් වූ පාඨකයින්ට කියවීම උදෙසා සයිමාගේ අවසරයකින් තොරවම ඔහුගේ අනර්ඝ නිර්මාණය මෙසේ පල කරමි.


ලේඛකයා සහ දොස්තර


ලේඛකයා ඒ දිනවල ජිවත් වූයේ නගරාසන්න,සත් මහල් තට්ටු නිවාස සංකීර්ණයක තෙවන තට්ටුවේය. ඔහු අතින් අවුරුදු දෙකකින් 'කිසිවක්' නොලිවී තිබිණි.ඔහු අවසාන වරට වැඩ කරමින් සිටි වෙළඳ ප්‍රචාරණ සමාගමට මාස දෙකකට කලින් සමුදුන්නේ ඉවසිය නොහැකි තරමට තමන්ගේ ලේඛණයේ පරාමිතීන් සිමා කිරීමට වූ බැවිනි.නමුත් මාස දෙකක් නිකරුණේ සිටීම යනු ඊටත් වඩා ඉවසිය නොහැකි දෙයක් බව ඔහුට ඒ වන විට වටහා ගත්තේය.යන්තම් තිස්විය ඉක්මවූවත් හෙතෙම ඔහු තම 'කාලය' අවසාන යයි තීරණය කර තරමක් කල් ගත වී හමාරය.පෑනක් අතට ගත්කල එහි උසුලා ගත නොහැකි බරක් දැනෙන්නට විය.

ඔහු උදෑසන නැගිට කුඩා කුස්සියට ගොස් ගෑස් ලිප පත්තු කළේය.ගෑස් අවසානයේ පෙරනිමිති කියමින් පත්තු වූ ලිපේ වතුර කේතලය තැබිය.කුණු බක්කියේ දින දෙකක පමණ සිට තිබූ බිත්තර රොටි කැබලි නරක වී දුගඳක් හැමීමට පටන් ගෙන තිබුණි.හෙතෙම සුසුමක් හෙලා ජනේලයෙන් පිටත ඇති විසල් අඹ ගස දෙස බැලුවේය.

ඒ විසල් අඹ ගස අයිති වී තිබුනේ යාබද ඉඩමටය.විටින් විට එහි අතු තර්ජනාත්මක ලෙස තට්ටු නිවාස සංකීර්ණය පැත්තට යාමට උත්සාහ කරන විට කප්පාදු කරමින් එය පාලනය කිරීමට අයිතිකරු නිරතුරුවම සැලකිලිමත් විය. කොන්ක්‍රිට් පසුබිමක තිබූ ස්වභාවිකත්වයේ විශාලම සාධකය වූ එහි කලකට පෙර ලේනෙකුද වාසය කළේය.ආසන්නයේම පිහිටි කුඩා වන ලැහැබ වුවද කි.මි. කිහිපයක් එපිටින් පිහිටා තිබූ බැවින් ලේනා මෙහි පැමිණියේ කෙසේදැයි කිසිවකු නොදැන සිටියේය.ඇත්ත වශයෙන්ම ඒ කරුණ ලේඛකයා හැර කිසිවෙකුගේ සැලකිල්ලට භාජනය වුවක් නොවේ.කෙසේ වුවද අඹගසට මුහුණ ලා සිටි නිවැසියෝ කුස්සියෙන් එපිට තිබු බැල්කනියේ ලේනා සඳහා කෑමට යමක් තැබීමට තරම් කාරුණික විය.මුලින්ම පලතුරු තැබීමට පටන් ගත ඔවුහු පසුව පාන් කැබලි,බත් වැනි ඝන ආහාර වලින් නොනැවතී කඩෙන් ගෙනෙන ලද ෆ්‍රයිඩ් රයිස්,කොත්තු තැබීම දක්වා පරිණාමය වුහ.ලේනාද දිනෙන් දින තර වෙමින් සිටියේය.දිනක් ලේනා තට්ටු නිවාසයේ බැල්කනි ආහාර වේලෙන් පසු තම නිවහන වෙත යාමට හතර වන තට්ටුවේ සිට යාබදව තිබු අඹ අත්තට අවුරුදු ගණනාවක් පිනූ ලෙසටම තම සුපුරුදු පිම්ම පැන්නේය.නමුත් ලේනාට අඹ අත්ත අල්ලා ගැනීමට නොහැකි විය.සතියකට පසු ලේඛකයාට හැර අනෙක් සියල්ලන්ටම ලේනා අමතක වී තිබුණි.

ලේඛකයා උදෑසන සහ හැන්දෑවේ අතුරු පාරවල් වල ඇවිදීමට යන්නේය.සමහර දිනවල බසයකට රුපියල් විසි පහක් දී මුහුදු වෙරළට ගියේය.හෙතෙම දිනෙන් දින සෙමෙන් සෙමෙන් වැඩිවන කලකිරීමකින් හා දුකකින් පෙළෙමින් සිටියේය.නමුත් ඔහුට එය හඳුනාගැනීම අපහසු විය.ඔහුට ප්‍රේම වියෝගයක් හෝ පවුලේ ප්‍රශ්නයක් නොතිබුණි.ඕනෑම වෙලාවක රැකියාවක් සොයාගැනීමේ හැකියාවක් තිබුණි.කිසිවක් ලියාගැනීමට නොහැකිවීම සමහරවිට හේතුව වන්නට ඇත.ඔහු ලිවිම ආරම්භ කල මුල්ම අවදියේ පුවත්පත් වල ප්‍රකට විචාරකයින් ඔහුව පසසන්නට විය. එක විචාරකයෙක් ඔහු සයිමන් නවගත්තේගම පසුකිරීමට තරම් ප්‍රතිභාවක් හා විභවයක් ඇති නවකයෙක් බව හඳුන්වාදී තිබුණි.ඔහු ඒ වචනය මතක් කර තමන්ටම සිනාසුණේය. 

'ප්‍රතිභාව'

දිනක් ඔහු පාරේ යනවිට අළු පැහැ වෑන්රියක් වේගය පාලනය කල නොහැකිව මන්තිරුවෙන් පිටපැන ඔහුගේ ඇඟේ ගෑවී නොගැවී ගොස් ඉදිරියේ තිබු ලයිට් කණුවක හැපුනි.'ගෑවී නොගැවී' ලෙස කියුවත් වැන්රිය ඔහුගේ දකුණු බාහුව යාන්තමින් ස්පර්ශ කල බව ඔහුට විශ්වාසය.ඉන්පසු ඔහු සිතුවේ වැන්රියට යටවුවානම් කුමක් වන්නට ඇතිද යන්නයි.වැන්රිය පැමිණි වේගය හා සැසඳීමේ එය බොහෝ දුරට නියත මරණයකි.ඔහු පසෙකට විසිවී ගොස් තදින් බිම පතිත වනු ඇත.වදින්නේ පිටුපසින් බැවින් ඔහු බොහෝ දුරට යටිකුරු අතට වැටිමේ සම්භාවිතාවය වැඩිය.උඩුකුරු අතට වැටීමට වඩා යටිකුරු අතට වැටීම ඔහු ප්‍රිය කළේය.ඔහුගේ සිරුරෙන් පිටතට පිත්ත පටියක් මෙන් ලේ දහරාවක් ගලාගෙන එනු ඇත.මිනිසුන් වික්ෂිප්තව,කසු කුසුවෙන් ඔහු වටා වටවෙනු ඇත.තරමක් ඉහල සිට බැලුවහොත් එහි පෙනෙනු ඇත්තේ එකම හිස් ගොඩකි.ඔහුට නැවතත් සිනහා පහළවූයේ ඉහල සිට මිනිස් හිස් ගොඩ දෙස බලන චිත්ත රුපයේ පහල තීරුවේ වරහන් ඇතුලේ සටහන් වූ දේ දැකීමෙනි. (indistinct chatters)

එතැන් සිට ඔහු විසින් තමාගේ මරණය වන ආකාරය තැන අනුව චිත්ත රූප මවාගැනීම ආරම්භ කළේය.මුලින් සෙල්ලමක් ලෙස ආරම්භ වූ එය පසුව ඇබ්බැහියක් දක්වා වර්ධනය විය.ඔහු ගොඩනැගිල්ලක් සාදන තැනක් අසලින් යන විට එහි තිබූ දොඹකරයේ රැහැනක් කැඩී එහි එක පැත්තක් ඔහු මතට කඩාවැටේ.පඩිපෙළ බසින විට ලිස්සා ගොසින් සුසුම්නා ශීර්ෂකය හා අනුමෂ්ඨිෂ්කය තදින් පඩියක වැදී එතනම මියැදෙයි.බසයේ කලබල වී සිටින බෑගය තදින් බදාගත් මගියා සියදිවි නසාගන්නා බෝම්බකරුවෙකි.පාර පනින විට අධිවේගයෙන් මතුවන බස් රථයක ඉදිරිපස ඔහුගේ හිසේ වදී.ඔහු මිලට ගත් බොම්බයි මොටයි මල්ලේ සයනයිඩ් අඩංගුව ඇත.වෙළෙන්දා පරපිඩක ආබාධයක් සහිත කුඩා ළමුන් ඝාතකයෙකි.ඔහු වැටි ඇති තත්ත්වයේ බරපතලකම වැටහෙන්නට ගත්තේ ඒ සිතුවිල්ලත් සමඟය.නමුත් එදින ඔහු නිදාගත්තේ සැහැල්ලුවෙනි.

කේතලය උතුරන්නට විය.ඔහුගේ සිතුවිලි දැහැන බිඳී ගියේය. සිනි රහිත කෝපි කෝප්පයක් සාදාගත් ඔහු තමන් හට තවදුරටත් ජීවත්වීමට හේතුවක් නැති බව අවබෝධකරගත්තේය.අරමුණක් නොවේ...හේතුවක්.තවදුර යාමෙන් උමතු භාවයට පත්වීම නොවැලක්විය හැකි දෙයකි.ඔහු කිසිසේත්ම මනෝ විද්‍යා උපදේශනය හෝ මනෝ වෛද්‍යවිද්‍යාව විශ්වාස නොකළේය.මනෝ විද්‍යාව ඔහු ලේඛනයට භාවිතා කල රසකාරකයක් බැවින් ඒ ගැන කොහොමත් ඔහුට අතරින් පතර දැනුමක් තිබුණි.එබැවින් උමතු වී අනෙක් අයට කරදරයක් වනවාට වඩා තමාගේ ජීවිතය අවසාන කරගත යුතු බව ඔහු වටහාගෙන සිටියේය.නින්දට පෙර මේ අදහස ඇතිවී තිබුණි.කේතලය උතුරන විට ඔහු එය තහවුරු කරගත්තේය.

ඔහු දන්නා පරිදි ලොව ජනප්‍රියම ක්‍රමය වන එල්ලී මැරීම සලකා බැලුවේය.එය තරමක් වේදනා ගෙන දෙන ක්‍රමයකි.එමෙන්ම ඔහු කඹයේ වර්ගය,ගැටය නිවැරදි නොවීම වැනි තාක්ෂණික දෝෂ නිසා පැය ගණන් දුක් විඳීමට සිදුවූ එල්ලී මැරුණු පුද්ගලයින් ගැන අසා ඇත.එමෙන්ම දිව සම්පුර්ණයෙන්ම පිටතට පැනගත් විරූපී මළසිරුරක පෙනුමකට ඔහු කිසිසේත්ම කැමති නොවුනි.වස විස කෑම මඟින් අපේක්ෂිත ප්‍රථිපල ලැබීම තරමක් පමාවිය හැකි අතර මැරෙන්නට නොහැකි වුවහොත් ලැබෙන අනවශ්‍ය ප්‍රතිවිපාක නිසා ඇතිවන තත්ත්වය මරණයට වඩා බියකරු විය හැක. මරණය නිවැරදිව ලගාකරගතහැකි නම් එය බියකරු නොවනු ඇත.ඔහු මුහුකුරායත්ම මරණයෙන් පසු ජිවිතයක් පිලිබඳ විශ්වාසය කෙමෙන් කෙමෙන් වියකි යන්නට විය.ඒ පදනම ඔහුගේ ලේඛන වලට යෙදූ බව සැබෑවකි,නමුත් ලේඛනය යනු සැබෑ ජීවිතය හා ඡේදනය වන දෙයක් නොවේ.ඔහු එහි යෙදුනේ විනෝදාංශයකටත් වඩා තමන්ගේම විශ්වයක් සාදාගන්නා සර්වබලධාරියකුගේ ස්වරූපයක් සිතේ මවාගෙනය.පෑන සහ කඩදාසිය මඟින් වෙනත් ලෝකයකට යමෙකු ගෙනයාහැකි දොරටු සෑදීමේ නිපුනයකු ලෙස ඔහු තමාවම සලකාගෙන සිටි කාලය මතක් විය.ඔහු සාර්ථක වූයේ අනෙක් ලේඛකයින් කියනවා මෙන් තමන්ගේ ඇති කටුවක් ඉවත්කිරීම හෝ සමාජීය ප්‍රගමනයට යමක් දායක කිරීමේ අරමුණක් පෙරදැරිකරගෙන නොවේ.ලියනා දෙය අවිඥානිකවම කියවන්නා හට 'පෙවීමට' නොනිත් හැකියාවක් ඔහුට වූ බැවිනි.

කෝච්චියට බෙල්ල තැබීමද ඔහු කොහෙත්ම ප්‍රිය නොකළේය.ඔහු අසා ඇති පරිදි කෝච්චි රියදුරු විසින් මල සිරුර කෝච්චියට පටවා ගත යුතු අතර,රියදුරුට ඇතිවිය හැකි කම්පනය වරදකාරී චිත්තය, හිස සුන් මළකඳක රුපයක් දකින මගින් හෝ දරුවන්හට කිසිදින එය අමතක කල නොහැකි දසුනක් මවාපෑමට ඇති හැකියාව යනු අමතර කරුණු විය.හෙලකට පැනීමත් තරමක් සමාන අතුරුපල දෙන ක්‍රියාවක් වන අතර තමා සිටි ජනාකීර්ණ නගරයේ සිට හෙළක් සොයායාමද 'නවකතාවක්' වනු ඇත.

නිදිපෙති පිළිබඳව ඔහු සලකා බැලුවේ මුල සිටමය.නමුත් ප්‍රතිපලදායක වීමට ගතයුතු මාත්‍රාව,ප්‍රමිතියෙන් යුතු නිදිපෙති වර්ග,වැඩේ ගැස්සුණු හොත් ඇතිවිය හැකි අතුරුපල ආදී සියල්ලම ඔහුට සලකාබැලීමට අවශ්‍යව තිබුණි.එබැවින් කුඩා කල සිටම තම මිත්‍රයා වූ දොස්තරට කතාකිරීමට ඔහු සිතාගත්තේය.ඔහු සිටි නිවසේ දුරකථනය විසන්ධි කර තිබුණි.එමෙන්ම දොස්තරට කිසිසේත්ම සත්‍ය කතාව පැවසිය නොහැක. ඔවුන් එකිනෙකා හඳුනාගත්තේ පෙරපාසල් වියේදීමය එබැවින් මුහුණට මුහුණ හමුවීමේදී බොරු කියන්නට උත්සාහ කලොත් හසුවන බව ඔහු හොඳින්ම දත්තේය.නමුත් තමා ළඟ නොමැති පුද්ගලයකුට බොරු කිරීම පහසු දෙයකි,එය කතන්දරයක් කීමක් බඳුය,එමෙන්ම ඔහු කතාන්දර කීමේ කෙල පැමිණියෙක් වී සිටියේය.

අසල පිහිටි කමියුනිකේෂන් එක කරා යාම සඳහා ඔහු හැද පැළඳගන්නට විය.

ලේඛකයා තම නිවසින් බැහැර වූ විගසම අසල්වැසි ගෘහණියක් ඇයගේ නිවසට යාමට පඩිපෙළ නගිමින් සිටියාය.තට්ටු නිවාස වල වෙසෙන්නන් මීටර් කිහිපයක් එපිට තම ජිවන චර්යාවල යෙදුනත් ඔවුනොවුන් හා එතරම් හඳුනුම්කම්ක් ඇතිකරගැනීමට කැමැත්තක් නොදක්වන බැවින් දෙදෙනා අතර කිසිම කතාබහක් නොවුනි.නමුත් ලේඛකයා ඇය තමාගෙන් සිරිත් පරිදි උදෑසන රෝන්දය සඳහා යනවාද කියා අසන අයුරු සිතේ මවාගත්තේය.එමෙන්ම ඔහු විසින් එයට පිළිතුරු ලෙස තමන්ට එතරම් ගුණයක් නොදැනෙන බැවින් දොස්තරගෙන් බෙහෙතක් ඉල්ලා ගැනීමට යන බව කියනයුරුද ඔහු සිතාගත්තේය.මේ පිළිතුරේ ඇති ව්‍යන්ගාර්තය නිසා ඔහු නැවතත් තමාටම සිනාසුනේය.රස්සාවක් නොකරන,විවාහයක් හෝ දරුවන් නැතිව ජනාකීර්ණ නගරයේ තට්ටු නිවාසයේ සිටින,තනියම සිනාසෙන පිස්සෙක් කියා එම ගෘහණිය තමන් ගැන සිතාගෙන සිටිනවාට සැකයක් නැත.ඇය ගැන ඔහුට 'පවු' කියා සිතුණි.

කමියුනිකේෂන් එක ඔහුට තරමක් හුරු පුරුදු තැනක් විය.පෑනක්,කොළ,පොත් වැනි දේ ගැනීමට ඔහු නිරන්තරයෙන් ගොඩවැදුනේ එතැනටය.එතන සඟරා,පරණ නවකතාද විකිනීමට තිබුණි..එහි අයකැමි,වෙළඳ සහායක ලෙස සිටි තරුණ, රූමත් ගැහැණු 'දරුවා' ඔහු අසල ගැවසෙන විට තරමක් කලබල වන බවද ඔහු හොඳින් දැන සිටියේය.කලකට පෙර ඔහු එයට ගොඩවදිද්දී අයකැමි මේසය මත ඇය වරක් උසස් පෙළ සිංහල විෂය නිර්දේශය සඳහා විචාර පොතක් තබාගෙන සිටිනු ඔහු දුටුවේය.මෙය දුටු ඔහු ඇය හා සංවාදයක් ආරම්භ කර ඇය දෙවරක් උසස් පෙළ කළා අංශයෙන් කර විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රවේශයට ලකුණු මදි බැවින් තෙවන වරද පෙනී සිටීමට අදහස් කරගෙන සිටින බවත්,ආත්ම විශ්වාසය මඳ බැවින් අවුරුදු දෙකක් පමණ කල් දමා සිටි බවත් දැනගන්නට ලැබුණි.ඇයගෙන් විෂය නිර්දේශය අසා ඇයට වැඩදායක විය හැකි පොත් පත් විචාර කිහිපයක් නම් කල ඔහු සාහිත්‍ය හැදෑරීම සඳහා වටිනා උපදෙස් කිහිපයක්ද දුන්නේය.එදා සිට ඇය තමන් ගැන තරමක් උනන්දු වන අයුරු ඔහුට හොඳින්ම වැටහුණත් කිසිවිටක ඇයට අනුබලයක් නොදුන්නේය.පොත් භාවිතා කරමින් විවිධ පුද්ගලයින් තම සිත ඒකාග්‍ර කරගන්නේ විවිධ ආකාරවලටයි.සමහරු පොත් හෝ පත්තර පිටු පෙරලාගෙන එහි ඇති අකුරක් හෝ හිස්තැනක් දෙස බලා කල්පනා සයුරේ ගිලියයි.සමහරු එහි රුපයක් දැක ඒ හරහා එහි ඇති ප්‍රවෘත්තියට හෝ වෙළඳ දැන්වීමට කිසිම අදාලත්වයක් නැති සිතිවිලි ගොඩනගමින් සිටි.තවත් සමහරුන්ට පත්තර පිටුවට තම මුහුණ සඟවාගැනීම සහනයකි.කමියුනිකේෂන් එකේ තිබු පොත් අවුස්සමින් ඔහු තම සිත ඒකාග්‍ර කරගනිමින් සිටියේය.ඉන් පසු දුරකථන කුටියට වැද දොස්තරගේ ගෙදර නොම්මරය අමතා කළු පැහැ විදුරු දොරේ කැඩීගිය අගුලට තට්ටු දමමින් සිටියේය.හතර වරක් නාද වුනු දුරකථනයට එහා කෙලවරින් පිළිතුරු ලැබුණි.

දොස්තරගේ නොසැලකිලීමත් කටහඬ එහා කොනින් ගලා ආවේය.

'හැලෝව්??'

ඔහු හුස්මක් ඇද එයට පිළිතුරු දුන්නේය.

'ඩො සී ටර්... මේ මම.'

ලේඛකයා ඔහු හා තනිව සංවාදයේ යෙදෙන විට ඇමතුයේ එනමිනි. 'ඩො සී ටර්'.

හතර වන පන්තියේ සිටියදී පවා දොස්තරට අවශ්‍ය වී තිබුනේ දොස්තර කෙනෙක් වන්නටය.එම නිසා ඔහුට 'doctor' ලෙස ඉංග්‍රීසියෙන් ලියාගැනීමට උගෙනිමින් සිටියත් එය ඉතා අමාරු දෙයක් ලෙස වටහාගෙන සිටියේය.ලේඛකයා මතක ඇති කාලයක පටන් වචන හා ඉතා හොඳින් සෙල්ලම් කර තිබුණි.එබැවින් ඔහු කුඩා දොස්තරට අකුරු නොවරද්දා ලිවීමට පහසු ක්‍රමයක් කියාදුන්නේය.'ඩොක්ටර්' කියල කිව්වත් 'ඩොසීටර්' කියල මතක තියාගන්න.එතකොට 'K' අකුර එක්ක පැටලෙන්නේ නැහැ.එදා පටන් අනාදිමත් කාලයක සිට ඔහු දොස්තරට පෞද්ගලික ආමන්ත්‍රණය කලේ එනමිනි. 'ඩො සී ටර්'

ලේඛකයාගේ හඬ හඳුනාගත් දොස්තරගේ හඬ ප්‍රීතියෙන් ඉපිල යන්නට විය.

'අම්මටසිරි...ලියනආරච්චි. (ලියන ආරච්චි යනු දොස්තර විසින් ලේඛකයා හැඳින්වීමට භාවිතා කල නම මිස ඔහුගේ සැබෑ නම නොවේ.) ගෙරි ලියන්නා..කියපිය මොකද මේ එකපාරටම මාව මතක් වුනේ.'

'එකපාරටම නෙවේ බන්.මම මේ දවස්වල වැඩක් කරන්නේ නැහැ.මාර කම්මැලිකමකින් ඉන්නේ.කාලෙකින් සෙට් වෙන්නත් බැරිවුනා ඒකයි බැලුවේ.'

'හ්ම්ම්.. උඹ එතකොට රස්සාවෙන් අයින් වුනාද?'

'ඔවු බන්..ලඟදි අයින් වුනා.කිසි නිදහසක් නැහැ.මට මාර වදයක් දුන්නා බන් එන්න එන්නම.ඒක නෙවේ උඹේ තත්ත්වේ මොකද?'

ලේඛකයාට තමා රැකියාවෙන් ඉවත්ව මාස දෙකක් ගතවූ බවට ඇඟවීමට කිසිම අවශ්‍යතාවයක් නොවුනි.එමෙන්ම ඔහුට රැකියාව වැනි නොවැදගත් දෙයක් ගැන බොරු කීමටද අවශ්‍ය නොවුනි.බොරු කිවිය යුත්තේ 'ජීවිතය' වැනි වැදගත් දේවල් සම්බන්ධවය.එම නිසා ඔහු වැඩියෙන් දොස්තර 'රස්සාවෙන් අයින් වෙලා දැන් කොච්චර කල් වෙනවාද?' යන ප්‍රශ්නය ඇති නොවෙන තත්ත්වයට ගෙන ඒමට කටයුතු කරමින් සිටියේය.

'මට ඉතින් කවදත් අවුලක් නෑනේ බං.මම සැබෑ ලෝකේ මොකක්ද කියල හරියට තේරුම් අරගෙන ජිවත් වෙන එකක්නේ.ඉතින් ටග්ගාල කියපන් මොකක්වත් හදිස්සියක් නැහැනේ.'

ඒ වචනය ලේඛකයාගේ මොලයේ උණ්ඩයක් මෙන් වැදුනි. 'ටග්ගාල'.ඔහුගේ සැලසුම සාර්ථක වීම රඳා පවතින්නේ දොස්තර හා සෙල්ලම නියමිත ආකාරයට ගියහොත් පමණි.ඔහු සැලසුම් කරන ලද්දේ අදියර කිහිපයකින් යුතු සංවාදයකි.එහිදී ඔහුට තම අවශ්‍යතාවය සම්බන්ධයෙන් 'බොරුවක්' කීමට හා එය ස්වභාවික ලෙස පෙන්වීම අනිවාර්යෙන්ම කාලය ගතකලයුතු දෙයකි.අස්වැන්න සරුවට ලැබෙන්නේ නියමිත කාලයේ වගාකර,නියමිත ආකාරයට සාත්තු කර,නියමිත කාලයේ නෙලුවහොත් පමණි.නමුත් අනිවාර්යෙන්ම එයට කාලයක් වැයවේ.එය 'ටග්ගාල' කල හැකි දෙයක් නොවේ.එබැවින් ඔහු දොස්තරගේ කලබලයට හේතුව ඇසුවේය.

'ඇයි බන්.උඹ වැඩකද හිටියේ.වැදගත් වැඩක්ද?'

'වැදගත් කියන්නේ යකෝ වැදගත්ම වැඩේ.කඩේ අරින්න යන්නොනේ.පාරිභෝගිකයින් අමාරුවේ දාන්න බැහැ.උඹට වගේ මට ඕනේ ඕනේ වෙලාවට රස්සා කරන්න අතාරින්න,රස්සා නැතිවුනත් ආතල් එකේ ඉන්න ප්‍රාග්ධනයක් තියනවය.යකෝ මම දරුපවුල්කාරයෙක්.හරිනම් මම දැන් පිටත් වෙලා තියෙන්න ඕනේ.ඉතින් කියපන් හදිස්සියක්ද?'

'කඩේ අරින්න' කියා දොස්තර අදහස් කලේ ඔහුගේ පෞද්ගලික සායනය ඇරඹීමයි.එය බදාදාවක් බව ලේඛකයාට අමතක වී තිබුණි.කොහොමටත් ලේඛකයාට දින වල වෙනසක් නැත.ඔහු ඉරිදා හඳුනාගන්නේ මිනිසුන් අඩු නිසා සහ සිල්ලර කඩ කිහිපයක් වසා දමන නිසාය.අවශ්‍යතාවයක් නොමැති වුවත් අනෙක් දින සඳහාද ඔහුට විවිධ හඳුනාගැනීමේ ක්‍රම ඇත.මනස පාලනය කල හැක්කේ කවරෙකුටද? නොබැඳි මනසක්.දරුපවුල් යන වචනය ඇසුණු සැනින් ඔහුට යමක් මතක් විය.

'අහන්නත් බැරිවුනා කොහොමද හාමිනේ එහෙම? ලොක්ක ශිෂ්‍යත්වේ කරන්න නේ ඉන්නේ?'

'අනේ මේ බම්බු ගහපන්.ඔක්කොම හොඳින්.හරි අද හවසට උඹ බිසිද?? හුටා මාත් මාර ප්‍රශ්න අහන්නේ නිකමෙකුගෙන්.මේ අද හවස වරෙන් 'ඔඑසිස්' එකට.උඹට කතාකරන්නත් ආසයි.අවුලක් නැහැනේ.'

ඔඑසිස් යනු ඔවුන්ගේ සුපුරුදු තැබෑරුමය.එය ඔවුන්ට අවශ්‍ය පරිදි 'පාදඩම' උන් හෝ 'සුපිරි' පැලැන්තිය ආගිය තැනක් නොව මධ්‍යම පාන්තිකයින් තරමක සංවරයක් සහිතව තමන්ගේ පාඩුවේ එක්වුණු තැනකි.මුහුණට බොරු කීම නොකළැකි දෙයක් වුවත් මේ ආරාධනාව ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා අනවශ්‍ය පීඩනයක් ඇතිවනු ඇත.එම නිසා සැලසුම වෙනස් කර සැබෑ කාරනාව කල් දැමීම ඔහුට අවශ්‍යව තිබුණි.කෙතරම් හෙමිහිට වුවද නිවැරදිව තමාගේ අරමුණට ලඟාවිය යුතුය.එබැවින් ඔහු දොස්තරව හමුවීමට එකඟ විය.

'හරි හවස 8ට?'

'අට? ඇයි උඹට මාසෙ මාරු වුනාද? පිස්සු කෙලින්නේ නැතුව හය වෙද්දී ඇවිල්ල හිටපං. එහෙනං තිබ්බා.' බීප්.බීප්.

විසිල් හඬ එනතුරුම ලේඛකයා රිසිවරය කනේ තබාගෙන කල්පනා කළේය.ඉන්පසු පාරට පැමිණියේය.නමුත් ඔහුට ඇතිවුයේ කලකිරීමක් නොවේ.සැලසුම වෙනස් කිරීම සම්බන්ධයෙන් කල්පනාවකි.එක්වරම ඔහු තමා ඇමතුම සඳහා මුදල් නොගෙවූ බව මතක් වී නියමිත මුදල ගෙවා නැවත පාරට පැමිණියේය.ඇයගේ මුහුණේ කිසි අමනාපයක් නොවුණි.මඳ සිනහවක් සහිතව වම් ඇස අඩවන් කර 'අමතක වුනා නේහ්' කියා විමසා සිටියාය.

ඔහු පාරට පැමිණ තවදුරටත් සැලසුම් ගැන නොසිතා,සාක්කුවට අත්දෙක දමාගෙන බිම බලාගෙන ඇවිදයන්නට විය.එසේ යනවිට ඔහුට සැහැල්ලුවක් දැනුනි.ඇත්ත වශයෙන්ම සෑම පුද්ගලයකුටම ඇවිදීමේදී අනන්‍ය ඉරියව්වක් සහ අනන්‍ය වේගයක් පවතී.ලේඛකයා බොහෝවිට තවකෙකු හා කතාකරමින් ඇවිද යන්නට අකමැති වුයේ තමාගේ වේගය අනෙකාගේ වේගයට ගලපාගැනීමත්,අනෙකාගේ අනන්‍ය වේගයට තමාගේ වේගයට වඩා වෙනස් වේගයක් ඇති නම් එය ගලපා ගැනීමට යාම ඔහුගේ සිතට නොරිස්සුම් ස්වභාවයක් ගෙනඒමට සමත්වූ බැවිනි..ඔහු තනිව ඇවිදීමට ප්‍රිය කලේ මේ හේතුව නිසා විය යුතුය.ඔහුගේ මිතුරු කවය අතිශය සීමාසහිත වීමට මෙවැනි කුඩා කුඩා හේතු සෑහෙන්න බලපෑවේය.ඇත්තවශයෙන්ම මෙවැනි හේතු කිසිසේත් කුඩා වන්නේ නැත.ඒවාගේ ප්‍රතිපලයක් ලෙස පාසල් යන කාලයේ ඔහුගේ ඇසුර ප්‍රියකරන්නන් මද වූ අතර ඔහු සමාජ ආශ්‍රයක් නැති පසුගාමියෙක් ලෙස හංවඩු ගැසුණි.
බෝ ගහ හන්දියට ආ පසු ඔහු එතන මාර්ග සංඥා එලි අතර සිටගත්තේය.පාර පැනීමේ තේරුමක් නැතිවුවත් පාර පැනීම ඔහුට අවශ්‍ය වී තිබුණි.මඟින් සඳහා කොළ එලිය දැල්වෙන තුරු ඔහු නිසලව බලා සිටියේය.ඈත අහසේ සරුංගලයක් පාවනු ඔහුට පෙනුනි.

සරුංගලයක් ඉහල යන සීමාව පාලනය වන්නේ එහි ඇති නූලේ දිගිනි.නමුත් නූල නොමැති විට සරුංගලය අසීමිත උසක් යන්නේ නැත.

*

ලේඛකයා 'ඔඑසිස්' තබරුමට පැමිණියේ සවස හයට කාලක් පමණ තිබියදීය.මෙනුපතක් ගෙන එහි මුල සිට අගට කියවීමට පටන් ගත්තේය.ඉන්පසු එහි ගණන් අවුරුදු දෙකකට පමණ පෙර ගණන් හා සැසඳූවේය.හයයි පහ වුවත් දොස්තර පැමිණියේ නැත.දොස්තර එනවිට හයයි කාලත් පසුවිය.

මුලින්ම යමක් ආමාශගත කරගෙන සිටීමට දෙදෙනාම එකඟ වුහ.ඔඒසිස්හි විශේෂත්වය වුයේ ආහාර වල තිබු යහපත් තත්ත්වය සහ මිල සාධාරණ මට්ටමක පැවතීමයි.මේ කාරනා දෙක සමඟ අනෙකුත් දේද සැලකීමේදී එය කලාතුරකින් හමුවන තැබෑරුමකි.ආගිය කතා අතර දොස්තර සාක්කුවෙන් යමක් පිටතට ගෙන ලේඛකයා වෙත පෑවේය.එය හතරට නවන ලද කොළයකි.රෝනියෝ පිටපතක් වූ එය ලැබුණේ කොහෙන්ද කියා දොස්තර හෙළි නොකළේය.කියවා බලන ලෙස පමණක් ඔහු ලේඛකයාට කියා සිටියේය.ලේඛකයා කියවන්නට ගත්තේය.එය කුඩා කතාවකි.

''මනමේ අතුරු සිදුවීමක්.

ද්වන්දව යුද්ධය ආරම්භ කිරීමට පෙර මනමේ කුමරු තම කුමාරිකාවට අවසාන වතාවට කතාකිරීමට වැදී රජුගෙන් අවසර ගත්තේය.මනමේ කුමරිය සිටියේ සා දෙනක් මෙන් බියෙන් තැති ගනිමිනි.වැදී රජුට නොඇසෙන මානයකට පැමිණි මනමේ කුමරු මෙසේ කුමරිය ඇමතීය. 

'සොඳුර බිය නොවන්න.ඇතිවූ තත්ත්වයට වගකිවයුත්තේ මමය.මම මෙහි වගකීම හා දඬුවම සම්පුර්ණයෙන්ම භාර ගනිමි.

ඇත්ත වශයෙන්ම මාහට නුඹ හා ප්‍රේමයෙන් බැඳී අවුරුදු ගණනක් හිඳ නුඹත් සමඟ වියපත් වීමට මට ආශාවක් තිබුණි.නමුත් නිසි මඟ යාම වෙනුවට අන්තරායක් දැන දැනම නුඹව මේ වනය හරහා රැගෙන ඒමට තරම් මම මුග්ධ වූයෙමි. රාජාදී රාජගුරුන්ගේ ගුරුවරයා වූ දිසාපාමොක් ඇදුරු තුම ගෙන් ශිල්ප ශාස්ත්‍ර උගෙන කෙල පැමිණි මාහට මූව එක් අතක් පමණක් වුව භාවිතයෙන් මෙල්ල කල හැක.නමුත් කාරණය එය නොවෙයි... 

මූ මරා දැමුවහොත් බොහෝ දුරක් විදිහෙන මේ කැලයේ පිරි ඉන්නා මූගේ ගෝත්‍රික සේනාව අප අල්ලා ගන්නවා නිසැකය.මට වධ දී අත්,පා වෙන්කර අවසානයේ සිව් කඩකට පලා මාව මේ වනයේ මායිම් සතරේ එල්වනු ඇත. නුඹව මුන් එකිනෙකා විසින් දුෂණය කර මාස ගණනක් තිස්සේ සිර කුඩුවකට දමා මනදොල සපිරිමටම පමණක් වහලියක් මෙන් භාවිතා කරනු ඇත.නුඹ අනන්ත පිඩා ඉවසාගත නොහැකිව වැහැරී ගිය විට මුන් නුඹව පණපිටින්ම මාංශ භක්ෂක සත්වයින්ට ආහාරය පිණිස දමා අත් හැර දමා යනු ඇත.

දැන් හොඳින් මෙය අසාගන්න...මම මූ මල්ලව පොරයෙන් පරදවමි. ඉන්පසු මාගේ අසිපත ඉල්ලා සිටිමි.නුඹ එය මට නොදිය යුතුය. නැතිනම් මා වෙනුවට අසිපත වැදී රජුට පෑ යුතුය.ඒ ආකාරයෙන් නුඹට නුඹේ දුක්ඛදායක ඉරණමින් මඳ වෙලාවකට හෝ අත්මිදිය හැක.නුඹට වැදී රජු විසින් අභය දානය දී නිසි සත්කාර දක්වනු ඇත.ලැබෙන අවස්ථාව ගෙන පලායාමට උත්සාහ දරන්න. නැතිනම් මාගේ මරණය පිලිබඳ පුවත දැනගත් වහාම පියරජු විසින් මේ වැද්දන් එකා බැගින් ගෙන උන්ගේ හිස් ගසා දමා ඒ හිස් වලින් පවුරු ප්‍රාකාරයේ ඇති උල් වැට සරසනු ඇත.එතෙක් ඉවසන්න. දැන් මඳක් සමීපයට එන්න.නුඹට දිය යුතු අවසාන චුම්භනය මම නුඹේ කැළැල් නැති අඩ සඳක් මෙන් වූ නළල් තලය මත තබමි...''

ලේඛකයා එය කියවා දොස්තර දෙස තරමක් බැරෑරුම් බැල්මක් හෙළිය.

'කවුද මේක ලිව්වේ?'

දොස්තර එය තමන්ට යහළු දොස්තර කෙනෙක්ගෙන් හමුවූ බවත් ලියා ඇත්තේ ප්‍රසිද්ධියට අකමැති 'සයිමා' ලෙස අන්වර්ථනාමයකින් පෙනී ඉන්නා පුද්ගලයෙක් බවත් ඔහු ලියනා දේවල් දොස්තරගේ යහළුවා විසින් රෝනියෝ කරන දන්නා අයට කියවීමට දෙන බවත් කියා සිටියේය.ඉන්පසු මේ පිලිබඳ අදහස ඔහු ලේඛකයාගෙන් විමසා සිටියේය.

ඔවුන් ඇණවුම් කල මත්පැන් මේසයට ලැබී තිබුණි.ලේඛකයාට බීර සහ දොස්තරට රම්.ලේඛකයා බිර උගුරක් ගිල තම විචාරය ආරම්භ කළේය.

''හ්ම්ම්.. මෙතන තියන ප්‍රධානම කාරණාව තමා මේ සිද්ධිය කතාවට කිසිම බලපෑමක් නොකරන එක.. මේ සිද්ධිය වුනත් කතාවයි අවසානයයි එහෙම්ම සිද්ධවෙනවා.මේ පුංචි ඡේදයෙන් කතාව 180ක් හරවන්න වගේ දෙයක් කරන්න හදල තියෙන්නේ.

ජාතක කතාවේ හැටියට මට මතක විදිහට චුල්ල ධනුද්දර ජාතකය වෙන්න ඕනේ, ගෑණි මනමේ පැත්තට කොපුවත්,වැද්ද පැත්තට කඩුවත් එන විදිහට තමා දෙන්නේ.හැබැයි මට තේරෙන විදිහට මේක ගෑණුන්ගේ චපලකමටත් වඩා මෝඩකම ඉස්මතු වෙන විදිහක් පෙන්වන්න හදන සිද්ධියක්.ඒ කියන්නේ ගෑණු අඩුමගානේ කඩුවක් දෙන්න ඕනේ කොහොමද කියන එකවත් දන්නේ නැහැ.කොහොමවුනත් සරච්චන්ද්‍ර මේ කඩු කොපු කතාව අයින් කරලා කුමාරියට තව සාධාරණයක් වෙන්න තමා නාට්‍ය ලියන්නේ.ඒකෙන් අඟවන්නේ රැකවරණය වෙනුවෙන් වැද්දව වර්ණනා කරලා වැද්දාගේ හිත දිනාගන්න හදනවා වගේ සිද්ධියක්...
හැබැයි ඒක වුනේ නැහැ.මනමේ කුමරිය දිහා නාට්‍ය ඉවරවුනහම සානුකම්පිතව බලන්නේ කවුද?
ආයෙත් අපි මේ අලුත් කතාවට එමු.මේක ලිව්ව එකා අන්වර්ථ නාමයකින් ලියන එක හොඳයි.මොකද නැත්තන් ඕකට මඩු වලිගේකින් ගහන්න වටින්නේ.''

දොස්තර මෙය අසා සිනාසුණේය.

''මම දන්නවා ලියන්නෝ උඹ කිසිම දේක හොඳක් දකින්නේ නැති බව.දැන් කියපන් උඹට හිතේ අමාරුවටද ඊරිසියාවටද මේක ලියපු එකාට බණින්නේ කියල.''

ලේඛකයා සිනාසුනේය.ඉන්පසු මෙසේ පිළිවදන් දෙන්නට විය.

'' මට ඔය දෙකම හරි අඩුවෙන් පිහිටලා තියෙන්නේ.කොහොම වුනත් මේකයි මෙතන කතන්දරේ.
අපි මුලින්ම හිතමු මෙන්න මේ කැලෑ පත්තරේ තිබ්බ කතාව වුනා කියල.

දැන් මේ අලුත් විදිහට ලියපු එකෙන් මනමෙට දීලා තියන තත්වේ බලපන්.තමන්ගේ ජිවිතයවත් නොතකා දවස් ගානක් කසාද බන්දපු කෙල්ල වෙනුවෙන් මැරෙන්න සුදානම් ප්‍රේමවන්තයා.මෙතන මනමේ තමන්ගේ ජිවිතේ පුජාවක් කරන්න හදන්නේ කිසිම දෙගිඩියාවක් නැතුව. ඒ කියන්නේ මනමේ එච්චර උදාර පුරුෂයෙක්.
ඉතින් අර කුමාරිය මේකේ තියන විදිහටම වැද්දට කඩුව දෙන නිසා මනමේ මැරිලා යනවා.
ඒ කියන්නේ පිරිමියා තමන්ගේ ගැහැණිය වෙනුවෙන් උදාර දෙයක් කරන්නේ.ඌ තමන්ගේ ජීවිතයටත් වඩා උතුම් කොට සලකන්නේ තමන්ගේ ගෑණි වැටෙන්න යන තත්වේ.

හැබැයි ගෑණි..ගෑණිට උදාර වෙන්න බැරිද? ඒ කියන්නේ වැද්දව ප්‍රතික්ෂේප කරලා? එහෙම නැත්තන් අර තමා වෙනුවෙන් ඒ වගේ කැපකිරීමක් කරපු මනුස්සයාගේ නාමයෙන් කියාගෙන අර කඩුවෙන් ඇණගෙන මැරිලා ගියොත්?

ඒත් ඒ කිසි දෙයක් වෙන්නේ නැහැ.ඔය කතාව ලිව්ව සයිම කියන එකා මේක හිතල කරපු දෙයක්ද දන්නේ නැහැ.හිතල කරපු දෙයක්නම් අනිවාර්යෙන්ම කියන්න ඕනේ ඌ වැඩ්ඩා.මොකද මේක කියවන ගෑනියෙක්ටවත් හිතෙන්නේ නැහැ මේකෙන් ඇත්තට අදහස් කරන දේ.මේකෙන් අවිඥානිකවම පාඨකයාට මනමේ එහෙම නැත්තන් පිරිමියාගේ උදාරත්වය පොවනවා.යමක් කමක් තේරෙන ගෑනියෙක්ගේ වුනත් කනින් රිංගවන ජාතියේ කතාවක් මේ.අන්න ඒක පුතා සැබෑ දක්ෂතාවය.....උඹට තේරුණාද නැත්තන් මම තව පැහැදිලි කරන්න ඕනෙද?''

දොස්තරගේ විස්මයට පත් මුහුණ තවදුරටත් පැහැදිලි කිරීමක් අවශ්‍ය නොවන බව කියා පෑවේය.ඉන්පසු ලේඛකයා වාඩිවී සිටි අසුනින් නැඟිටින්නට විට.

''එහෙනං පොඩ්ඩක් හිටපන්.මම පොඩ්ඩක් සූ පාරක් දාන්න ගිහින් එන්නම්.බියර් බිව්වම තියන කේස් එක මේකයි.''

ලේඛකයා නොපෙනී යනතුරු බලාසිටි දොස්තර තම බෝතලයෙන් රම් ගෙන ලේඛකයාගේ බිර වීදුරුවට මිශ්‍ර කර කලත්තන්නට විය.

ලේඛකයා අවදිවන විට උදෑසන 10ත් පසුවී තිබුණි.නමුත් ඔහු බලාපොරොත්තු වූ පරිදි හිසේ අමාරුවක් හෝ ඇඟට අපහසුවක් දැනුනේ නැත.ඔහුගේ ඇඳේ සිට නානකාමරයට යන මඟ දක්වා එකදිගට වේලිගිය වමනයක සලකුණු විය.ලේඛකයාට නිවසට ඒම පමණක් නොව තැබෑරුමෙන් නික්මිම ගැනද කිසිම මතකයක් හෝ අදහසක් නොවුනි.ඔහු පෙරදින ඔඒසිස්හි වූ දේවල් ආවර්ජනය කරන්නට විය.

මනමේ විචාරයෙන් පසු දොස්තර කිසි විටක ඒ ගැන වචනයක් වත් නොකියන්නට පරිස්සම් විය.මනමේ කතාව තමාට කියවීමට දීමේ අරමුණද ලේඛකයාට එතරම් අපැහැදිලි නොවුනි.ඒ හරහා ස්ත්‍රීවාදය නම් 'විහිළුවට' තමා පටලවා පසුව ගැහැණුන් ගැන,පවුල් ජීවිතය ගැන,මිනිසා ස්වභාවධර්මයේ ප්‍රධාන නියමයක් වූ පැවැත්ම ආරක්ෂාකරගැනීමේ වගකීම පැහරහැරිම බරපතල වරදක් බව,ආදරය ප්‍රේමය වැනි හැඟීම් හුදෙක් මිනිසාගේ පැවැත්ම සාධාරණිකරණය කිරීමට ස්වභාවධර්මයෙන් දායාද ලෙස දෙන ලබන හෝමෝන සහ මොලයේ රසායනික වෙනස්වීම් කියන තැනට සිරිත් පරිදි දොස්තර විසින් සාකච්ඡාව මෙහෙයවන බව ලේඛකයා හොඳින්ම දත්තේය.එතනට ගෙන ඒමට පෙර දොස්තරට මුලදීම දරාගත නොහැකි වන පරිදි පහරදී මෙල්ල කිරීම ඔහුට ඇත්තෙන්ම අවශ්‍ය වී තිබුණු දෙයකි.හෝමෝන,ජෛව රසායනය ගැන දොස්තරට තිබුණේ නොනිත්ම ලේඛකයාට වඩා වෘත්තිමය දැනුමකි.නොදන්නා දෙයක් ගැන එය හොඳින්ම දන්නා පුද්ගලයකු හා වාදයට යාමේදී එය වෙනතකට හැරවීම හෝ අයාලේ යැවීම ලේඛකයා දොස්තරට වඩා ප්‍රගුණ කර සිටි දෙයකි.මක්නිසාද යත් ලේඛකයාගේ වෘත්තීය පමණක් නොව විනෝදාංශයද ගොඩ නැඟී තිබුනේ ඒ හරහා බැවිනි.ඇත්ත වශයෙන්ම 'ස්ත්‍රීවාදය' තනිකරම විහිළුවක් නැතිනම් 'පුරුශෝත්තමවාදින්' විසින් ගැහැණුන්ට පටවන ලද තවත් උගුලක් බව ලේඛකයා හොඳින් වටහාගෙන සිටියේය.

ඉන්පසුව ඔවුන් කතාකල මාතෘකාව කුමක්දැයි ලේඛකයා තදින් ආවර්ජනය කරන්නට විය.එය දොස්තර විසින් දක්නට ලද මරණ දෙකකි.එකක් උදැසන රැකියාවට යන අතර දකින ලද අතර අනෙක දක්නට ලැබුනේ සවස තැබෑරුමට එන අතරවාරයෙදිය.

පළමු මරණය ප්‍රදේශයේ ඔහුගේ දෙමාපියන් දැනසිටි මහලු කලාකරුවකුගේ මරණයකි.ඔහු ප්‍රසිද්ධියක් ඉසිලු පුද්ගලයෙක් නොවේ.තරුණ කාලයේදීම නාට්‍ය සහ නැටුම් ප්‍රගුණ කල ඔහුට රුසියාවෙන් මුද්‍රා නාට්‍ය ඉගෙනගැනීම සඳහා මිත්‍රත්ව පදනම මඟින් ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබ දෑවුරුද්දක් එහි ගතකළේය.පසුව සියරට බලා පැමිණි ඔහුහට එකල තම සමකාලීනයින් හා මිතුරන් විසින් ආධිපත්‍ය දරන ලද චිත්‍රපට කර්මාන්තයට සම්බන්ධ වීමට හැකියාවක් තිබුණද එය හැරදමා දුෂ්කර පලාතක නැටුම් ගුරුවරයෙක් ලෙස ගොස් එහි ළමුන් හට නැටුම් සහ නාට්‍ය උගැන්වීමේ යෙදුනේය.පසුව විශ්‍රාම යාමෙන් පසුවද කලායතනයකට ගොස් ඉතා අවම මිලට කුඩා දරුවන්ට නැටුම්.නාට්‍ය,මුද්‍රා නාටක උගන්වන්නට විය.ඔහුට විවාපත්විමට නොහැකි වූ අතර ඔහු තමාගේ මව මියෙන තුරු ඉතා කැපවීමෙන් ඇප උපස්ථාන කර බලාගන්නා ලදී.අවසානයේ ඇවිදගන්නට වාරු නැතිව මාස දෙකක් පමණ එක්තැන් වූ ඔහුව බලාගැනීමට සිටියේ ඥාති පුත්‍රයෙක් පමණි.මේ ඥාති පුත්‍රයාට උපන්දාසිටම කලාකරුවා විසින් සලකා ඇත්තේ තමාගේම දරුවකු ආකාරයටය.කලාකරුවාගේ ආදාහනය සඳහා සුසාන භූමියට යමින් සිටියේ විස්සකට නොඅඩු පිරිසකි.

සවස දොස්තර වැඩ අවසන් කර පැමිණෙන විට තවත් අවමඟුල් පෙරහරකට මුහුණ දුන්නේය.නොදන්නවා වුනාට ඒ දිනය අවමඟුල් 'නැකත්' දිනයක් විය හැක.මියගොස් සිටියේ පළාතේ නම ගිය කුප්‍රකට මැරයෙකි.හෙතෙම අවසන් ගමන් ගොස් සිටියේ අධික ආසාත්මිකතාවයක් සහිත වූ ආහාරයක් විෂවිමකිනි.ඔහුගේ පුත්‍රයාද දීප්තිමත් අනාගතයක් සහිත නැඟී එන මැරයෙක් වෙමින් සිටියේය.මොවුන් විසින් මංතීරු දෙකකුත් ඉක්මවා යන ආකාරයේ අවමඟුල් පෙරහැරක් කරමින් සිටියෝය.පෙරහරේ පෙරමුණ බෙන්ස් වර්ගයේ අවමඟුල් රථයක් වූ අතර,ගෝලයින් පස් දෙනෙකුගේ කරපිටින් කළුවර ලියෙන් සැදු මිනි පෙට්ටිය වඩම්මන ලදී.

වර්තමාන අවමඟුල් සංස්කෘතිය යටත් විජිතවාදීන් නිසා පරිණාමය වී ඇති බව ලේඛකයා ගෙන හැර පෑවේය.ඔවුන් ඇදහු ආගමික විශ්වාස වලට අනුව අවසාන විනිශ්චය සඳහා දෙවියන් විසින් මළවුන් සියල්ල නැවත නැගිට්ටවනු ලැබේ.එමනිසා සිරුර හැකිතාක් කාලයක් පරෙස්සම් වන පරිදි සකස් කර පසුව ආරක්ෂාව හා සුවපහසුව තකා මිනිපෙට්ටියකට දමා එය වලලා දමනු ලැබේ.නමුත් දැන් බොහෝ විට වන්නේ ඒ සියල්ල කර විසිදහසේ පමණ සිට ලක්ෂ ගණනක් දක්වා වටිනා මිනීපෙට්ටිය පුච්චා දැමීමකි.සමහර විට එකල යටත් විජිතවාදීන් අනුකරණය කරන ලද ස්වදේශික රදල පැලැන්තිය සාමාන්‍ය ජනයාගෙන් කැපී පෙනීමට හා යටත් විජිතවාදීන් හට වඩාත් නැඹුරු වීමට මේ සිරිත් භාවිතා කරන්නට ඇත.කතාව යටත් විජිත වාදීන් දක්වා දික්වූ නිසා යටත් විජිත වාදීන් විසින් ම්ලේච්ඡයින් ශිෂ්ටාචාරගත කිරීම පැත්තට සාකච්ඡාව නැඹුරු විය.

තාක්ෂණයේ දියුණුව හා පුනරුද සමය සමඟම ඔවුන් රටවල් ආක්‍රමණය කිරීමට පටන් ගත්තේ ප්‍රධානවම වෙළඳ අරමුණු මුලික කරගෙනය.කඩු,කිණිසි,දම්වැල් වලට ඇමිණු කටු සහිත යගුලි වෙනුවට ඔවුන් තුවක්කුව දක්වා පරිණාමය වූහ.ඇත්තෙන්ම කඩුවකින් ගෙල හෝ අත්පා සිඳ මරාදැමීමට වඩා තුවක්කුවකින් හිසට එක උණ්ඩයක් පමණක් භාවිතාකර මරාදැමීම කෙතරම් ශිෂ්ට සම්පන්නද? කෙසේ වුවද ඔවුන් මුල් යුගයේ භාවිතා කල තුවක්කුව වැඩි දියුණු කර එහි බයිනෙත්තුව ගලවා දමා එය පුර්ණ ශිෂ්ටත්වයට පත්කිරීමට තරමක කාලයක් ගන්නා ලදී.එමෙන්ම රජකාලයේ ඇතුන් ලවා පාගවා මැරීම,දියේ ගිල්වා මැරීම,ගෙල සිඳීම වැනි දඬුවම් වෙනුවට එල්ලා මරා දැමීම හඳුන්වාදෙනු ලබන ලදී.කෙසේ වුවද මිනිසකු මරාදැමීමේ ශිෂ්ටත්වය තීරණය කිරීම මේ රටවල් වල සම්ප්‍රදායනට අනුව සාපේක්ෂ වේ.

අරාබිකාරයින්ට අනුව ඉතා තියුණු අසිපතකින් ගෙල සිඳ දැමීම ශිෂ්ටය.ඇමෙරිකානුවන්ට අනුව අධිබල විභව අන්තරයක් කිහිප වරක්ම ලබාදෙන විදුලි පුටුව ශිෂ්ටය.ජපාන ජාතිකයින්ට අනුව කුඩා කිනිස්සකින් තම බඩේ වම් පැත්තට ඇන,දකුණු පැත්තට හා ඉහලට කපාගැනීම ඉතා ශිෂ්ට වන අතර එය මඟින් ඔවුන් හට ජීවිතයක වටිනාම දේ වූ ආත්ම ගෞරවයද නැවත ලබාගත හැක.

සංවාදය තමාට අවශ්‍ය අතට ගෙන යාම සාර්ථක බව ලේඛකයාට දැනුනි.නමුත් කිහිප වරක් කැසිකිලි යාමට වීමෙන් පසු අධික බිමත් කමක් දැනීමට හේතුව ඔහුට කිසිසේත් වටහාගත නොහැකි විය.ඔහු කැසිකිලි ගොස් නැවත අසුන කරා යාම ඔහුට දැනුනේ ජලය මත පිහිනා යන ආකරකිනි.ඔහු තමාගේ ස්වයං පාලනය ගිලිහීමේ සලකුණු හඳුනාගත්තේය.එමනිසා තව බිර ඇණවුම් කිරීම නවතාදැමිය.නමුත් 'තැපෑල' ක්‍රියාත්මක වන්නට විය.එතනින් පසුව සිදුවූ කිසිම දෙයක් ගැන ඔහුට කිසි මතකයක් නොවුනි.එතරම් බිමත් වීමට හේතුවක් සිතාගත නොහැකි තැන දොස්තර තමාට කවලම් පෙව්වාදැයි ඔහුට තර්කානුකුල සැකයක් ඇතිවිය.'නැහැ ඌ කීයටවත් එහෙම කරන්නේ නැහැ.' ඔහුගේ සිත කියන්නට විය. 'කාලෙකට පස්සේ නිසා වෙන්න ඇති' 

කෙතරම් ආවර්ජනය කලත් තම මනසේ අන්ධ බින්දුව මත වැටි ඇති ස්මරණයේ ඉතිරිය ඔහුට නැවතත් කැඳවාගත නොහැකි විය.ඔහු දොස්තරට කුමක් පැවසුවේද යන්න දත්තේ 'දෙවියන්' පමණි.නමුත් දීර්ඝ කාලින බේබදු මිත්‍රයින් අතර ඇතිවන බිමත් මීටරයේ අන්‍යොන වටහාගැනීම අනුව දොස්තරද සිටියේ බමන මතින් බව ඔහු වටහාගෙන සිටියේය.කුමක් වුවද තමා සැලැස්ම අනතුරේ දාගත්තා යැයි ප්‍රත්‍යක්ෂ කරගන්නා තුරුම පෙර සැලසුම් අනුව ක්‍රියාත්මක වීමට ඔහු සිතාගත්තේය.ඔහු කිසිසේත්ම මෙය මෙතරම් දුර දිග යන්නට වෙන දෙයක් බවට සිතාසිටියේ නැත.ඔහු බලාපොරොත්තු වුයේ එක දුරකථන ඇමතුමකින් තම ප්‍රශ්නය නිරාකරණය කරගන්නටයි.කොහොමත් ඔහු කරන සැලසුම් ඒ ආකාරයෙන්ම ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඉතාම කලාතුරකින්.නමුත් ඇත්තෙන්ම ඔහු යමක යෙදී සිටි නිසා අවිඥානිකව සතුටු වුවත් එය වටහාගෙන සිටියේ නැත.වමනය යන්තම් පිරිසිදු කර මුහුණ සෝදා නැවතත් ඔහු නිදාගත්තේය.

ඔහු අවදිවූයේ දොරට ගසන ශබ්දයකිනි. යාන්තමින නැඟිටි ඔහු සවස්භාගය එළඹී ඇතිබව අවබෝධ කරගත්තේ ජනේලයෙන් ඇතුලට ගලාගෙන ආ මල හිරු රැස් ධාරාවෙන් සහ වටපිටාවෙන් ඇතිවූ ශබ්දයන්ට සවන්දිමෙනි.ඔහු ඇස් නොඇරියත් එය සවස්කාලය බව වටහාගැනීමට නිරායාසයෙන්ම හැකියාවක් ඇත.කමිසය ඇඳගත් ඔහු කන්නාඩියෙන් මුහුණ නොබලාම දොර කරා ගොස් කවරෙක්දවත් නොවිමසාම එය විවෘත කළේය.පැමිණ සිටියේ දොස්තරයි.

''මොකද යකෝ ගොක් කොලයක් දැක්ක මල පෙරේතයා වගේ අන්දමන්ද වෙලා බලන් ඉන්නේ.මට ඇතුලට එන්න කියන්නෙවත් නැද්ද?''

එවැනි කිසි තේරුමක් නැති උපමා දොස්තරට පහල වන්නේ කෙසේදැයි ඇත්තෙන්ම ලේඛකයා නොදැන සිටියේය.ඔහුගේ පෙර කතාවල චරිත සඳහා දොස්තර භාවිතා කරනාකාරයේ උපමා භාවිතා කල අතර එයින් විපුල පල ලබාගත්තේය.විවිධ විචාරකයින් මේ උපමා නිර්වචනය කරන ආකාරය දුටු ඔහු තනිවම හක හක ගා සිනාසුනේ වරක් හෝ දෙවරක් නොවේ.

නමුත් මෙතැනදී මරණය හා සම්බන්ධ 'ගොක් කොලය' දොස්තර සඳහන් කලේ හිතමතාමදැයි ඔහු හට නිශ්චිත තාවයක් නොවුනි.

ලේඛකයා පසෙකට තල්ලු කරමින් දොස්තර ඇතුලට පිවිස වටපිට බලා මුහුණ ඇඹුල් කරගත්තේය.

''තෝනම් පෙරේත විමානයක්ම තමා.ඈ යකෝ උදේට කාපු කෑම එකවත් තාම අස්කරලා නැහැ.මැස්සොවත් වහල නැත්තේ උන්ටත් අප්පිරියවෙලාද කොහෙද.''

ඇස් හා මුහුණ පිසදමමින් ලේඛකයා මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය.

''හ්ම්ම්ප්ප්... ඔය උදේ කෑම එක නෙවේ බන්.දවල් එක.ඊයේ.''
  
කෑම පිඟාන රැගෙන ගොස් කුස්සියෙන් තැබූ දොස්තර නැවත සාලයට පැමිණියේය.

''මේ අහපන්.උඹ මේ නසරානිය වගේ ඉන්න එක මම උඹේ අක්කට කියනවා දැනගනින්.මොන මඟුලක්ද මොකක්ද බන් උඹට දැන් වේගෙන එන්නේ.''

ලේඛකයාට අවශ්‍ය වී තිබු අවසාන දෙය එය විය.වහාම දොස්තර නිෂ්ක්‍රිය කල යුතුය.

''අනේ නැහැ බන්.ඊයේ මම රෑ කලින් ගෙදර ඇවිල්ල ඔක්කොම පොඩ්ඩක් අස් කරලා දාන්න හිටියේ.ඒත් ඊයේ කාලෙකට පස්සේ නිසාද මන්ද මට ඇඩ්රස් නැති වෙන්න වැදුන.පොඩ්ඩක් කාමරේ බලපන් වමනේ හැමතැනම.ඇඟට අමාරුවෙන් හිටියේ දවසෙම මම තාම උදේට කාලවත් නැහැ.''

දොස්තරට දැඩි පශ්චාත්තාපයක් සමඟ ආ බලවත් කණගාටුවක් පහල විය.ඔහු ''පොඩ්ඩක් හිටපන්'' කියා වහ වහා ළඟම තිබු ජංගම සැන්දෑ කෑම අරන් යන තැනක් වූ ඩිමෝ බට්ටා වෙත ගොස් තෝසේ කිහිපයක් හා උඳු වඩේ හොදි සහ කට දන අමු මිරිස් සම්බෝලයක් සමඟ රැගෙන ආවේය.මේ ජංගම හෝටලය ලේඛකයා තට්ටු නිවාසයට පැමිණි මුල් අවදියේ පටන් ඔවුන් හට උපකාරී වී තිබුණි.

කිසිවක් ඉතුරු නොකර සියල්ල ගිල දමන ලේඛකයා දෙස ඔහු උඳු වඩයක් සපමින් බලා සිටියේය.ඉන්පසු මෙසේ කිවේය.

''මේ මොනවත් අහන්න කරන්න ඕනේ නෑ උඹ පොඩ්ඩක් මුණ හෝදගෙන වරෙන්.යමන් අපේ ගෙදර දවස් දෙක තුනකට.හාමිනේගෙන් බේරෙන්න බැහැ උඹ එක්ක සෙට් වෙලා ගෙදර ආව එක දැනගත්තහම.උඹව කාලෙකින් දැක්කෙත් නැහැ කිය කියා මට හොඳටම බැන්න බිලා එලවල උඹව ගෙදරට අතැරලා එක ගැන.''

ලේඛකයා කිසිත් නොකියා එයට එකඟතාවය පළකළේය.

ලේඛකයා ලැස්ති වන අතරතුර දොස්තර පරික්ශාකාරිව නිසොල්මනේ සිට අතේ මදුරුවකුට තැලුවේය.ඉන්පසු මදුරුවා මේසය මත දමා තට්ටක් ගලවා මෙසේ කීය.

'තනි තටුවෙන් පියාඹන්න.'

*******

දින දෙකකට පසුව උදාවූ සැන්දෑවේ දොස්තර රිය පදවමින් සිටි අතර ලේඛකයා ඊට යාබද අසුනේ හිඳ පාරේ පසුවන දේවල් දෙස උදාසීනව බලාසිටියේය.ඇත්තෙන්ම ලේඛකයා හට වාහනයක ඉදිරිපස අසුනේ යාම තරමක නොරිස්සුමක් සහිත භීතියක් ඇති කල දෙයකි.නමුත් ඔහු බියවුයේ කුමන හේතුවක් නිසාදැයි හරියටම නොදැන සිටියේය.මරණයට ආශක්ත වුවෙකු ලෙස තමන්වම සලකාගත් ඔහුට මෙවැනි කාරණා ප්‍රහේලිකාවක් බඳුය.''ආත්මගත දෙයක් වෙන්නැති.'' විඥානවාදියෙක් නොවූ ඔහු ඒ සිතිවිල්ලේ ඇති උපහාසය සලකා තමාටම සිනාසුනේය.දොස්තර එය දුටුවේය.

''ගල් බමුණා වගේ බුම්මගෙන ඉඳල හිනාවෙන හැටි විතරක්.''

ඔවුන් නැවතත් යමින් සිටියේ සුපුරුදු ගිමන්හල වූ ඔඑසිස් වෙතටයි.සයිමාගේ කතාවට ලේඛකයා දුන් විචාරය දොස්තර විසින් ඔහුට ඒ කතාව දුන් මිතුරු දොස්තරවරයාට පවසා ඇත. පුදුමයෙන් පුදුමයට පත්වූ මිතුරු දොස්තර එදිනම සයිමාව හමුවීමට ගොස් ලේඛකයාගේ නම සඳහන් කර එම විචාරය සයිමාට පවසා ඇත.ලේඛකයාගේ නම දැනගත් සයිමා කනගාටුවකටත් වඩා අධික ප්‍රීතියකට පත්වී ඇත.කෙසේ හෝ ලේඛකයාව මුණගැසීමට අවස්ථාවක් උදාකරදෙන ලෙස ඔහු පින්සෙන්ඩු වී ඇත.මෙය මිතුරු දොස්තරගෙන් දොස්තරටද,දොස්තරගෙන් ලේඛකයාටද සම්ප්‍රේෂණය වන ලදී.දොස්තරගේ ඉමහත් පුදුමයට හේතුවන පරිදි ලේඛකයා හමුවට එකඟතාවය පළකළේය.වාසනාවට මෙන් මිතුරු දොස්තරහට ලේඛකයා දුන් වෙලාවේ ඔහුගේ කඩයේ වැඩ යෙදී තිබුණි.

සයිමාව හඳුනාගැනීමට ඔවුනට වැඩි වෙලාවක් ගතවුයේ නැත.සියලුම මේස වල පුද්ගලයින් එකා දෙන්නා බැගින් සිටි අතර කොනේම තිබු මේසයක තනි පුද්ගලයෙක් වාඩි වී සිටියේය.

ඔවුන් මේසය කරා ගිය අතර එහි සිටි පුද්ගලයා නැගිට තමන් සයිමා ලෙස හඳුන්වාදුන්නේය.ලේඛකයා හමුවීමෙන් ඔහු තරමක් කලබලයට හා නොසන්සුන්තාවයකට පත්වී ඇති බව ලේඛකයාට පෙනුනි.ඔවුන් තිදෙනා අසුන් ගත් අතර ලේඛකයා සයිමාව මඳක් නිරීක්ෂණය කළේය.

සයිමාට බොහෝ දුරට වයස විසි ගණනක් වන්නට ඇත.ඔහු 'තලෙළු' යන වර්ණයේ කළු පැහැයට වඩාත් නැඹුරු සමක් හිමිකරගෙන සිටියේය.ඔහුගේ සෘජු කෙස් තරමක් දිගට වැවී තිබු අතර එහි කිසිම පිළිවෙලක් තිබුනේ නැත.දින ගණනකින් නොකැපු රැවුලක් ඔහු සතුව තිබු අතර එය මඟින් ඔහුට වයසට වඩා පෙනුමක් ලබා දී තිබුණි.නිල් පැහැ කොටු කොටු කමිසයකින් හා 'කැමා' කොට කලිසමකින් සැරසී සිටි හෙතෙම දෙපයට කළු පැහැ බෝල බෝල සහිත රබර් සෙරෙප්පු කුට්ටමක් පැළඳ සිටියේය.ඔහු 'කැන්ඩෙලා' සිගරට්ටුවක් බොමින් සිටි අතර ලේඛකයා වෙතටද එම සිගරට්ටුවක් පිරිනැමූ විට ලේඛකයා තමා අක්‍රිය දුම්පානය කරන්නෙක් පමණක් බව කියා එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය.සයිමා මේ අවස්ථාවේ ඉතාමත් නොසන්සුන් බව ලේඛකයා වටහා ගත්තේ තත්පර පහෙන් පහට සිගරට්ටුවේ අළු කඩමින් සිටි බැවිනි.තරමක පුෂ්ටිමත් සිරුරක් තිබු සයිමා කරමින් සිටි රැකියාව කුමක්දැයි කියා ලේඛකයා කල්පනා කළේය.

ආගිය කතා අතර පළමු බියර් වටය නිමවූ විට දොස්තර තමන් නිවසට යායුතු යැයි කියා,වැඩේ අවසාන වූ විට ත්‍රි රෝද රථයක් සොයාගැනීමට නොහැකි වුවහොත් තමන්ගේ නිවසට කතාකරන ලෙස කියා ඔවුන්ගෙන් සමුගත්තේය.දොස්තර නික්මගිය පසු මේසයේ තරමක නිහැඬියාවක් විය.ලේඛකයා කල්පනා කරමින් සිටියේ තවත් දෙයකි.ලේඛකයාට සයිමා මිට කලින් හමුවී ඇති බවක් ඉතා තදින්ම දැනුනත් එය ගැන ඔහුට කිසිම මතකයක් නොවිය.කෙසේ වෙතත් ලේඛකයාගේ ලියන ලද පොත් එකක් නෑර තමන් කියවූ බවත් ඒවා අනර්ඝ තත්වයේ ලේඛන බවත් තමන්ගේ ලේඛනයට ලේඛකයාගෙන් ආදර්ශ ගත් බවත් සයිමා කියන්නට පටන් ගත්තේය.

මනමේ සම්බන්ධයෙන් ලේඛකයාගේ විචාරය අසා ඔහු තුෂ්නිම්භූත වූ බවත් තමන්ගේ තුන් හිතකවත් ලේඛකයා සඳහන් කල ආකාරයේ අරමුණක් නොවූ බවත් ඔහු විසින් ලේඛකයාට කිවේය.ඒ කතාව විශ්වාස නොකලත් එය මුහුණින් පල නොකිරීමට ලේඛකයා සංවේදී විය.කෙසේ වුවත් ඔවුන් එතැන් සිට කලාව,දේශපාලනය හා පුද්ගලික තොරතුරු පිලිබඳ පැය ගණනක් කතා කළහ.තමා හා සයිමා අතර කිසියම් විස්තර කර නොහැකි ආකාරයේ සම්බන්ධයක් ඇති බව ලේඛකයාට කතාබහ සමඟ දැනුනි.නමුත් එය හොඳ හෝ නරක පැත්තටද යන්න ඔහුට අවබෝධයක් නොවිය.මේ අතර දෙදෙනාම තමන් විසිර යායුතු අවස්තාව පැමිණ ඇති බව වටහාගත්හ.

තැබෑරුමෙන් පිටතට පැමිණ ත්‍රි රෝද රථයක් ලැබෙන තුරු ලේඛකයා හා සයිමා රැඳී සිටියේය.ලේඛකයාට ත්‍රි රෝද රථයක් හමුවූ විට නැවතත් ලේඛකයා හා හමුවීමට ලැබීම තමන් ලද භාග්‍යයක් බවත් මේ මීවිත සැන්දෑව තමන්ගේ මතකයේ බොහෝ කලක් රැඳෙනු ඇති බවත් කියා සයිමා කියා සිටියේය.ලේඛකයා ත්‍රිරෝද රථයට නැඟ යමක් එහි රියදුරුට මඳක් නවතින ලෙස කියා සයිමාගෙන් මෙසේ ඇසුවේය.

''එක දෙයක් අහන්න අමතක වුනා බං.උඹේ ඇත්ත නම සයිම නෙවේනේ....මොකක්ද?''

සයිමා තරමක් නොපැහැදිලි ලෙස මෙසේ කිවේය.

''ප්‍රභාත්....ප්‍රභාත් විතානගේ.''

+

ඉතා මිල අධික නොවූත්,ඉතා ලාභදායි නොවූත් ලැගුම් හලේ කාමරයේ සිටි ලේඛකයා සයනයෙන් බිමට බැස ඇය දෙස බැලුවාය.ඇය ඇගේම වමතේ පිටිඅල්ල මත හිස තබා,අනෙක් අත හිසෙන් ඉහල තිබෙන පරිදි යටිකුරුව වැතිර නින්දක පසුවුවාය.ඇයට තිබුනේ තලෙළු පැහැයෙන් දිලෙන පිරිපුන් දේහයකි.ඔහු ජනේලය කරා ගොස් මුහුද දෙස බලා කල්පනා කරන්නට විය.

දොස්තරගේ නිවසේ දින හතරක් පමණ නැවතී සිටියද ඔහුට තමාට අවශ්‍ය කාරනාව ඔහු හරහා ඉටු කරගන්නට නොහැකි විය.සාමන්‍යාකාරයට ඔහු සියදිවි නසාගැනීමේ මාතෘකාවට පිවිසුනත් දොස්තර සැකසහිතව ඒ පිලිබඳ තරමක උනන්දුවකින් ප්‍රශ්න කරන්න වූ බැවින් වහාම තම සංවාදයට හේතු වූ ප්‍රස්තුතය පිළිබඳව සාධාරණ හේතුවක් දෙන්නට ඔහු උත්සුක වූයේය.

'නැහැ බන් වෙන මොනවටවත් නෙවේ.මම ආයෙත් කතාවක් ලියන්න ගන්න හිතුවා ඒකයි.'

දොස්තර මෙය අසා ප්‍රමෝදයට පත්විය.ඔහුට කතාවේ පසුබිම,එය කෙටි කතාවක් හෝ නවකතාවක්ද යන කරුණු දැනගන්නට අවශ්‍ය විය.ඒ පිළිබඳව කිසි පෙර සුදානමක් නැති වුවත් ලේඛකයා වහ වහා පිළිතුරු දීමට පටන් ගත්තේය.

කතාව බොහෝ දුරට කෙටි-නවකතාවක් වනු ඇත.ලේඛකයා කෙලින්ම නවකතාවක් කියා නොකියන්නට හේතුවක්ද විය.එම කතාවට පසුබිම වන්නේ බ්‍රිතාන්‍ය ඉන්දියාවට නිදහස ලබා දුන් කාලසීමාවයි.මේ කාලයේදී ඉන්දියාවේ විවිධ ප්‍රාන්ත වල පාලකයින් පාලනය කරමින් සිටියහ.මහාරාජ වරු හෝ නවාබ්වරු ලෙස හැඳින්වූ මොවුන් බ්‍රිතාන්‍ය කිරීටයට තම පක්ෂපාතිත්වය පෙන්වූ නිසා සහ දෙවන ලෝක ලෝක යුද්ධයේදී ධනවත් මහාරාජා වරු බ්‍රිතාන්‍යට නොමසුරුව මුල්‍යමය ආධාර කර අධිරාජ්‍යයාගෙන් රාජකීය නම්බු නාම පවා ලබාගෙන සිටියහ.බ්‍රිතාන්‍යයින්ට ඉන්දියාවේ පාලනය මොවුන් විසින් පහසු කල බැවින් කිසිවිටක ඔවුන් ලද වරප්‍රසාද නැවත උදුරාගන්නට බ්‍රිතාන්‍යයින් කිසිවිටක කටයුතු නොකරන ලදී.එක මහාරාජා වරයෙක් කන්‍යාවියන් දහසක් සමඟ සයනය කරන බවට දිවුරා,ඒ ගෙන එන සෑම ගැමි,දුප්පත් කෙල්ලන්ගේ නාසයේ තිබූ කුඩා ආභරණය ගලවා තමාගේ කාර්යයේ සාක්ෂි ලෙස තබාගත්තේය.අවසානයේ ඔහු සතුවූ නාසාභරණ වල බර රාත්තල් දෙකත් ඉක්මවා තිබුණි.නමුත් මොවුන් කරන ලද සියලු නොපනත්කම් පිලිබඳ බ්‍රිතාන්‍යයින් දැරුවේ ඉතා උදාසින් ආකල්පයකි.

ලේඛකයා කතාව ගෙතීමට යන්නේ බැරෝඩා මහාරාජාගේ එකම පුත්‍රයා වටාය.හෙතෙම කෙම්බ්‍රිජ්හි ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබද උපාධිය හදාරමින් සිටියදී නැවත සියරට පැමිණෙන්නේ ඔහුගේ පියාගේ හදිසි අභාවය නිසා ආදාහනයට සහභාගී වී බැරෝඩාහි අභිනව මහාරාජා ලෙස ලේ උරුමයෙන් ලැබෙන තනතුරේ දිවුරුම් දීම සඳහාය.බ්‍රිතාන්‍යයේ දෙවෙනි පන්තියේ සැලකුම් ලැබී ඔහු ආදාහනයෙන් පසුව දිවුරුම් දී තම ප්‍රාන්තය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමට ඉටාගන්නේය.

ඔහු ප්‍රථමයෙන් කරන්නේ ලිවීමට හා කියවීමට හැකි තරුණයින් සේවයට බඳවාගෙන ඔවුන්ට සමුපකාර අර්ථ ක්‍රමය ගැන ඔහු විසින්ම පැහැදිලි කිරීමකි.සමුපකාර අර්ථ ක්‍රමයේ නියම අදහස ජනතාව එක්ව,ඔවුන්ගේම මුදල් එකතුකර,ඔවුන් අතරින්ම පරිපාලන මණ්ඩලයක් සාදා එයින් ව්‍යාපාර ආරම්භ කර ලාභ උපයා ලැබෙන සුද්ධ ලාභය නව ආයෝජන වලට යොදවා අනෙක් දේ ඔවුන් අතර සාධාරණව බෙදාගැනීමයි.ඔහු මේ තරුණයින්හට පෞද්ගලිකවම තමන් උගත් ආර්ථික විද්‍යාව තමන්ගේ ප්‍රදේශයේ ඇති සම්පත් වලට සාර්ථකව ආදේශ කරන හැටි ඉතා සරලව කියාදෙනු ලබයි.එමෙන්ම යම් ප්‍රදේශයක වටිනාම සම්පත මිනිරන්,ගල් අඟුරු හෝ මුතුමැණික් නොව මිනිසුන් බව අතීත උදාහරණද සමඟ පෙන්වා දෙයි.

ප්‍රථමයෙන්ම ඔහු තම භාණ්ඩාගාරයෙන් මුදල් යොදවා ආරම්භ කරනු ලබන්නේ සමුපකාර පාසැලක් සහ වෙළඳ සැලකී.පාසැලින් තමන්ගේ ක්‍රියාදාමයට අවශ්‍ය ලිවීමට,කියවීමට,ගණන් තැබීමට උගන්වා ශ්‍රම හමුදාව සොයාගැනීමට අදහස් කරනු ලබයි.කාලයත් සමඟම ඔහු සමුපකාර රෝහලක්,ප්‍රවාහන සමාගමක් සහ විශ්ව විද්‍යාලයක් ආරම්භ කිරීම දක්වා දුර යයි.කාමර 35කින් යුතු තම පරම්පරාගත මහාරාජා වලව්ව ඔහු රෝහලට පරිත්‍යාග කරයි.ඉන්පසු ඔහු සමුපකාර විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුල් වූ පළමු කාන්තාව හා විවාහ වී සාමාන්‍ය නිවසක පදිංචියට ගොස් සම්පුර්ණ ක්‍රියාදාමයම තම ශ්‍රම බලකායට පවරයි.මේ අතර ඉන්දිරා ගාන්ධි විසින් මහාරාජ වරුන්ගේ සියලුම බලය අහෝසි කර දේපල රාජසන්තක කරන ක්‍රියාදාමය ගෙන එයි.නමුත් ඔහු සිය ප්‍රදේශයේ දේවත්වය හා සමාන තත්වයකින් 'ජනයාගේ රජු' යන අන්වර්ථ නාමයෙන් මිනිසුන්ගේ ගෞරවාදරයට පත්වේ.

විවාහ වී දියණිය බිහි කිරීමෙන් අවුරුදු කිහිපයක අවෑමෙන් ඔහුගේ බිරිද මියයයි.ඔහු තම දියණියට අසීමිතව ආදරය කරන අතර ඇයට තම සෙනෙහස නොඅඩුවම ලබාදෙයි.දිල්ලි විශ්ව විද්‍යාලයට තේරෙන ඇය පසුකාලීනව එහිම ශිෂ්‍යකු හා හාදවී ඔහු විසින් ප්‍රතාප්ගර් ප්‍රදේශයේ ඇතිවන රාජ්‍ය විරෝධී නැක්සලයිට් පිබිදීමකට සහභාගී වේ.රජයේ හමුදා විසින් ප්‍රතාප්ගර්හි කැලයක කරන ලද මෙහෙයුමකින් පසුව ඇය ගැන කිසිම ආරංචියක් නොලැබී යයි.

මහාරාජා තමන්ට හැකි සෑම ආකාරයකටම තම සම්බන්ධතා යොදාගෙන ඇය ගැන සොයා බැලුවත් කිසි ආරංචියක් දැන ගැනීමට ලැබෙන්නේ නැත.අවම වශයෙන් ඇය මියගියාදැයි කියාවත් ඔහුට තහවුරු කරගැනීමට ක්‍රමයක් නොමැති වී යයි.අවුරුදු 3ක නොපසුබට උත්සහයකින් පසුව තමන්ට ජිවත් වීමට හේතුවක් නැති බව වටහාගන්නා හෙතෙම 'නිදිපෙති' ගෙන තම ජීවිතය අවසාන කරගනී.නමුත් නියමිත මාත්‍රාවට නොදැන අඩු මාත්‍රාවකින් එය ලබාගන්න බැවින් ඔහු සිහි විකල් වී ඔහුම ආරම්භ කල සමුපකාර රෝහලේ විශේෂ කුටියක තම අවසාන දිනය තෙක් ජීවිතය ගතකරයි.

මෙම කතාව අනිවාර්යෙන්ම පාඨකයාට නව අත්දැකීමක් දෙනු ඇති බව දොස්තර විසින් දැනුම් දෙනු ලැබිය.එමෙන්ම තමා හැකි ආකාරයකින් උදව් කරන බවත් මෙහි මුල්ම ලිවිම ලියා හැකි ඉක්මනින් තමන් අතට පත්කරන ලෙසත් ඔහු විසින් ලේඛකයාට කියාසිටියේය.ලේඛකයා විසින් දොස්තර එම ඉල්ලීම කරනු ඇති බව දැනසිටියේ කතාවේ පසුබිම ආරම්භ කරන්නටත් පෙරය.ඔහු 'නවකතාවක්' නොකියා 'කෙටි-නවකතාවක්' කියා කියුවේ තමාගේ පහසුව තකාය.තම කතාවේ දළ සැලැස්ම දොස්තරට ඒත්තු ගැන්විය හැකි සුළු එකක්නම් තමාට ඇත්තටම අවශ්‍ය තොරතුරු සියල්ල කිසි අපහසුවකින් තොරවම ඔහුට දැනගතහැකි වනු ඇත.

එදාම දොස්තරගේ නිවසින් නික්ම තම නවාතැනට ගිය ලේඛකයා පසුදින උදෑසනම තමාගේ මුල්ම ලිවීමට අවශ්‍ය කරුණු සොයාගැනීමටය.ඔහු කවදත් කතා ලියුවේ කියවන්නා ඔහු ලියනා දේ විශ්වාස කිරීම මුලික කරගෙනයි.නමුත් මෙහිදී මහාරාජාගේ කතාව අඩංගු කෙටි නවකතාව කිසිවිට මුද්‍රණ ද්වාරයෙන් එලියට නොඑන බැවින් ඔහුට ඒත්තු ගැන්වීමට තිබුනේ දොස්තරව පමණි.යටත් විජිතවාදීන් ගැන බද්ධ වෛරයෙන් සිටි(බටහිර දොස්තර කෙනෙක් වුවත්) තරමක් සමාජවාදී අදහස් දැරූ දොස්තරට ඒත්තු ගැන්වීම ඔහුට එතරම් ප්‍රශ්නකාරී දෙයක් නොවේ.

'ඉන්දියානු තොරතුරු පියස' නම් පුස්තකාලයට වැදුණු ඔහු තමන්ට අවශ්‍ය වාර්තා,සටහන්,ප්‍රබන්ධ,චරිතාපදාන සියල්ල එක තැනකට ගෙන එකින් එකේ පටුන ගෙන සටහන් කරගැනීමට ගත්තේය.ඔහු වහා හිස ඔසවා බැලුවේ යමෙක් තමා දෙස බලාසිටිනා බවක් ඔහුට දැනුන බැවිනි.

ඇය අසුන්ගෙන සිටියේ ඔහු සිටි අසුනට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවෙනි.ඇයට රවුම් මුහුණක්,මඳ සිනහවකින් සැරසුණු දිගු දෙතොල් හා උරහිසින් මඳක් පහලට යන කෙස් කලඹක් තිබු අතර මුහුණේ තිබූ විශේෂිතම දේ වූයේ විශාල,හැඟීම් උතුරා යන දෙනෙත් යුගලකි.එම දෙනෙත් ඔහු කරා යොමුවී තිබු අතර ඇය සිය අසුනින් නැඟිට ඔහු කරා පියමැන්නා.ඇය හැඳ සිටියේ චාම් සල්වාරයකි.තරමක් පුෂ්ටිමත් වූ ඇයගෙන් දිස්වූයේ පිරිපුන් ස්වභාවයකි.සම ඉතා ප්‍රසන්න තලෙළු පැහැයකි.

ඇය මුලින්ම ලේඛකයාගේ නම සඳහන් කර තමා නිවැරදිදැයි විමසා සිටියාය.තමාගේ පොත්වල පිටුපස කවරයට ඔහුගේ ඡායාරුප භාවිතා නොකරන බැවින් සහ පුවත්පත් සම්මුඛ සාකච්ඡා සඳහාද කිසිදින තමාගේ සේයාරු පලකිරීමට ඉඩ නොදුන් බැවින් ඔහුව හඳුනාගන්නා රසිකයින් සිටියෙම නැති තරම්ය.නමුත් ඇයට බොරු කිරීමට ඔහුට උවමනා නොවිය.ඔහු ඇය නිවැරදි බව පවසා ඇයගේ නම විමසා සිටියාය.

සුහද පිළිසඳරකින් පසු ආපන ශාලාවට ගොස් තේ පානය කිරීමට ඔහු යෝජනා කළේය.ඇයගේ සිනාමුසු දෙනෙතින් ඔහු තරමක් අපහසුතාවයට පත්වී සිටියේය.ඔවුන් තේ පානය කරන අතර බොහෝ දේ කතාකළහ.ඇයගේ පියා ඉන්දියානුවකු වූ අතර මව ලාංකික කාන්තාවක් වූවාය.ඉංග්‍රීසි,හින්දි,මලයාලම්,සිංහල සහ දෙමල ඉතා චතුරව හැසිරවූ ඇය සේවය කරමින් සිටියේ රාජ්‍ය නොවන සංවිධානයකටයි.ඇය විසින් ඔහු පලකල සෑම පොතක්ම කියවූ බවත් ඒවා සිංහල කෙටිකථා සහ නවකතා වෙනස්ම මානයකට ගෙනගිය බවත් ඇය විසින් කියද්දී ඔහු රත් පැහැ ගෙන බිම බලාගත්තේය.ඇය හඬ නඟා සිනාසී මේසය මත තිබු ඔහුගේ අතක් මිරිකුවාය.ඔහු ඉන්දියානු තොරතුරු පියසේ කරන්නේ කුමක්දැයි ඇය විමසා සිටියාය.ඔහු තමන්ගේ මූලික අරමුණ ගැන කිසිවක්ම නොකියා තමා ලිවීමට බලාපොරොත්තු වන අලුත් කෙටි නවකතාව පිලිබඳ විස්තර කරන්නට විය.ඇය තම අත මත නිකට තබා විස්මයානුකුල බව හා අපුර්වත්වය විහිදෙන දෑසින් ඔහු ලිවීමට යන කතාපුවත අසමින් සිටියාය.කතාව සම්බන්ධයෙන් තමන් දැන්ම අදහස් පල කිරීම ඔහුට හොඳ නොවන බවත් ලියු වහාම තමාට කියවන්නට දෙන ලෙසත් ඇය ඉල්ලා සිටියාය.ඔහු සිනාසෙමින් එකඟ විය.

තවත් දේ කතාකල පසු ලේඛකයා නිහඬ විය.ඔහු බර කල්පනාවකට වැටුණි.මේ අතර ඇය නැගිට ඔහුගේ අතගෙන ඔහු කෙරේ මෘදු සිනාමුසු බැල්මක් හෙලා මෙසේ කීවාය.

'යමු'

ලේඛකයා ආරාධනාව පිළිගෙන ඇය හා ඉන්දියානු තොරතුරු පියසින් නික්ම අසල පිහිටි ලැගුම් හලට ඇතුළුවිය.කාමරයේ දොර වසාගත් පසු දෙදෙනා අතර කතාබහක් හුවමාරු නොවුනි.ඇය වරින් වර සිනාසුනාය.එතැන් සිට සිදුවූ දේවල් ගලාගියේ ස්වාභාවිකවමය.කිසිම අනුබලයකින්,බලකිරීමකින් හෝ අපහසුවකින් තොරවමය.ඇය තමන්ට ඉතා හුරු පුරුදු බව ලේඛකයාට දැනුනි.පැය දෙකකට පමණ පසුව ඇය නිදාගත්තාය.ඇයගේ මුහුණේ සිනාවක් ඇඳි තිබුණි.

ලේඛකයා ජනේලයෙන් පිටත බලාගෙන තමාගේ සිතුවිලි පිලිබඳ විමසිලිමත් වෙමින් සිටියේය.ඇය තෘප්තිමත් වූවාදයි ඔහු සිතන්නට විය.ඔහු එසේ සිතුවේ සාමාන්‍යයෙන් කාන්තාවක් පුර්ණ තෘප්තියට පැමිණවීමට නොහැකිවීම පුරුෂයා මදිකමක් ලෙස සලකන නිසාද නැතිනම් ඇත්තටම කාන්තාව කෙරේ ඇති වන සෙනෙහසින්දැයි ඔහු සිතා බැලුවේය.

ඔහු හැඳ පැළඳ අවසාන වූ විටත් ඇය නින්දේ පසුවූවාය. ඇයගේ දිලෙන සිරුර දෙස ඔහු නැවතත් බැලුවේය.

වසර ලක්ෂ දෙකකට පමණ පෙර සිටි අප්‍රිකානු මිත්තණියගෙන් ඇරඹි ඉසියස්-හොරෙස්,පාර්වතී,කන්‍යා-මරියා,කළු මැඩෝනා,ගුවාන් යින් හරහා සමස්ත මනුෂ්‍ය වර්ගයා කෙරේම වැටි ඇති ස්ත්‍රියගේ යෝධ සෙවනැල්ල එකිනෙම ලේඛකයා හට අවබෝධ විය.ඔහු සයනයේ නැවතත් හිඳගෙන ඇයගේ දෙපා මහත් ස්නේහයෙන් සිපගත්තේය.ඇය අවදිවිය.

කාන්තිමත් ඇස් හැර හැඳ පැළද සිටි ලේඛකයා දෙස බලා සිනාසී නැවතත් ඇය තම දෙනෙත් පියාගත්තාය.

ලැගුම් හලෙන් පිටතට පිවිසි ලේඛකයා තමාට කුමක් වුනිදැයි කල්පනා කරමින් ඇවිද යන්නට විය.ඔහු කිසි විටක ගැහැණියක් හඹා ගියේ හෝ ලඟින් ඇසුරු කලේ නැත.වරක් ඔඑසිස්හි ලේඛකයා එකල ජනප්‍රිය වූ මාධ්‍යවේදිනියකගේ ගවේශනාත්මක වාර්තා කිහිපයක් ගැන කල දරුණු විවේචනය අසා සිටි දොස්තර මෙසේ ඇසුවේය.

''මොකක්ද උඹට ගෑණු ජර්නලිස්ට්ල සම්බන්ධයෙන් තියන ප්‍රශ්නේ.''

ලේඛකයා බියර් උගුරක් හලා මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය.

''ප්‍රශ්න දෙකක් තියනවා.ගෑනියෙක් වුණු එක මදිවට මාධ්‍යවේදීත් වුනු එක.''

කෙසේ වුවද ගතවූ සතිය තුල තම හැසිරීම් හා චින්තන රටාවේ බරපතල වෙනසක් සිදුවෙමින් පවතින බව ඔහුට වැටහුණි.ලැගුම්හලෙන් තනිවම පිටවීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට වරදකාරී චිත්තයක් පහල විය.ඒ අතර ඔහු සතියේ වූ දේවල් අතර අනෙක් අමුතුම සිදුවීම වූ සයිමා හා හමුව ගැන සිතන්නට විය.ඔහු පසුම්බිය පරික්ෂා කළේය.එහි එදා සයිමා විසින් ලබාදුන් ඔහුගේ නවාතැනේ ලිපිනය සුරැකිව තිබුණි.ඔහු ඒ මොහොතේම සයිමා හමුවට යාමට තීරණය කරගත්තේය.

බස් ගමනකින් සහ රුපියල් 60ක ත්‍රිරෝද ගමනකින් පසු ඔහු 12/9 අංකය සලකුණු වූ රෝද සහිත කළු ගේට්ටුවක් ඉදිරියේ සිටියේය.ගේට්ටුවට තට්ටු කලත් කිසිවකු නිවසේ ඇති බවක් නොපෙනුණි.සයිමා එම කුලී නිවසේ වාසය කලේ ඔහුගේ අනෙක් යහළුවන් තිදෙනාද සමඟය.එයින් සිවිල් ඉංජිනේරුවා,ප්‍රමාණාත්මක මිනින්දොරුවා ඔහුගේ පාසල් මිතුරන් වූ අතර අනෙකා වූ මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවා එම මිතුරකුගේ ළඟම ඥාතියෙකි.සයිමා පාඨමාලාවක් හදාරමින් සිටියේය.කෙසේ හෝ සිවුදෙනාම තමන්ගේ රැකියා සඳහා නික්මගොස් නැවත පැමිණ නැත.

ගේට්ටුව මඳක් තල්ලු කර ඇතුල් වූ විට ලේඛකයා දුටුවේ අබලන් කාර් රථයකි.එහි කොටස් ගලවා දමා තිබුණි.ඇතුලේ තිබුනේ රියදුරු අසුන පමණි.නිවසේ විදුලි සීනුව නාද කලද ඔහුගේ සැකය තහවුරු කරමින් කිසිවෙක් නොපැමිණියේය.ඔහු ඉවකින් මෙන් පාපිස්ස උස්සා බැලිය.එතැන යතුරක් තිබුණි.යතුර ගෙන ඔහු ඇතුල්විය.

විශාල සාලයක් සහ කාමර තුනකින් සමන්විත නිවසකි.ලේඛකයා සාලය හරහා ගොස් දෙවෙනි කාමරයට පිවිසියේය.එහි විශාල ලාච්චු වලින් සමන්විත ලියන මේසයක් විය.මේසය උඩ හාෆ්ශිට් සහ ෆුල්ස්කැප් කොළ රාශියකි.ඔහු අතරින් පතර අවුස්සා බැලිය.ඒවාගේ තිබුණේ අපැහැදිලි අකුරින් ලිවූ විවිධ කෙටිකතාය.එක කොලයකට පමණක් සිමා වූ කතා සහ කොළ කිහිපයක් දක්වා දිවෙන කතා මාලා බොහොමයක් විය.ඔහු අතරින් පතර නම් බැලුවේය. අසදෘශ දානය,සුදු චොකලට්,අලිපේර,ත්‍රිකෝණය සහ මනමේ අතුරු කතාවද එහි විය.මේ සයිමාගේ ලියන මේසය බව ලේඛකයා වටහාගත්තේය.ඔහු පලවෙනි ලාච්චුව විවෘත කළේය.එහි පිළිවෙලකට ගොඩගැසූ කොළ වගයක් විය.ඔහු එහි උඩින්ම තිබූ කොලය ගෙන කියවුයේය.

ලේඛකයා සහ දොස්තර....

ලේඛකයා ඒ දිනවල ජිවත් වූයේ නගරාසන්න,සත් මහල් තට්ටු නිවාස සංකීර්ණයක තෙවන තට්ටුවේය. ඔහු අතින් අවුරුදු දෙකකින් 'කිසිවක්' නොලිවී තිබිණි.ඔහු අවසාන වරට වැඩ කරමින් සිටි....

මතක ඇති කාලයක ලේඛකයා මේ වගේ පුදුමයට පත්වෙලා තිබ්බේ නැහැ. සයිම ලියල තිබ්බ කොටස් හතරකින් යුතු කතාව ඉවරවුනේ // ඔහු එහි උඩින්ම තිබූ කොලය ගෙන කියවුයේය.// කියන පේලියෙන්.

ඕනෙම දේයක් පැහැදිලි කරන්න හරි විශ්ලේෂණය කරන්න හරි පුළුවන්කම තිබ්බ ලේඛකයා ජිවිතයේ පලවෙනි වතාවට කිසිම අදහසක් නැතුව අන්ත අසරණයෙක් බවට පත්වෙලා හිටියේ.සයිම කතාව එතනින් නවත්තලා තිබ්බට ඊට පහලින් මෙහෙම සටහනක් ලියල තිබ්බ.

දයාබර ලේඛකයාණෙනි,

ප්‍රථමයෙන්ම මේ දයාබර ලේඛකයාණෙනි යන ආමන්ත්‍රණයේ යම් අමුත්තක් දැනුනානම් සමාව ඉල්ලමි.සිදුවී ඇත්තේ කුමක්දැයි කියා ඔබට හාන්කවිසියකවත් වටහාගැනීමක් නැති බව දනිමි.ඒ සම්බන්ධයෙන් සමාව ඉල්ලා නොසිටින්නේ මම ඔබේ සමාවට සුදුසු නැති බව හොඳින්ම දන්නා බැවිනි.

මතක ඇති කාලයක සිට මා හොඳ ලේඛකයකු වන්නට උත්සාහ කලෙමි.නමුත් එය එතරම් සාර්ථක වූයේ නැත.එතැන් සිට මම හොඳ ලේඛකයෙක් වූවානම් කෙසේ විය යුතුදැයි සිතන්නට ගත්තෙමි.ඔබේ ආරම්භය සිදුවන්නේ එතැනින්ය.

ඔබව මම මටම ආදේශ කරගනිමින් මා ඉමහත් චිත්ත ප්‍රිතියකට පත්වෙන්නෙමි.ඔබ මෙතෙක් කල් අනුන් වෙනුවෙන් කතා ලියා,උපක්‍රම භාවිතයෙන් ජනප්‍රිය වුවද අවසාන කතාව වන බැරෝඩාවේ මහාරාජා පිලිබඳ කතාව ලියන්නේ හුදෙක්ම ඔබ වෙනුවෙන්මය.අඩුම වශයෙන් ඔබට එය මුද්‍රණය කරන්නටවත් අදහසක් නැත.ඔබ විසින් දරන මහන්සිය තවකෙක් විසින් ආශ්වාදය කිරීම ඔබට තවදුරටත් වැදගත් වන්නේ නැත.ජිවිතයේ සිල්ලර සියලු දෙයින් ඔබ මිදී ඇත.

කෙසේ වුවද ඔබගේ පැවැත්ම සම්බන්ධව අවසාන තීරණය කිරීම මම ඔබට පවරමි.ඔබ මේ සතියම ගතකලේ ඔබේ යහළු දොස්තරගෙන් ඉතා සරල කාරනාවක් දැනගැනීමටයි.මෙය වෙන මාර්ගයක් හරහා ඉතා පහසුවෙන් කරගැනීමට ප්‍රමාණවත් තාර්කික බුද්ධියක් ඔබ සතු වූවත්,ඔබේ ස්වභාවය එය නොවන බැවින් දොස්තරගෙන්ම එම තොරතුර සොරාගැනීම මේ සතියේ ඔබේ ජිවිතයේ අරමුණ වී තිබුණි.කෙසේ වුවද ඒ සම්බන්ධයෙන් මිට වඩා ඔබට වද වීමට ඉඩ නොදෙන්නෙමි.

මෙම මේසයේ පහලම ලාච්චුවේ ඔබට කුඩා කුප්පියක් සහ සිරින්ජරයක් හමුවනු ඇත.මෙයින් මිලි ග්‍රෑම් 5ක් රුධිරයට එන්නත් කරගැනීමෙන් ඔබට අපේක්ෂිත ප්‍රථිපල කිසිම වේදනාවකින් හෝ පසුතැවිමකින් තොරවම ළඟාකරගත වනු ඇත.කරුණාකර මේ එන්නත ඔබ වාසය කරන තට්ටු නිවාසයට රැගෙන යාමට තරම් කාරුණික වන්න.

එසේනම් සියලු දේටම ඔබට මාගේ ස්තුතිය පිරිනමමි.ඔබත් මා මෙන්ම ආගමිකයෙක් වූවානම් 'අප නැවත මුණගැසෙනු නියතය' කියා කියන්නට තිබුණි.නමුත් ඔබ මරණින් මතු ජීවිතය විශ්වාස නොකරන බැවින් 'ප්‍රීතිමත් මරණයක්' කියා පතමින් නවතිමි.

-මීට හිතවත් සයිමා-

ලේඛකයා තමන්ට සිදුවුණු එතරම් ගැලපීමක් නැති සිදුවීම්,හමුවනු චරිතවල තිබ්බ ප්‍රතිවිරෝධීතාවලට,විශ්වාසය බිඳෙන සුළු අඩු ලුහුඬුකම් වලට හේතුව ඔහුට වැටහුණා.මොකද ලේඛකයාගේ කතාව ලියන සයිමා නියම ලේඛකයෙක් නෙවේ.

ලේඛකයාගේ තත්වය ගැන අමුතුවෙන් කියන්න දෙයක් නැහැ.සැකය,විශ්මය,ක්‍රෝධය වගේ හැඟීම් ඔක්කොම පලාගෙන ඉහලට මතුවුනේ ලොකුම ලැජ්ජාවක්..

ඒකට හේතුව වෙන මොනවත් නෙවේ,තමන් තවකෙනේක්ගේ කල්පිතයක් විතරයි කියන අදහස නිසා.ඊටත් වඩා ආධුනික ලියන්නේක්ගේ කල්පිතයක්.ඒ ආධුනිකයා ඔහු ගැන ලියල තිබ්බ කතාවේ තිබ්බ අඩුපාඩු දැක්කම ඔහුට සෑහෙන්නම ආත්මානුකම්පාවක් ඇතිවුනා.එදා ලේඛකයා කියල දෙනකල්ම සයිම දැනන් හිටියේ නැහැ ඔහුම ලියපු මනමේ කතාවෙන් අදහස් කරපු දේවත්.අන්න ඒ වගේ මෝඩයෙකුගේ කල්පිතයක්.එහෙම හිතද්දී ආපු ක්‍රෝධය නිසා ඔහු දත්මිටි කන්න පටන් අරන් අපැහැදිලි විදිහට මෙහෙම කිව්වා.... ''පාහරයා.....'' ඊට පස්සේ පහලම ලාච්චුව ඇරලා එකේ තිබ්බ පොඩි බෙහෙත් කුප්පියේ අඩංගු දියරය සිරින්ජරේට පුරවාගෙන වට පිට බැලුව.

මේසය උඩ විදුරු වතුර බෝතලයකුයි කඩපු කැන්ඩෙලා සිගරට් පැකට් එකකුයි තිබ්බ.සමහරවිට සයිම පිළිකාකාරක කියල ප්ලාස්ටික් බෝතල් පාවිච්චි කරන්න බය ඇති.ඉතින් ලේඛකයා කරපු වැඩේ මේ බෝතලේ මුඩිය ඇරලා සිරින්ජරේ තිබ්බ දියරය ඔක්කොම ඒ වතුරට කලවම් කරලා රවුමට හෙල්ලුව එක.ඒ දියරය වතුරේ පැහැය පොඩ්ඩක්වත් වෙනස් කරන්නේ නැතුව දියවෙලා ගියා.සිරින්ජරයේ කට්ට ජනේලය ඇරලා එලියට විසි කරල,හිස් සිරින්ජරෙයි කුප්පියයි සාක්කුවට දාගත්ත ඔහු නිවසින් පිටවෙලා යතුර පාපිස්ස යටින් තිබ්බ විදිහට තියල පාරට බැස්ස.


-නිමි-

Thursday, August 10, 2017

ආදම් සහ ඒවගෙන් අහල කියපන්



දැන් දෙවියන්වහන්සේ ආදම් සහ ඒවව මැව්වලුනේ. මවලා ඒදන් උයනට ගිහින් දැම්මලුනේ.(මැව්වෙ ඇයි කියල අහන්නත් එපා, ඔය උයන දැන් තියෙන්නෙ කොහෙද කියල අහන්නත් එපා)

දාලා කිව්වලුනේ "බොලාට සියලු සැප සම්පත් මම දීලා තියෙනවා. තොපිට ඕන දෙයක් කරන්න නිදහස තියෙනවා. හැබැයි අන්න අර උයන මැද තියෙන ගහේ ගෙඩි කන්න බෑ" කියල

ඊට පස්සෙ සරපයා (හෙවත් යක්ෂයා) ඇවිත් ඒවව පොළඹවලා ඒව ආදම්ව පොළඹවලා දෙන්නම එකතු වෙලා තහනම් ගහේ ගෙඩි කෑවලුනේ.

ඊට පස්සෙ දෙන්නටම හරි වැරැද්ද තේරෙන්න ගත්තලුනේ. තමා හෙළුවෙන් කියල තේරිලා කොළ අතු වලින් විළි වහගත්තලුනේ.(හරි වැරැද්ද තේරෙන්නේ ගෙඩි කෑවට පස්සේ නම් දෙවියන්ට අකීකරු වෙලා ගෙඩි කන එක වැරදියි කියලා ගෙඩි කන්න කලින් තේරුම්ගන්නේ කොහොමද වගේ ප්‍රශ්න අහන්න එපා. ඒක ගිහින් දෙවියන්ගෙන් අහපන්)

පස්සේ සීන් එක හොරා වගේ හොරෙන් බලාන හිටිය දෙවියන්වහන්සේට මලපැනලා උයනෙන් අරුන් දෙන්නව එලවල දැම්මලුනේ (මම උඹලට කන්න දෙනව නම් මම කියන විදියට මේ ගෙදර ඉන්න බැරි නම් දොට්ට බැහැලා පලයව්!)

ඕකනේ සාරාංශය. ඔයවගේ කතාවක්නේ කියන්නේ (ඇන්ටන් ජෝන්ස්ට එහෙම සිංදුවක් ගහනව නම් මරු කතන්දරේ)

හරි. මේකයි සීන් එක.

දැන් කතාව ඔහොම නම් දෙවියන්වහන්සේ මවල තියෙන්නෙ හරි වැරැද්දවත් මෙලෝ මගුලක්වත් නොතේරෙන පාවී පාවී කකා රිරී ඉන්න නිදහස් කැමැත්ත නැති වයින් කරල තිබ්බම ඔහේ ඇවිදින බෝනික්කො දෙන්නෙක් වගේ ඩබලක්නෙ.

කොටින්ම උන් දෙන්නට හිතන්න බැයි නම්, හරි වැරැද්ද තේරෙන්නෙත් නැත්නම්, නිදහස් කැමැත්තත් නැත්නම් උන් දෙන්නා සමාන වෙන්නේ යකෝ නිකම්ම නිකන් චිම්පන්සි දෙන්නෙක්ට, රිලව් දෙන්නෙක්ට, අස්සයො දෙන්නෙක්ට, කූඹි දෙන්නෙක්ට..නෙ. කොටින්ම නිකම්ම නිකන් සත්තු දෙන්නෙක්නෙ. මිනිස්සු දෙන්නෙක් නෙමේනෙ.

මොකද මනුස්සයා කියන්නේ, මනුස්සයා සත්තුන්ගෙන් වෙන් වෙන්නේ ඌට තමා, තමාගේ හැසිරීම් සහ තමා ජීවත් වන ලෝකය ගැන විචාර බුද්ධියෙන් හිතන්න පුළුවන් නිසානෙ සරලවම.

දැන් එහෙම බලපුවම,

සත්තු වගේ ඔහේ කකා රිරී හිටපු ආදම් සහ ඒවට බුද්ධිය ලබා දෙන තහනම් ගහේ ගෙඩි කන්න කිව්වේ කවුද?
කොටින්ම ඒ පාවි පාවි හිතන්න බැරි වහල්ලු වගේ හිටිය මුග්ධයො දෙන්නට බුද්ධිය ලබා දීලා උන් දෙන්නව නිදහස් කරන විදියට විදියට වැඩ කලේ කවුද?
ඒ සත්තු දෙන්නව මිනිස්සු කලේ කවුද?
ඒ අතින් බැලුවම මනුස්සයාගේ නිර්මාපකයා කවුද?

ඊළඟට,

මේවගේ හිතන්න බැරි පණතියෙන බෝනික්කො දෙන්නෙක් මවල මාරම විකාරරූපී ආතල් එකක් ගනිමින් හිටි දෙවියන් කියන එකාගෙ කැමැත්තට පුකට පයින් ගහලා මේ බෝනික්කෝ දෙන්නව හිතන්න පුළුවන් මිනිස්සු වෙන විදියට වැඩ කලේ යක්ෂයා නම්...

ඔය සීන් එකේදි දෙවියන්වහන්සේ සහ යක්ෂයාගේ හැසිරීම ගත්තම..

ඔය දෙන්නග්ගෙන් දුෂ්ඨයා කවුද?
කළු චරිතය කවුද?
මානසික රෝගී හැසිරීමක් පෙන්වපු එකා මොකාද?
වීරයා කවුද?
සුදු චරිතය කවුද?
සිරාම හැසිරීමක් පෙන්වපු එකා මොකාද?

ප්‍රශ්න ඕයි
ප්‍රශ්න !

Tuesday, August 8, 2017

බුද්ධිමත් ජනතාවෙනි, ජහ ජහ !

ජනතාව බුද්ධිමත්ය. ජනතාව සාධාරණය. හංසයා දියෙන් කිරි වෙන්කරනා සේ වැරැද්දෙන් නිවැරැද්ද වෙන් කර ගැන්මට ඔවුනට හැකියාව ඇත. සියලු ආධිපත්‍යන්ට වඩා වැදගත් වන්නේ ජනතා පරමාධිපත්‍යයයි. සියලුම තීන්දු වලට වඩා උතුම් වන්නේ ජනතා තීන්දුවයි.!

දේශපාලකයා උදේ සිට සවස තෙක් ගිරිය පුප්පගෙන කෑගසමින් ජනතාව ගැන ගුණ වැයීමට ඉතාම කැමතිය. ජනතාව සැම විටම ගන්නේ නිවැරදිම තීන්දු පමණක් බව ඔහු ජනතාවටම මතක් කරදෙයි. ජනතාවගේ බුද්ධි මහිමයේ තරම ඔහු ජනතාවටම පැහැදිලි කරයි. එළඹෙන මැතිවරණ වලදී බුද්ධි මහිමයෙන් කෙළ පැමිණි ජනතාව විසින් තමාව වැඩිම මනාපයෙන් පත් කරගන්නා සැටි ඒ ජනතාවටම කියයි.

ඕනෑම මුග්ධයෙක්ගේ ප්‍රසාදය ලබා ගැනීමට ඕනෑ නම් හොඳම ක්‍රමය ඌව මුරුංගා අත්තේ තබන එකය. සිය පැවැත්ම රඳාපවතින්නේ ජනතාව තමා කෙරේ ඇති ප්‍රසාදය මත බව දන්නා දේශපාලකයා හැකි සැම විටම ජනතාවට ආවඩයි. ප්‍රශංසා කරයි. ඔවුන්ව වර්ණනා කරයි. දේශපාලකයා කරන්නේ මේ මුග්ධ ජනතාවව මුරුංගා අත්තේ තබා ගොනාට අන්දමින් ඔවුන්ව සිය අරමුණු කරා දැක්කවීමයි.

නමුත් දේශපාලකයා තුළ ජනතාව ගැන තිබෙන සැබෑම කියවීම දැනගත හැකි වන්නේ ඔහුගේ ක්‍රියාකාරකම් ප්‍රශ්න කිරීමට ලක් වූ විට ඔහු ජනතාව වෙත ඉදිරිපත් කරන නිදහසට කාරණා දෙස බැලීමෙනි.

“ඒක සෙල්ලම් තුවක්කුවක්, එයාමයි කැමැත්තෙන් ගස් බැඳගත්තෙ, එයාමයි එයාට ගහගත්තෙ, පකයා කියන්නේ කුණුහරපයක් නෙමේ, නිරුවත කියන වචනය නොයෙකුත් විදිහට ඉන්ටර්ප්‍රිට් කරන්න පුළුවන්, ඒ පොලු අරන් ගියේ පාරෙ ඉන්න බල්ලොන්ට ගහන්න” 

ජනතාව බුද්ධිමත් යැයි දෙසනා දේශපාලකයාට ජනතාව ගැන තිබෙන්නේ දෙකයි පනහේ බුල්ටෝ ටොපි පෙන්වා, අහසේ ඇති දේදුනු පෙන්වා රැවටිය හැකි කුඩා දරුවෙකුට සමාන හැඟීමක් බව ඉහත නිදහසට කාරණා දැකීමෙන්ම පසක්වේ. ජනමාධ්‍ය සාක‍‍ච්ඡාවකට පැමිණ, රූපවාහිනී සංවාදයකට පැමිණ හෝ ප්‍රසිද්ධ වේදිකාවකදී මෙවැනි හාස්‍යජනක නිදහසට කාරණා අප වෙත අපගේම දේශපාලන නායකයන් ඉදිරිපත් කිරීම ගැන ඇතිවිය යුත්තේ කේන්තියක් නොව, දුකකි.

අප රටේ බුද්ධිමත් ජනතාව දේශපාලකයාගේ නරුම වැඩ ගැන සංවේදී නැත. තමාගේ ජාතිවාදී ආගම්වාදී නිල අල්ලා සිය හෘද සාක්ෂිය කිති කැවීමට සමත් දේශපාලකයෙක්ගේ ඕනෑම නරුම වැඩකට සමාව දීමට ඔවුන් සූදානම්ය.

පුරවැසීයෙක් සහ ඡන්දදායකයෙක් වශයෙන් පාලකයන් තෝරාපත් කර ගැනීමේ වගකීම පිළිබඳ ඔවුනට අවබෝධයක් නැත. දේශපාලකයන් විසින්ම තමා මත පටවන ලද සමාජීය සහ ආර්ථික පීඩන වලින් මිදීමට කෙටි ක්‍රම සොයනා ඔවුන් තමාගේ එදිනෙදා අවශ්‍යතා සහ ගැටළු වලට පැලැස්තරයක් ඇලවීමට ඉදිරිපත් වන ඕනෑම නරුමයෙක්ට සිය ඡන්ද බලය විකුණා දැමීමට සූදානම්ය.

දීර්ඝ කාලීන දේශපාලනික අරමුණු නැති, රටේ අනාගත යහපැවැත්මක් ගැන සිතීමට තරම් බුද්ධිය මුහුකුරා නොගිය, සිය අනාගත පරපුර පිළිබඳ වද නොවන ආත්මාර්ථකාමී මුග්ධ ජනතාවක් සියතට ගැනීමට නරුම දේශපාලකයා කරන්නේ ඔවුන්ගේ කෙටි කාලීන අවශ්‍යතා හඳුනාගෙන ඒවාට කෙටි කාලීන විසඳුම් ලබා දීමය.

පුතාට ජොබ් එකක්, රැකියාවෙන් උසස් වීමක්, බාර් පර්මිට් එකක්, රැකියා ස්ථාන මාරුවක් වැනි දේ පමණක් නොව රෝද පුටුවක්, මහන මැෂිමක්, ටකරං කෑලි කිහිපයක් වැනි සිල්ලර අල්ලස් වලටද අප රටේ බුද්ධිමත් ජනතාව සිය ඡන්දය විකුණා දමති.

මේ ගැන දින කිහිපයකට පෙර මගේ මිතුරෙක් පැවසූ කතාවක් සිහිවේ.

“වැටුප් දීමනා වැඩිවේයයි බලාපොරොත්තුවෙන් ඡන්දය දෙන්නන් සහ රුපියල් දාහට, අරක්කු කාලට හා බත් පැකට් එකට පෙලපාලි යන්නන් අතර ඇති එකම වෙනස වන්නේ එක පිරිසක් කඩේ යන්නේ අත්පිට මුදලට පමණක් වීමයි.”

මෙසේ සිය පුරවැසි වගකීම සිල්ලර උවමනා වලට වේසාකමේ යවන අප රටේ බුද්ධිමත් ඡන්දදායකයා අවසානයේදී කුඩු වෙළෙන්දන්, එතනෝල්කාරයන්, අපරාධකාරයන්, කප්පන්කාරයන්, ස්‍ත්‍රී දූෂකයින් පාර්ලිමේන්තු ගියේ කොහොමද කියා අසයි.

ජාතිවාදයෙන්, වර්ගවාදයෙන්, ආගම්වාදයෙන්, සංස්කෘතික සංකේත වලින් මත් වී සිටින බුද්ධිමත් ජනතාව සිය බත් පතට පහර වැදුන විට මත් බවෙන් මිදී උන්මාදයෙන් මෙන් කෑගසයි. වෙනකෙකු දෙසට එල්ල වී තිබුන තුවක්කුවක් තමා වෙතට හැරුන විගස ඊයේ ඉපදුන ළදරුවෙකු මෙන් මර ලතෝනි දෙයි. පෞද්ගලික වාසි බලාගෙන තමා පාර්ලිමේන්තු යැවූ උන්ගේ හොඳ නරක මතක් වෙන්නේ තමාගේ බඩට සහ ජීවිතයට කෙළවන බව දැනුන විට පමණි. එවිට රටේ පමණක් නොව තම දෛනික ජීවිතයේද වැරදි අඩුපාඩු වලට පවා වැරැද්ද පටවන්නේ දේශපාලකයාටය.

ඉන්පසු සියලු මන්ත්‍රී ඇමතීන් සමඟ පාර්ලිමේන්තුව පොළව පලාගෙන ගිලා බැසිය යුතුය කියමින් ශාප කරයි. පාර්ලිමේන්තුව ගිණි තියනවා නම් තමන් ගානේ පෙට්‍රල් දෙන බව කියයි. මුන් දේශපාලනය කරන්නේ මඩිය තර කර ගන්නට පමණක්ය කියයි.

නමුත් අප රටේ බුද්ධිමත්ය කියන ඡන්දදායකයා අමතක කරන කරුණ නම් පාර්ලිමේන්තුවේ සිටින්නේ ජනතා නියෝජිතයින් බවය. ඔවුන්ව පාර්ලිමේන්තුවට යැවීමේ හෝ නොයැවීමේ වගකීම පැවරී තිබුනේ තමාට බවය. තමා කුඩුවෙළෙන්දන්ව, එතනෝල්කාරයින්ව, කප්පන්කාරයින්ට මනාපය ලබාදී උන් පාර්ලිමේන්තුවට යවා කුඩුවිකුණනවාය, එතනෝල් ගෙන්නනවාය, කප්පන් ගන්නවාය කියා ශාප කිරීම පලක් නොවන බවය.

ජනතාව විසින් අශීලාචාර, අසික්කිත දේශපාලකයින්ව දිගින් දිගටම පාර්ලිමේන්තුවට තෝරා පත් කරන්නේ නම්, බලය ලැබුන පසු එම දේශපාලකයන් කරනා අශීලාචාර, අසික්කිත වැඩ වල වගකීමෙන් කොටසක් ජනතාවත් භාරගත යුතුය.

දේශපාලකයා විසින් දේශපාලන ක්‍රමයම ව්‍යාපාරයක් බවට පත් කරගෙන ඇති බවට චෝදනා කරන ජනතාවම ඒ දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ ලාභම ගැණුම්කරු බවට පත්ව ඇත. ලාභම විකිණුම් භාණ්ඩය බවට සිය මනාපය පත් කොට ඇත.

සෑම විටම දේශපාලකයින් විවේචනය කරන, සෑම විටම අප රටේ දේශපාලන සංස්කෘතියට දොස් තබන ජනතාව විසින් ඔවුන්ම පරිභව කරනා, පිළිකුල් කරනා ඒ දේශපාලන සංස්කෘතිය තුළ ජනතාවක් වශයෙන් ඔවුන් රඟදක්වන භූමිකාව පිළිබඳ සිතීමට කාලය එළඹ ඇත.

දේශපාලකයින් යනු රටට හෝ ජනතාවට සේවය කිරීමේ අරමුණින් වෙනත් ලොවකින් පහල වූ සුචරිතවාදීන් කොට්ඨාශයක් නොවේ. ඔවුන්ද නොයෙකුත් අරමුණු ඉටුකර ගැනීම සඳහා යම් වෘතියක් තෝරාගත් පිරිසකි. තමාගේ වාසිය ගැනම සිතනා, හැකි පමණින් මඩිය තරකර ගැනීමට දතකන, බලයට කෑදර අවස්ථාවාදීන් පිරිසකි. එදා සිට අද දක්වා පහළ වූ දේශපාලකයින්ගෙන් අතිමහත් බහුතරයකට සිය සුඛවිහරණය කැප කරමින් රටට හෝ ජනතාවට සේවය කිරීමට තරම් පශ්චාත්භාගයේ අමාරුවක් තිබුනේ නැත, අනාගතයේ එහෙම අමාරුවක් එන්නේද නැත.

නමුත්, වාසනාවකට හෝ අවාසනාවකට ඔවුන්ව විනිශ්චය කිරීමේ හැකියාව ජනතාවට ලැබී ඇත. ඔවුන්ව තමාගේ තීරණාත්මක ඡන්දයෙන් පීඩනයට පත් කිරීමේ හැකියාව ජනතාවට ලැබී ඇත.

ඕනම පාහර වැඩක් කොට අතේ පත්තු වෙන “මට මතක නෑ” වැනි බොරුවක් ඇදබෑමෙන්ම තමාට ඕනම චෝදනාවකින් ගැලවිය හැකි බව දන්නා දේශපාලකයා වෙනුවට තමාගේ ප්‍රතිපත්ති ප්‍රකාශනය කියවා ඒ අනුව ඡන්දය භාවිතා කරන, ඊළඟ ඡන්දයේදී තමාගේ කෙරුවාව අනුව තමාට නිසි ඇගයීමක් ලබා දෙන ජනතාවකට භය දේශපාලකයෙක් සිටිනා දේශපාලන සංස්කෘතියක් ඇති කිරීමේ වගකීම ඇත්තේ පාලකයා අත නොව, ජනතාව අතය.

දේශපාලන ප්‍රවාහය හෝ පක්ෂය අමතක කරමු. තමා මනාපය ප්‍රකාශ කරමින් පාර්ලිමේන්තුවට යවන්නේ මොන ආකාරයේ, මොන අරමුණුවලින් යුත්, මොන විදිහේ ඉතිහාසයකින් යුත් පුද්ගලයෙක්ද කියා ජනතාවක් වශයෙන් දැන්වත්…. දැන්වත්… අප වරක්, දෙවරක්, තෙවරක් නොව දහස් වරක් සිතා බැලිය යුතුය.